แผลเป็นในใจ

"คุณลุงครับ... ทำไมคุณลุงถึงมองผมด้วยสายตาแบบนั้นล่ะครับ เหมือนกับว่าคุณลุงเคยเห็นผมในกระจกเงาบานเก่าที่บ้านหลังนั้นเลย" เสียงใสซื่อของเด็กชายวัยสามขวบเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน รัญธิดารู้สึกได้ทันทีว่าเลือดในกายเย็นเฉียบจนแข็งตัวไปถึงปลายเท้า เธอรีบคว้าข้อมือเล็กของธามไว้แน่น สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากเนื้อหนังของลูกชายที่เปรียบเสมือนโลกทั้งใบของเธอ มันช่างย้อนแย้งกับความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของลีโอที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลีโอ ไพศาลกุล ไม่ได้ขยับกาย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองไปที่ใบหน้าของเด็กน้อย... ใบหน้าที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งคิ้วที่เฉียงเล็กน้อยและริมฝีปากที่ขบเข้าหากันเวลาใช้ความคิด มันเป็นภาพสะท้อนของเขาในวัยเยาว์อย่างน่าขนลุก "ธาม... กลับไปรอแม่ที่รถเดี๋ยวนี้ค่ะ" รัญธิดาเค้นเสียงสั่ง ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นเครืออย่างห้ามไม่ได้ "เดี๋ยวสิ" ลีโอเอ่ยขัดขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นพร่า เขาไม่ได้สนใจคำสั่งของหญิงสาวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นวูบไหวราวกับถูกกระชากกลับไปสู่อดีตที่เขาพยายามฝังกลบด้วยเงินตราและอำนาจ "รัญ... เด็กคนนี้... อายุเท่าไหร่" รัญธิดาหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความสมเพช "มันสำคัญด้วยหรือคะคุณลีโอ ในเมื่อสำหรับคุณ... ชีวิตของเด็กคนหนึ่งไม่มีค่ามากไปกว่าสิ่งของที่เกะกะทางเดินชีวิตของคุณหรอก" *ภาพอดีตที่เหมือนฝันร้ายหวนคืนมาอย่างไม่อาจห้าม* วันที่พายุโหมกระหน่ำนอกหน้าต่างห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ไพศาลกุล รัญธิดาในวัยยี่สิบต้นๆ ยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เธอเพิ่งทราบผลตรวจเลือดว่ากำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ได้สองสัปดาห์ ในใจมีความหวังเพียงน้อยนิดว่าความรักของเขาจะก่อเกิดขึ้นบ้างหากเขารู้เรื่องทายาท "ลีคะ... ฉันมีเรื่องจะบอก" เธอเอ่ยเสียงเบาขณะที่เขากำลังผูกเนคไทด้วยท่าทางรีบร้อน ลีโอหันกลับมามองด้วยแววตาว่างเปล่าที่กรีดลึกยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ "เรื่องไร้สาระอะไรอีกรัญ? ถ้าจะขอให้ฉันอยู่ทานมื้อค่ำที่นี่ ก็เลิกฝันไปได้เลย วันนี้ฉันมีงานสำคัญ และอย่าลืมว่าหน้าที่เธอคือการอยู่ให้เงียบที่สุดในบ้านหลังนี้ ไม่ใช่มาเรียกร้องความสนใจเหมือนผู้หญิงชั้นต่ำพวกนั้น" "แต่มันเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ ค่ะ... ฉัน..." "พอ!" เขาตวาดก้องก่อนจะคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้กระดูกร้าวราน "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำตัวน่ารำคาญ! รัญ... เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แค่เมียที่แม่หามาให้ ก็อย่าริอ่านคิดว่าจะมีอิทธิพลเหนือชีวิตฉัน" เขาสะบัดแขนเธออย่างแรงจนร่างบางเซถลาไปกระแทกกับขอบเตียงไม้เนื้อแข็ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาที่หน้าท้อง รัญธิดากุมท้องด้วยความตื่นตระหนก สายตาพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตา แต่สิ่งที่เจ็บกว่าความเจ็บทางกาย คือแววตาที่เขามองเธอเหมือนขยะชิ้นหนึ่งที่เขาสาปแช่งให้หายไปจากชีวิต "ถ้าการมีอยู่ของเธอทำได้แค่สร้างความรำคาญ... ก็หัดหุบปากเสียบ้าง" คำพูดนั้น... กลายเป็นแผลเป็นในใจที่ไม่มีวันจางหาย "คุณจำไม่ได้ใช่ไหมคะ?" รัญธิดาดึงตัวเองกลับมาสู่ปัจจุบัน เธอจ้องลีโอด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง "วันที่คุณผลักฉันจนล้มในคืนฝนตกวันนั้น คุณบอกว่าไม่อยากมีพันธะกับฉัน... คุณบอกว่าเด็กคนนี้คือตราบาปในชีวิตคุณ" ลีโอชะงักไป ความทรงจำที่เขาสั่งให้ลืมเลือนค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้นเหมือนหมอกที่จางหาย เขาจำได้... จำสัมผัสที่ผลักร่างนั้นให้พ้นจากสายตาได้ดี ความรู้สึกผิดที่เคยเป็นเพียงความว่างเปล่า บัดนี้กลับกลายเป็นก้อนเนื้อหนักอึ้งที่คอยขยี้หัวใจเขาจนแหลกสลาย "รัญ... ฉัน..." "ไม่ต้องพูดค่ะ" เธอขัดขึ้น น้ำตาที่รัญธิดาพยายามกลั้นไว้ไหลลงมาอาบแก้ม แต่มันไม่ใช่ความอ่อนแอ มันคือความเด็ดขาด "สามปีที่ผ่านมา ฉันสร้างชีวิตใหม่ให้ลูกด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาของตัวเอง โดยไม่เคยร้องขอเศษเสี้ยวความเมตตาจากคุณ... และตอนนี้ เมื่อคุณเห็นค่าของมันแล้ว คุณคิดหรือคะว่าสิ่งที่คุณทำลายไปมันจะกลับคืนมาได้?" ธามตัวน้อยดึงชายเสื้อแม่เบาๆ ด้วยความไม่เข้าใจ แต่รัญธิดากลับคว้ามือลูกชายแล้วหันหลังให้ชายหนุ่มผู้เป็นพ่ออย่างไม่ใยดี "เดี๋ยวรัญ! ฉันขอร้อง... ให้โอกาสฉันได้แก้ไขในสิ่งที่ฉันทำพลาดไปเถอะ" ลีโอตะโกนไล่หลัง เสียงของเขาแตกพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่เขาไม่เคยรู้จัก รัญธิดาหยุดเดินครู่หนึ่ง แต่ไม่หันกลับไปมอง "แผลเป็นที่ใจน่ะค่ะคุณลีโอ... ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน มันก็ไม่มีวันหายไปได้ด้วยคำขอโทษ... เพราะสิ่งที่คุณทำลาย ไม่ใช่แค่ความรักของฉัน แต่มันคือความเป็นคนของฉันที่ฉันเกือบจะสูญเสียไปทั้งหมด" เธอก้าวเดินจากไป ทิ้งให้ลีโอยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน และเมื่อเขาก้มลงมองที่พื้นข้างๆ เท้าของเขา... สายตาเขาก็ปะทะเข้ากับสิ่งหนึ่งที่ร่วงหล่นมาจากกระเป๋าของรัญธิดาในตอนที่เธอรีบเดินหนี มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าและยับยู่ยี่ ภายในนั้นมีแผ่นกระดาษหนึ่งใบที่หลุดออกมา... เป็นผลตรวจ DNA ที่ระบุชื่อของ 'ด.ช.ธาม ไพศาลกุล' และตัวเขาอย่างชัดเจนว่ามีความสัมพันธ์เป็นพ่อลูกกันร้อยเปอร์เซ็นต์ ลีโอนั่งลงกับพื้นด้วยอาการไร้เรี่ยวแรง มือสั่นเทาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้งคว้าง ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมองตามหลังหญิงสาวและลูกชายไป ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความหวังที่พังทลายลงพร้อมๆ กัน *เพราะในวินาทีที่เขารู้ความจริง... เขาก็รู้ด้วยว่า เขาได้สูญเสียเธอไปตลอดกาลแล้วจริงๆ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและบาดแผลนี้ไปพร้อมกับรัญธิดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ