กำแพงน้ำแข็ง

คราบน้ำตาสีชาดบนกระดาษทิชชьюราคาแพงไม่เคยมีค่าพอที่จะลบเลือนรอยแผลเป็นในใจของรัญธิดาได้เลยสักนิดค่ะ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่หยุดลงตรงหน้าประตูห้องทำงานส่วนตัวในสตูดิโอออกแบบเครื่องประดับชั้นนำ ไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอเต้นระส่ำด้วยความหวาดกลัวเหมือนในอดีตอีกต่อไป ตรงกันข้าม... มันคือจังหวะแห่งความเย็นชาที่เธอเป็นผู้กำหนดเกมทั้งหมดด้วยมือของเธอเอง "คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ลีโอ" รัญธิดาเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากร่างแบบเครื่องประดับเพชรเม็ดงาม น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่ง ราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ปราศจากแรงกระเพื่อมจากสายลมแห่งความทรงจำอันเจ็บปวด ลีโอ ไพศาลกุล ประธานหนุ่มผู้เคยถือครองความเย่อหยิ่งและหัวใจที่ด้านชาเป็นเกราะคุ้มกัน ยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหลังบานประตูที่เปิดอ้างว้าง ร่างสูงใหญ่ที่เคยสั่นคลอนโลกทั้งใบของเธอในอディต บัดนี้กลับดูราวกับรูปปั้นหินทรายที่ถูกกัดกร่อนด้วยกาลเวลาและความสำนึกผิด ดึงรั้งตัวเองให้อยู่ในความเงียบงัน ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับแดงก่ำและสั่นไหวอย่างรุนแรงยามที่ทอดมองแผ่นหลังบอบบางที่ตั้งตรงอย่างทระนง เขากลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยในวันนี้ มันช่างเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขาเคยกระทำย่ำยีหัวใจของผู้หญิงคนนี้ไว้ในอดีต "รัญ... ผมแค่อยากคุยกับคุณ เรื่องของเรา... และเรื่องของลูก" น้ำเสียงที่เคยทรงอำนาจและเย็นชาจนน่ากลัว บัดนี้กลับสั่นพร่าและแหบแห้งจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม รัญธิดาวางปากกาในมือลงช้าๆ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ดวงตากลมโตคู่สวยที่ผ่านมรสุมชีวิตมาอย่างโชกโชนฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "ลูกเหรอคะ? คุณเพิ่งนึกขึ้นได้สินะว่าตัวเองมีลูกชายวัยสามขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากคุณราวกับแกะ... น่าขันสิ้นดีนะคะ ลีโอ สามปีเต็มๆ ที่คุณปล่อยให้ฉันจมอยู่กับกองน้ำตาและความโดดเดี่ยว สามปีที่คุณไม่เคยชายตาแลแม้กระทั่งตอนที่ฉันอุ้มท้องแก่ใกล้คลอดด้วยความยากลำบาก แล้ววันนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาร้องขอคำว่าครอบครัวจากฉัน" ประโยคเชือดเฉือนที่พ่นออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ทำให้ลีโอรู้สึกราวกับถูกคมมีดนับพันกรีดลึกลงไปในกลางใจ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอโดยสัญชาตญาณ ทว่ารัญธิดากลับถอยหลังก้าวหนึ่งเพื่อเว้นระยะห่าง พร้อมกับยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปรามอย่างเด็ดขาด "อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!" เธอตวาดเสียงกร้าว ดวงตาส่อประกายความรังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง "กลิ่นอายความเห็นแก่ตัวของคุณมันทำให้อากาศในห้องนี้สกปรกเกินกว่าที่ฉันจะหายใจร่วมกับคุณได้" "รัญ... ผมยอมรับผิดทุกอย่าง ผมสำนึกแล้ว..." ลีโอกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น ความเจ็บปวดและสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนเขาแทบยืนไม่อยู่ "จะให้ผมคุกเข่ากราบขอโทษคุณตรงนี้ไหม หรือจะให้ผมเอาชีวิตของผมชดใช้ให้กับความเลวร้ายที่เคยทำไว้... ขอแค่คุณยอมให้โอกาสผมได้ทำหน้าที่พ่อ ได้มองหน้าลูก ได้ดูแลพวกคุณบ้าง ผมยอมแลกทุกอย่างที่มี" รัญธิดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันช่างกรีดแทงหัวใจของคนฟังให้แหลกสลายเป็นจุล เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "ชดใช้เหรอคะ? คุณเอาอะไรมาพูดว่าชดใช้ ความเจ็บปวดที่ฉันต้องเผชิญในคืนฝนตกวันนั้น วันที่ฉันถูกขับไล่ออกจากบ้านไพศาลกุลอย่างไร้ค่า วันที่ฉันต้องคลอดลูกโดยไม่มีแม้แต่เงาของสามีคอยเคียงข้าง... คุณคิดว่าเงินทอง อำนาจ หรือแม้แต่ชีวิตงี่เง่าของคุณ จะซื้อมันกลับคืนมาได้งั้นเหรอ?" น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงมาจากหางตาของรัญธิดາ แต่มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ มันคือหยดน้ำตาแห่งความแค้นเคืองที่ถูกเก็บกดไว้ใต้กำแพงน้ำแข็งอันหนาทึบมาเนิ่นนาน "คุณจำคำพูดของคุณในวันนั้นได้ไหมคะ ลีโอ... วันที่คุณบอกว่าผู้หญิงอย่างฉันมันก็แค่ของเล่นไร้ค่า ไม่มีวันคู่ควรกับตระกูลสูงส่งของคุณ... วันนี้ฉันจำมันขึ้นใจ และฉันก็จะเป็นคนตอกย้ำให้คุณเห็นเองว่า ตระกูลไพศาลกุลที่คุณภาคภูมิใจนักหนานั้น ไม่มีวันได้แตะต้องสายเลือดของฉันแม้แต่ปลายเล็บ!" บรรยากาศภายในห้องทำงานเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนแทบระเบิด ลีโอยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความจริงอันโหดร้ายตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง กรรมตามสนองแล้ว... และผู้ที่ลงทัณฑ์เขาอย่างสาสมที่สุด ก็คืออดีตภรรยาที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งด้วยความเย็นชา ในจังหวะที่ลีโอกำลังจะเอื้อnเอ่ยคำร้องขอร้องครั้งสุดท้าย ประตูห้องทำงานด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างเล็กจ้อยของเด็กชายวัยสามขวบในชุดเอี๊ยมสีครีมวิ่งเตาะแตะเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส "คุณแม่ครับ! น้องธามวาดรูป... อ๊ะ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายหยุดชะงักลงทันที เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยเงยขึ้นสบเข้ากับร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลีโอเบิกตากว้าง ลมหายใจของเขากระชากวูบ ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระบาล เมื่อเด็กชายตัวน้อยตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึก... มันคือพิมพ์เดียวกันกับเขาราวกับส่องกระจกเงา เด็กชายธามเอียงคอด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปมองมารดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงใสซื่อ "คุณแม่ครับ... ทำไมคุณลุงคนนี้ถึงหน้าตาเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักของแม่จังเลยล่ะครับ?" รัญธิดาหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึกในอก สมองขาวโพลนขึ้นมาทันทีเมื่อความลับที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดสามปี กำลังจะถูกพังทลายลงด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของลูกชายตัวน้อย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในดินแดนแห่งความมืดมนและงดงามนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ