กลิ่นอายของอดีต

แสงไฟสีอำพันจากโคมไฟตั้งโต๊ะสลัวขับเน้นให้ใบหน้าคมคายของลีโอ ไพศาลกุล ดูเคร่งขรึมและเยียบเย็นยิ่งกว่าเดิม หน้าจอคอมพิวเตอร์ราคาแพงส่องประกายสะท้อนนัยน์ตาคู่คมที่แดงก่ำจากการอดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน บนโต๊ะทำงานไม้สักทองเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารประวัติส่วนตัวของ "รัญชิตา" ดีไซเนอร์สาวปริศนาผู้กุมบังเหียนแบรนด์แฟชั่นหรูที่กำลังมาแรงที่สุดในขณะนี้ ทว่า ยิ่งเขาขุดคุ้ยลึกลงไปเท่าไหร่ ความผิดปกติที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมก็ยิ่งส่งกลิ่นอายความน่าสงสัยคละคลุ้งมากขึ้นเท่านั้น ประวัติการศึกษาในต่างประเทศของเธอ... ว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย ราวกับตัวตนในช่วงเวลานั้นถูกลบหายไปด้วยอำนาจมืดบางอย่าง ทะเบียนบ้านที่ควรจะระบุประวัติครอบครัวกลับถูกปิดตายด้วยสถานะ "สงวนสิทธิ์การเข้าถึงตามกฎหมายคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลระดับสูงสุด" มีเพียงชื่อ-นามสกุลปัจจุบันที่สะอาดสะอ้านและไร้ที่ติ ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่ผิดธรรมชาติที่สุดสำหรับคนเราในยุคดิจิทัลนี้ ไม่มีใครที่บริสุทธิ์ผุดผ่องจนไม่มีอดีต... ยกเว้นเสียแต่ว่า อดีตนั้นกำลังถูกจงใจ "ปกปิด" เอาไว้เพื่อซ่อนบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้าๆ ทว่าหนักหน่วง สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอก ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ภาพของรัญธิดา อดีตภรรยาผู้เคยเงียบงันและยอมจำนนต่อความเย็นชาของเขาในอดีตซ้อนทับขึ้นมาในหัว รัญธิดาคนนั้นไม่มีทางมีความรู้ความสามารถระดับลึกซึ้งในการบริหารธุรกิจแฟชั่นระดับโลก หรือมีความเฉียบคมในการเจรจาธุรกิจที่เฉียบขาดไร้ความปรานีเช่นนี้ ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงเงา... เงาที่เขาเคยปัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย แต่ดีไซเนอร์สาวคนนี้กลับมีบางอย่างที่สั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของเขาได้อย่างประหลาด ทุกครั้งที่เขาได้สบตาผ่านกรอบแว่นกันแดดหรือรอยยิ้มที่เคลือบด้วยความเย่อหยิ่งของเธอ หัวใจข้างซ้ายจะกระตุกวูบอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต มันเป็นความรู้สึกคุ้นเคยที่ตอกย้ำว่า... ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้า "ประธานลีโอครับ..." เสียงทุ้มต่ำของเลขาหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับการเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย "เราพบเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับประวัติการรักษาพยาบาลของดีไซเนอร์รัญชิตาแล้วครับ ตามที่คุณ สั่งให้ตรวจสอบโรงพยาบาลเอกชนเครือข่ายทั้งหมด" ลีโอเงยหน้าขึ้นทันที นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความคาดหวัง "ว่ามา" "ระบบความปลอดภัยของโรงพยาบาลถูกเข้ารหัสไว้หนาแน่นมากครับ แต่ทีมไอทีของเราเจาะเข้าไปจนเจอ... เอ่อ... บันทึกการคลอดบุตรเมื่อสามปีที่แล้ว" เลขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเห็นรังสีความกดดันแผ่ออกจากร่างของเจ้านาย "มีประวัติการใช้ชื่อสำรองในการเข้ารับการผ่าตัดคลอด แต่เลขประจำตัวประชาชนบางหลักตรงกับข้อมูลเก่าก่อนที่เธอจะเปลี่ยนชื่อใหม่ครับ" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ลีโอนิ่งงันไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังลามไปถึงปลายนิ้ว ลูก... รัญธิดาเคยท้อง? ในช่วงเวลาที่เธอหอบเสื้อผ้าหนีหายไปจากคฤหาสน์ไพศาลกุลเมื่อสามปีก่อน เธอกำลังตั้งครรภ์ลูกของเขาอย่างนั้นหรือ? ความจริงข้อนี้พุ่งชนเข้ากลางหน้าอกจนเขาเซถอยหลังไปครึ่งก้าว ภาพความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทง ความเย็นชา ความใจร้าย และคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่เขาเคยพ่นใส่เธอในวันที่เธอน้ำตานองหน้าขอร้องให้เขาหันมามอง... ในตอนนั้น เธอกำลังอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเขาอยู่ แต่เขากลับผลักไสเธอลงสู่เหวแห่งความสิ้นหวังด้วยมือของตัวเอง "แล้ว... เด็กคนนั้น..." เสียงของลีโอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวและคาดหวังในเวลาเดียวกัน "เด็กอยู่ที่ไหน? เป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย?" "เอกสารส่วนนั้นถูกบล็อกด้วยคำสั่งศาลครับ เรากำลังเร่ง..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะรายงานของเลขา ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต ร่างระหงของรัญธิดาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามและเย่อหยิ่ง รอยยิ้มมุมปากของเธอช่างเย็นชาและทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น เธอกวาดสายตาคมกริบมองเอกสารกระจัดกระจายบนโต๊ะทำงานของอดีตสามี ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ดูเหมือนคุณกำลังสนุกกับการขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวของฉันนะคะ... คุณลีโอ" รัญธิดากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงมาบนความรู้สึกผิดของเขา "แต่บางที... ความจริงที่คุณกำลังตามหา อาจจะเจ็บปวดเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะรับไหวก็ได้นะคะ" ลีโอกัดฟันกรอด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนควบคุมไม่อยู่ "รัญธิดา! เธอซ่อนอะไรไว้! ลูก... เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน!" รัญธิดาไม่ถอยหนีแม้แต่น้อย เธอยืดอกเชิดหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความสะใจและหยาดหยันที่ฉายชัดอยู่ภายใน "ลูกเหรอคะ?" เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะยกยิ้มมุมปากแล้วกระซิบด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของลีโอพังทลายลงในพริบตา "น่าเสียดายนะคะ... ที่เด็กคนนั้นไม่มีพ่อ... และต่อให้คุณพลิกแผ่นดินหา เขาก็ไม่มีวันเรียกคุณว่าพ่อเด็ดขาด... เพราะคุณมันก็เป็นแค่คนแปลกหน้าไร้ค่า ที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนหายใจร่วมกับลูกฉันด้วยซ้ำค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ