ภาพสะท้อนในความทรงจำ

นิ้วเรียวยาวของลีโอ ไพศาลกุลไม่ได้สั่นเทาขณะคีบมวนซิการ์ราคาแพง หากแต่ดวงตาคมกริบสีสนิมเหล็กคู่นั้นกำลังจ้องเขม็งไปยังหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานกระจกนิรภัยหนาเตอะ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้สันกรามคมชัดและเงาครึ้มของไรหนวดดูดุดันราวกับซาตานในคราบนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ภายในห้องทำงานเพนท์เฮوسต์หรูหราใจกลางเมืองที่เงียบสงัด เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นพร้อมกับควันสีเทาที่พวยพุ่งลอยคว้าง ก่อนจะค่อยๆ สลายตัวไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย เช่นเดียวกับความอดทนของเขาที่เริ่มเรืองแสงสีแดงแห่งความร้าวราญ สามเดือนแล้ว... สามเดือนเต็มๆ ที่รัญธิดาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับเอกสารหย่าร้างที่ถูกเซ็นชื่อทิ้งไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง โดยไม่มีแม้แต่ร่องรอยการมีตัวตนหลงเหลือให้อดีตสามีผู้เย็นชาอย่างเขาได้ตามหา กระดาษนิตยสารแฟชั่นเล่มบางถูกโยกย้ายเข้ามาอยู่ในสายตา ปลายนิ้วแกร่งพลิกเปิดหน้ากระดาษมันวาวอย่างไม่ใส่ใจนักในคราแรก เขากำลังมองหาข้อผิดพลาดของบริษัทในเครือที่เพิ่งเข้าซื้อกิจการ แต่ทว่า... สัญชาตญาณบางอย่างกลับกระชากสายตาของเขาให้หยุดนิ่งสนิท ภาพโฆษณาโปรโมทงานนิทรรศการแฟชั่นระดับอินเตอร์ของดีไซเนอร์ปริศนาผู้ใช้รหัสลับ "R" สลักอยู่มุมล่าง นางแบบในภาพสวมชุดเดรสยาวสีดำสนิท ดีไซน์ลึกลับเย้ายวนจนน่าขนลุก แต่สิ่งที่สะดุดตาจนหัวใจของประธานหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง ไม่ใช่ลวดลายปักอันประณีตบรรจง หากแต่เป็น "แววตา" ของหุ่นจำลองที่สวมชุด หรือไม่ก็... แววตาของหญิงสาวในภาพโปรโมทอีกใบที่ยืนเคียงข้างกัน ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น... มันช่างว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงที่เคยส Iพยพอยู่ในหน่วยตาของรัญธิดา รัญธิดาผู้เป็นเพียงเงาจางๆ ในคฤหาสน์ไพศาลกุล รัญธิดาผู้ก้มหน้ายอมรับความอัปยศอดสูโดยไม่เคยปริปากบ่น ลีโอนิ่งงัน ลมหายใจสะดุดกกค้างในอก ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลย มันคือสายตาของคนที่ "ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง" และฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อเหยียบย่ำหัวใจของคนที่เคยทำลายเธอ "รัญ..." ชื่อนั้นหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่แห้งผาก เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไร้สาเหตุ ลีโอขยับตัวเข้าใกล้หน้าจอมากขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองรายละเอียดทุกซอกทุกมุมของภาพโปรโมท รอยยิ้มมุมปากที่เจือความเย้ยหยันในภาพถ่ายใบนั้น มันช่างบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของเขาอย่างจัง ราวกับว่าตัวตนที่แท้จริงของอดีตภรรยา กำลังหัวเราะเยาะความโง่เขลาของเขาจากเบื้องหลังกระจกเงาบานใหญ่ที่เขาไม่เคยหันไปมอง ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทุบตีสมองอย่างรุนแรง ภาพวันที่เธอยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลด้วยมือที่สั่นเทา แววตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาคลอหน่วยแต่ไม่มีเสียงสะอื้น รอยช้ำจางๆ ที่ข้อมือซึ่งเกิดจากแรงบีบอันไร้ความปรานีของเขาเอง และคำพูดสุดท้ายก่อนที่เธอจะหันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว *“คุณจะไม่1มีวันได้เห็นหน้าลูกของเราอีก ลีโอ... จำคำนี้ไว้ให้ดี”* เสียงนั้นดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงกระซิบจากความมืดที่คอยหลอกหลอนเขาในยามค่ำคืน ลีโอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกโกรธเกรี้ยว ผสมปนเปกับความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับมันออกมาดังๆ ถ้าผู้หญิงคนนั้นคือรัญธิดาจริง แล้วลูกล่ะ? ลูกชายสายเลือดไพศาลกุลที่เขาไม่เคยใส่ใจไยดีในวันที่เขายังอยู่ในท้องของเธอ ตอนนี้อยู่ที่ไหน? หน้าตาจะเป็นอย่างไร? เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกเปิดออกอย่างวิงวอน เลขานุการส่วนตัวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือแฟ้มเอกสารสีดำสนิทไว้แน่นในมือ "ท่านประธานคะ... เราตรวจสอบพบความเคลื่อนไหวของดีไซเนอร์ 'R' แล้วค่ะ" เลขานุการสาวละล่ำละลักรายงาน "เธอไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นอดีตคุณนายรัญธิดาค่ะ และ..." ลีโอหันขวับกลับมามอง สายตาดุดันราวกับเสือร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อ "และอะไร? พูดมาให้หมด!" เลขานุการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะยื่นภาพถ่ายใบเล็กที่ถูกแอบถ่ายไว้ได้จากกล้องวงจรปิดของงานแถลงข่าวงานหนึ่งให้เขา "มีรายงานยืนยันจากวงในว่า... เราพบเด็กชายวัยสามขวบคนหนึ่ง หน้าตาถอดแบบมาจากคุณลีโอราวกับแกะ อยู่ในการดูแลของเธอค่ะ" หัวใจของลีโอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ภาพถ่ายในมือสั่นไหวเล็กน้อยขณะที่สายตาคู่คมกวาดมองเด็กชายตัวน้อยในภาพ เด็กชายที่มีดวงตาสีสนิมเหล็กเช่นเดียวกับเขา และริมฝีปากที่หยักเป็นรูปกระจับคล้ายคลึงกันราวกับพิมพ์เดียวกัน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ