เกมจิตวิทยา

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ท่ามกลางความเงียบงันภายในแกลเลอรีศิลปะร่วมสมัย แต่สิ่งที่ร้อนระอุยิ่งกว่าอุณหภูมิของเครื่องดื่มในแก้วกระดาษ คือแรงปะทะทางสายตาที่คมกริบราวกับใบมีดโกนของคนทั้งคู่ ลีโอ ไพศาลกุล ไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งเขาจะต้องมายืนรอผู้หญิงที่เขาเคยปัดตกไปจากสารบบชีวิตอย่างไร้เยื่อใย นัยน์ตาคู่คมกริบที่เคยราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความระแวงและคุกกรุ่นไปด้วยไฟโทสะที่ถูกสุมไว้ใต้ความเย่อหยิ่ง เขาจ้องมองร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเอิร์ธโทนของผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า รัญธิดา... ภรรยาเก่าที่เขาเคยคิดว่าเธอเป็นเพียงเงาจางๆ ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ทว่าในยามนี้ เธอกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของความอ่อนแอที่เขาคุ้นเคยในอดีต "คุณต้องการอะไรอีกคะ คุณลีโอ" เสียงหวานนุ่มทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงัน รัญธิดาวางพู่กันในมือลงบนโต๊ะทำงานอย่างใจเย็น ราวกับว่าการมีอยู่ของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรไพศาลกุลไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้เธอแม้แต่น้อย "เด็กคนนั้นเป็นใคร" ลีโอไม่อ้อมค้อม น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยถามตรงประเด็น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณสตูดิโอเพื่อค้นหาเงาของเด็กชายวัยสามขวบที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะตั้งแต่แรกเห็นที่สนามบิน เด็กคนนั้น... ดวงตาคู่นั้น จมูกโด่งรั้นนั่น และริมฝีปากหยักลึกที่ถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกับเขาราวกับส่องกระจกเงา มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่มนุษย์สักคนจะหน้าตาเหมือนเขาได้ขนาดนั้น รัญธิดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ปรากฏบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำนั้นช่างเยpาะเย้ยและบาดลึกเสียจนลีโอต้องกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว "เด็กคนไหนคะ สังคมสมัยนี้มีเด็กหน้าตาคล้ายกันตั้งเยอะแยะ ประธานลีโอผู้ยิ่งใหญ่ตาฝาดไปหรือเปล่าคะ ถึงได้มาเที่ยวถามหาลูกชาวบ้านชาวช่องอย่างไร้เหตุผลแบบนี้" "อย่ามาเล่นลิ้นกับผม รัญธิดา!" ลีโอก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานของเธออย่างคุกคาม ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความน่ากลัวออกมารอบตัว ทว่าหญิงสาวกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน เธอยังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายคางเชิดขึ้นอย่างถือดี "ฉันไม่ได้เล่นลิ้นค่ะ และฉันก็ไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับคนที่ไม่มีมารยาท บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นอย่างไร้การนัดหมายแบบนี้ เชิญออกไปค่ะ... ก่อนที่ฉันจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาเชิญคุณออกไปจริงๆ" คำพูดที่ราบเรียบแต่เฉือดเฉือนทุกอณูผิวทำให้ลมหายใจของลีโอสะดุดกึก ความเย่อหยิ่งที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตกำลังถูกผู้หญิงคนนี้เหยียบย่ำจนป่นปี้ ไม่มีอีกแล้วรัญธิดาผู้หญิงเงียบขรืมที่คอยก้มหน้าก้มตาคอยเอาใจเขาในอดีต ผู้หญิงตรงหน้าเขาในตอนนี้คือปีศาจสาวในคราบดีไซเนอร์ผู้เย็นชา ที่พร้อมจะกรีดหัวใจเขาให้เป็นแผลเหวอะหวะโดยไม่กะพริบตา "คุณซ่อนเขาไว้ที่ไหน... ลูกของผม!" ลีโอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสสีเข้มแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวและอัดอั้น "คุณกล้าดียังไงเอาสายเลือดของผมไปซ่อนไว้ ตั้งสามปี... คุณคิดว่าคุณจะปิดบังผมไปได้ตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ!" รัญธิดาหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข แต่มันช่างสะใจและบาดลึกถึงขั้วหัวใจของอดีตสามี เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่กรุ่นไปด้วยความโกรธ "ลูกของคุณ?" รัญธิดาทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เธอยกมือขึ้นกอดอก สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน "วันที่ฉันอุ้มท้องเขาจนครบกำหนด วันที่ฉันต้องทรมานแทบตายบนเตียงคลอดโดยไม่มีแม้แต่เงาของสามีเหลียวแล วันที่คุณบอกว่าฉันมันก็แค่ผู้หญิงน่ารำคาญคนหนึ่ง... คุณจำคำพูดพวกนั้นได้ไหมคะ คุณลีโอ" หัวใจของลีโอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อกเมื่อได้ยินประโยคที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง ภาพอดีตที่เขาเคยเมินเฉย ปัดปสายตาหนี และขับไล่ไสส่งเธอย้อนกลับมาหลอกหลอนราวกับเวรกรรมตามสนอง "ตอนนั้น... คุณไม่เคยต้องการเขาด้วยซ้ำ" รัญธิดากล่าวต่อ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดที่ฝังรากลึก แต่เธอก็รีบกลบมันด้วยความแข็งกร้าวอย่างรวดเร็ว "แล้วตอนนี้มีสิทธิ์อะไร ถึงกล้ามาทวงถามหาความเป็นพ่อ? คุณคิดว่าความเป็นความตายของเด็กคนหนึ่ง มันเป็นแค่ของเล่นที่คุณนึกอยากจะได้คืนตอนไหนก็ได้งั้นเหรอคะ?" "รัญ..." ลีโอเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียว แต่มันช้าเกินไปเมื่อรัญธิดาชักมือหลบราวกับรังเกียจที่จะให้เขาแตะต้อง "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เธอประกาศกร้าว ดวงตาคู่สวยคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น แต่ไม่มีทางที่เธอจะยอมให้มันไหลออกมาต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้เด็ดขาด "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของคุณเอาไว้ซะนะคะ ว่าธามเป็นลูกของฉันคนเดียว... คุณไม่มีสิทธิ์ในตัวเขาแม้แต่นิดเดียว!" ปึง! เสียงเปิดประตูกระจกด้านหลังสตูดิโอดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างเล็กป้อมในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นวิ่งเตาะแตะเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตาหมีในมือ โดยมีพี่เลี้ยงสาววิ่งตามมาด้วยความกระวนกระวาย "คุณแม่ขา... น้องธามหิวนมแล้วครับ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสามขวบดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่กำลังจะขาด ลีโอชะงักงือกai ราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า ร่างสูงแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหิน เมื่อดวงตาสีเข้มกวาดมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร... ใบหน้านั้น ดวงตาคู่นั้น มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ลีโอสูดหายใจเข้าลึก 3 ขาของเขาแทบจะก้าวเดินไปหาเด็กชายโดยอัตโนมัติ ทว่ารัญธิดากลับก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ทันที พร้อมกับส่งสายตาพิฆาตที่ประกาศสงครามอย่างเต็มรูปแบบ ก่อนที่ลีโอจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของเด็กชายตัวน้อยก็เอียงคอสงสัย แล้วชี้มือมาที่ชายแปลกหน้าแปลกถิ่นร่างสูงใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้วิญญาณของลีโอแทบหลุดออกจากร่าง "คุณอาหน้าเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของแม่เลยครับ... คุณพ่อเหรอครับแม่?" รัญธิดาหน้าซีดเผือดลงเล็กน้อย ขณะที่ลีโอหันขวับกลับมามองอดีตภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและประกายแห่งความหวังอันบ้าคลั่งที่กำลังลุกโชนขึ้นในอก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ