ภาพถ่ายในอดีต

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว ยามนี้ช่างให้ความรู้สึกราวกับซากปรักหักพังทางจิตวิญญาณที่ลีโอ ไพศาลกุล เป็นผู้จุดไฟเผาทำลายมันด้วยมือของตัวเอง นิ้วเรียวยาวที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้เกิดจากความเหนื่อยล้า หากแต่เกิดจากแรงกระเพื่อมรุนแรงในช่องอกข้างซ้าย มันคือความเจ็บแปลบที่ถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก นับตั้งแต่ค่ำคืนที่รัญธิดาทิ้งใบหย่าเอาไว้บนโต๊ะอาหารที่เย็นชืด ผู้หญิงคนที่เขาเคยตีตราว่าจืดชืด ไร้ค่า และเป็นเพียงเงาตามตัวในคฤหาสน์หลังนี้ ก็ได้หายลับไปจากชีวิตของเขาอย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับปริศนาบางอย่างที่เขาไม่เคยใส่ใจจะค้นหาในวันที่เธอยังอยู่ บนโต๊ะไม้สักทองราคาแพงระยับ กล่องกำมะหยี่สีดำสนิทที่ถูกลืมไว้ในซอกลึกที่สุดของลิ้นชัก ถูกเปิดออกเผยให้เห็นภาพถ่ายเก่าๆ สมัยที่เขายังเป็นเด็กชายวัยสามขวบ... ช่วงเวลาที่ลีโอยังไม่รู้จักความเย่อหยิ่ง ไม่รู้จักการเหยียบย่ำหัวใจใคร และไม่เคยรู้ว่าวันหนึ่งความเย็นชาของตนเองจะย้อนกลับมากลายเป็นคมมีดที่กรีดเฉือนเนื้อหนังของตัวเองจนแหลกเหลว ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพถ่ายขาวดำใบเก่าในมือ ร่างสูงใหญ่ชะงักงลคล้ายถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม ลมหายใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึก ภาพเด็กชายในอดีตบนแผ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่า กลับซ้อนทับเข้ากับใบจิ้มลิ้มของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่เขาเพิ่งบังเอิญพบเจอที่ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองเมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างน่ากลัว ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้นรั้นนั่น... และโดยเฉพาะรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินวัย... มันไม่ใช่แค่คล้าย แต่มันคือพิมพ์เดียวกัน... ถอดแบบมาจากตัวเขาในวัยเด็กชนิดที่เรียกว่า "โคลนิ่ง" ออกมาทีละอณู! "โธ่เว้ย!" กำปั้นหนากระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนกรอบรูปกระเด็นหลุดจากมือ เศษกระจกแตกกระจายไม่ต่างจากความรู้สึกของเขาในนาทีนี้ ความจริงที่ถูกปิดตายด้วยความละเลยของตนเองกำลังพุ่งเข้ากระแทกหน้าอย่างจัง รัญธิดาไม่ได้แค่หนีหายไป... เธอกล้าดียังไงถึงซ่อนทายาทสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลไพศาลกุลไว้จากเขา นานถึงสามปีเต็ม! ความโกรธเกรี้ยวระลอกใหญ่แผดเผาช่องอกจนร้อนรุ่ม แต่ในขณะเดียวกัน ความหวาดกลัวอันหนเหน็บก็กัดกินขั้วหัวใจไปพร้อมกัน หากเธอเกลียดเขาถึงกระดูกดำ แล้วไยจึงยอมให้กำเนิดเด็กชายผู้มีใบหน้าถอดแบบมาจากซาตานร้ายอย่างเขาออกมาลืมตาดูโลก? เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก้าวเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องทำงานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่เลขาส่วนตัวจะผลักประตูเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถือแฟ้มเอกสารบางอย่างแนบอกด้วยความลนลาน "คุณลีโอคะ... คือว่า ทางทีมสืบสวนที่เราส่งไปตามหาคุณรัญธิดา ส่งรายงานด่วนที่สุดมาแล้วค่ะ" ลีโอเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยราบเรียบเย็นชาบัดนี้แดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก เขากัดกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด น้ำเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคนฟังแทบเข่าทรุด "ว่ามา... เธออยู่ที่ไหน และ... เด็กคนนั้น... เด็กคนนั้นเป็นใคร!" เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หลบสายตาดุดันคู่นั้นก่อนจะยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ "คือ... จากการตรวจสอบประวัติการทำศัลยกรรมและทะเบียนราษฎร์ย้อนหลัง รวมถึง... ผลตรวจยืนยันอัตลักษณ์บุคคลแบบเร่งด่วนที่ท่านเคยสั่งไว้..." เลขาเว้นจังหวะหายใจ มือที่ถือซองเอกสารสั่นเทาราวกับถือของร้อน "เด็กชายธาม... เป็นบุตรชายแท้ๆ ของคุณลีโอกับคุณรัญธิดาค่ะ และที่สำคัญที่สุด... ตอนนี้คุณรัญธิดาไม่ได้เป็นแค่ดีไซเนอร์โนเนมอีกต่อไปแล้ว แต่เธอกำลังจะเซ็นสัญญาควบรวมกิจการกับคู่แข่งทางธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดของเรา... และเธอยังมีสถานะเป็น 'ภรรยาตามกฎหมาย' ของชายอีกคนที่มีอิทธิพลไม่แพ้ท่านเลยค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ