มื้ออาหารครอบครัว

“บอกผมมา... ว่าที่ผ่านมา คุณปิดบังเรื่องนี้ไว้ได้ยังไง... และทำไม... ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมได้ถึงขนาดนี้!” เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยรอยร้าวของความเจ็บปวดและการพังทลายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรัญธิดา แม้ว่าเวลาจะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม กลิ่นอายความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังตัวตนของลีโอ ไพศาลกุล บัดนี้หลุดลอกออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงเศษซากของความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ และสายตาที่เว้าวอนราวกับสุนัขจนตรอก—น่าสมเพช และน่าสมน้ำหน้าในเวลาเดียวกัน บนโต๊ะอาหารหรูหราของภัตตาคารชื่อดังใจกลางเมือง บรรยากาศรอบกายไม่ได้อบอวลไปด้วยความสุขของครอบครัวอย่างที่ควรจะเป็น หากแต่มันถูกแผ่ซ่านด้วยความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก จานอาหารราคาแพงถูกวางเรียงรายอย่างประณีต ทว่าไม่มีใครแตะต้องมันเลยสักคน ลีโอนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบที่เคยใช้มองเธอนิ่งสนิทราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ บัดนี้กลับทอดมองไปยังเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ข้างกายเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย รอยยิ้มฝืนๆ ที่เขาพยายามปั้นแต่งขึ้นเพื่อไม่ให้ลูกชายกลัว ช่างดูเก้ๆ กังๆ และน่าเวทนาในสายตารัญธิดาเสียเหลือเกิน "คุณแม่ครับ... คุณพ่อตักกุ้งให้ผมด้วย" เสียงใสแจ๋วของน้องธามทำลายความเงียบงัน เด็กชายวัยสามขวบเอียงคอสงสัยขณะมองชิ้นกุ้งเผาเนื้อหวานฉ่ำที่ถูกวางลงบนจานของตนอย่างบรรจง ฝ่ามือใหญ่หนาที่เคยใช้เซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่ามหาศาล บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ถือช้อนตักอาหารให้เด็กน้อย—ภาพที่รัญธิดาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้ ผู้ชายคนที่เคยบอกว่าเด็กเป็นภาระ และปฏิเสธการมีสายเลือดร่วมกันอย่างเยקטเย็นในอดีต กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งเอาใจเด็กชายแปลกหน้าคนหนึ่ง... โดยไม่รู้ตัวเลยว่า เด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขแท้ๆ ของเขาเอง "ทานให้อร่อยนะครับ... เอ๊ย... ธามชอบไหมครับลูก" ลีโอเผลอหลุดคำพูดที่เต็มไปด้วยความประหม่าออกมา รอยยิ้มของเขาฝืนจนน่าสงสาร ดวงตาคมคายคู่นั้นเหลือบมองรัญธิดาแวบหนึ่ง เพื่อขอความช่วยเหลืออย่างไม่รู้ตัว รัญธิดายกแก้วน้ำอุ่นขึ้นจิบช้าๆ กิริยาท่าทางของเธอเยือกเย็นและห่างเหินราวกับภูเขาน้ำแข็ง เธอยังจำความรู้สึกในวันที่เธอต้องอุ้มท้องโตๆ หนีออกจากบ้านหลังนั้นได้ดี วันที่เธอร้องไห้จนสายตาพร่ามัว วันที่เธอกราบกรานขอความเมตตาจากเขาเพียงสักนิด แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเงียบงันและเอกสารหย่าที่โยนใส่หน้าอย่างไม่ไยดี แล้ววันนี้คืออะไร? มื้ออาหารครอบครัวที่เขาเป็นคนร้องขอโดยอ้างชื่อลูกชายเป็นข้ออ้างอย่างหน้าไม่อายอย่างนั้นหรือ? "คุณลีโอคะ" รัญธิดาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะกระทบกับจานรองเกิดเสียงดัง *กริ๊ง* เบาๆ แต่กลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "ถ้าจะแสดงความอบอุ่น กรุณาเก็บมันไว้ใช้กับคนที่คุณควรจะให้ในอดีตดีกว่าค่ะ มาทำตอนนี้... มันไม่หลงเหลือความหมายอะไรให้ต้องซาบซึ้งหรอกนะคะ" ลีโอชะงัก ช้อนในมือของเขาร่วงหล่นกระทบจานเสียงดังลั่น ใบหน้าคมคายซีดเผือดลงถนัดตา ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอจนพูดไม่ออก เขารู้ดีว่าคำพูดทุกคำของเธอมีคมมีดซ่อนอยู่ และทุกบาดแผลที่เธอได้รับในอดีต... เขาคือคนลงมือกรีดมันด้วยมือของตัวเอง "รัญ... ผมแค่อยาก..." "อยากไถ่บาป?" รัญธิดายิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตากลมโตคู่สวยฉาบแววเยียบเย็นจนน่ากลัว "คุณคิดว่าเงินทอง หรือแม้แต่ความพยายามน่าสมเพชเหล่านี้ จะลบภาพวันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านทั้งน้ำตาได้งั้นเหรอคะ? ลีโอ ไพศาลกุล... คนอย่างคุณ ไม่มีความหมายอะไรกับฉันและลูกอีกแล้ว" "คุณแม่ครับ ทำไมคุณพ่อถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ล่ะครับ?" น้องธามเอ่ยถามขึ้นด้วยความไร้เดียงสา ดวงตากลมโตใสแป๋วหันไปมองหน้าบิดาผู้ให้กำเนิดสลับกับมารดา เด็กน้อยเอื้อมมือเล็กๆ ไปแตะหลังมือของลีโอเบาๆ "คุณพ่อเจ็บตรงไหนเหรอครับ?" สัมผัสที่แผ่วเบานั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจของมหาเศรษฐีหนุ่ม น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งผยองที่สุดใน3โลกเอ่อคลอขึ้นมาอย่างหักห้ามไม่อยู่ ลีโอรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความอ่อนแอ แต่รัญธิดากลับมองเห็นมันทุกหยด หยาดน้ำตาของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจ... ช่างน่าสมเพชและไร้ค่าในสายตาเธอ "คุณพ่อไม่ได้เจ็บครับลูก..." ลีโอฝืนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เขาก้มลงสบตาเด็กชายด้วยความรู้สึกที่รักและผิดบาปอัดแน่นจนอกแทบระเบิด "คุณพ่อแค่อิ่ม... อิ่มใจ ที่ได้ทานข้าวกับธามครับ" "โกหกค่ะ" รัญธิดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือน "คนอย่างคุณลีโอ ไม่รู้จักคำว่าอิ่มใจหรอกค่ะ รู้จักแต่คำว่าเห็นแก่ตัวต่างหาก" บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาดิ่งลึกสู่ความอึดอัดอีกครั้ง ลีโอไม่กล้าแม้แต่จะเถียงกลับ เขารับรู้ดีว่าทุกวินาทีที่เขานั่งอยู่ตรงนี้ คือการตอกย้ำความผิดบาปที่เขาไม่มีวันชดใช้หมด เขาทำได้เพียงอดทน มองดูลูกชายทานอาหารด้วยหัวใจที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ทว่า... ในขณะที่เกมการเชือดเฉือนทางจิตวิทยากำลังดำเนินไปถึงจุดที่บีบคั้นที่สุด โทรศัพท์มือถือบนกระเป๋าเสื้อสูทของลีโอก็สั่นสะท้อนขึ้นมาขัดจังหวะ ลีโอนิ่วหน้าด้วยความหงุดหงิด เขากำลังจะกดตัดสายทิ้งเพราะไม่อยากให้ช่วงเวลานี้เสียเปล่า แต่ทว่า... เมื่อก้มลงมองหน้าจอแสดงผล ชื่อและภาพที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกลับทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ร่างกายทั้งร่างแข็งค้างราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ภาพถ่ายใบหน้าของเด็กหญิงวัยไล่เลี่ยกับน้องธาม... พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนผลตรวจดีเอ็นเอด่วนพิเศษจากห้องแล็บเอกชนชื่อดัง ที่ส่งตรงถึงมือเขาโดยไม่มีการนัดหมาย *“ผลการตรวจสอบความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมระหว่าง เด็กชายธาม ไพศาลกุล และ... (รหัสลับบุคคลที่สาม)”* ลีโอตวัดสายตากลับมามองหน้าอดีตภรรยาที่นั่งนิ่งสนิท รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากของรัญธิดาในวินาทีนี้... ไม่ได้หมายความว่าเธอพ่ายแพ้ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อเข้ามาสู่กับดักมรณะได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว ความลับที่เธอจงใจซ่อนเร้นไว้ภายใต้กระจกเงาอันมืดมิด... กำลังจะสะท้อนความจริงอันน่าสะพรึงกลัวที่สุดออกมาให้เขาได้เห็นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกสู่ก้นบึ้งแห่งความเจ็บปวดนี้ไปกับ "กระจกเงาต้องสาป" นะคะ