สำนึกบาป

กลิ่นอายของชาดำเอิร์ลเกรย์ที่เย็นชืดจนไร้ควันหลงเหลืออยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในห้องชุดเพนต์เฮوسหรูหราที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นกรงทองของรัญธิดา บัดนี้มันไม่ต่างอะไรจากห้องขังนักโทษประหารที่ไร้ซึ่งลมหายใจของผู้คุม ลีโอ ไพศาลกุล ประธานหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกเกมชีวิต ทรุดกายลงนั่งบนโซฟาหนังแท้สีเข้มที่ยังคงมีกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอติดอยู่ ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามจนน่าเกรงขาม ยามนี้กลับห่อเหี่ยวและสั่นเทาอย่างน่าสมเพช ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงกรีดลึกอยู่ในโสตประสาท ทุกคำพูด ทุกแววตาที่ว่างเปล่าราวกับมองผ่านอากาศธาตุของรัญธิดา มันคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกนที่กรีดลงบนเนื้อสดๆ *“คุณลีโอกำลังมองหาอะไรคะ? หาภรรยาคนที่คุณเคยผลักไสไล่ส่งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว หรือว่ากำลังหาคนมารองรับอารมณ์บ้าคลั่งของคุณเหมือนในอดีต? น่าเสียดายนะคะ... ผู้หญิงคนนั้นตายไปตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใยแล้วค่ะ”* น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังชาดิ่งของเธอยังคงก้องกังวานอยู่ในหัว ลีโอยกมือขึ้นกุมขมับที่เต้นตุบๆ ราวกับจะระเบิด เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือฝังลึกจนเลือดซึมออกมา หยดแล้วหยดเล่า แต่ความเจ็บปวดทางกายนี้เทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวของความเจ็บปวดที่รัญธิดาต้องแบกรับมาตลอดสามปีในฐานะ "ภรรยาไร้ค่า" ที่เขาไม่เคยชายตาแล เพิ่งเวลานี้เอง... วินาทีนี้เอง ที่เขาเพิ่งตระหนักได้อย่างถ่องแท้ว่า "ความใจร้าย" ที่เขามอบให้เธอในอดีตมันน่ารังเกียจเพียงใด ในอดีต เขามองเห็นรัญธิดาเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในบ้าน เป็นผู้หญิงจืดชืดที่แม่จัดหามาให้เพื่อผูกพันธะทางธุรกิจ เขาไม่เคยสนใจว่าเธอกินอิ่มไหม นอนหลับหรือเปล่า วันเกิดของเธอผ่านไปกี่ครั้งเขาก็ไม่เคยจำ แม้กระทั่งวันที่เธอนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆ บนเตียงนอนโดยมีเพียงความมืดเป็นเพื่อน เขายังเดินผ่านเธอไปราวกับเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ ไร้ซึ่งความใส่ใจ ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ รัญธิดาในวันนั้นยอมจำนน อดทน และก้มหน้ารับชะตากรรมด้วยความรักที่โง่เขลา... แต่รัญธิดาในวันนี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว แววตาที่เธอมองเขาในร้านอาหารหรูแห่งนั้น ไม่มีความรัก ความโหยหา หรือแม้แต่ความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่น่ากลัวที่สุด เพราะมันแปลว่าเขาไม่มีตัวตนในสายตาของเธออีกต่อไปแล้ว ตลอดกาล "ผมมันเลว..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียว ลีโอหัวเราะเยาะตัวเองในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกบาป ลูกผู้ชายที่เคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความสำเร็จ ยอมคุกเข่าลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี ปล่อยให้หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจร่วงหล่นกระทบพื้นทีละหยด ความรู้สึกผิดบาปกัดกินหัวใจของเขาจนแทบหายใจไม่ออก ภาพย้อนอดีตพรั่งพรูเข้ามาในสมองราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่ฉายย้ำความผิดพลาดของตนเอง ภาพวันที่เธอยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ พร้อมกับรอยยิ้มที่ฝืนที่สุดในโลก วันนั้นเขาพูดว่าอะไรนะ? *“ถ้าอยากหย่านักก็เซ็นไปสะ อย่ามาเรียกร้องอะไรจากผมอีก”* เขาเป็นคนผลักไสเธอกับมือ... เขาเป็นคนผลักผู้หญิงที่รักเขาหมดหัวใจให้เดินออกไปจากชีวิตเอง โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาอยู่! ความคิดนั้นทำให้ลีโอสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบราวกับดิ่งลงเหว ความจริงที่ว่ารัญธิดามีลูก และเด็กคนนั้น... เด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากเขาเหมือนแกะ ผู้มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะตั้งแต่แรกเห็น ธาม... ลูกชายของเขา ลีโอนึกถึงใบหน้าจิမ်းลิ้มของเด็กชายที่เขาเคยพบโดยบังเอิญที่ห้างสรรพสินค้า เด็กน้อยคนนั้นเรียกเขาว่า "คุณลุงใจดี" รอยยิ้มบริสุทธิ์ของเด็กคนนั้นเคยเกือบจะละลายความเย็นชาในอกเขา แต่เขากลับปัดมันทิ้งเพราะความยโสโอหังของตัวเอง นึกย้อนกลับไปแล้วเขาก็อยากจะย้อนเวลากลับไปต่อiวตangเองเสียเหลือเกิน ทำไมเขาถึงโง่เขลาขนาดนี้ ทำไมเขาถึงมองไม่ออกว่าเด็กคนนั้นคือเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง! "ผมขอโทษ... รัญ ผมขอโทษ..." ลีโอกระซิบซ้ำๆ กับความว่างเปล่า มือหนาทุบลงกับพื้นพรมระบายความอัดอั้นตันใจ ความสำนึกบาปกำลังแผดเผาเขาให้กลายเป็นจุล ในขณะที่ลีโอกำลังจมดิ่งอยู่กับความทุกข์ทรมานและการลงทัณฑ์ทางจิตวิญญาณ เสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* ลีโอไม่ได้สนใจในตอนแรก เขายังคงก้มหน้าซบกับฝ่ามือ แต่เสียงแจ้งเตือนอีเมลและข้อความภาพถ่ายก็ดังติดต่อกันหลายครั้ง ราวกับมีใครบางคนจงใจส่งระเบิดเวลามาให้เขาเปิดดู นิ้วเรียวที่สั่นเทายื่นไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจ หน้าจอเรืองแสงสว่างวาบในความมืด ปรากฏข้อความจากสายสืบส่วนตัวที่เขาว่าจ้างให้ตามสืบเรื่องของรัญธิดาและเด็กชายธาม และภาพถ่ายที่แนบมาด้วย... ทำให้ลมหายใจของลีโอสะดุดกึก ดวงตาคมกเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา ในภาพนั้น... รัญธิดากำลังยืนอยู่เคียงข้างชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาสะสวยภูมิฐาน ทั้งคู่กำลังยิ้มให้กันอย่างสนิทสนมในร้านอาหารกึ่งผับแห่งหนึ่ง และชายคนนั้นกำลังโอบไหล่บางของรัญธิดาอย่างคุ้นเคย แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของลีโอหยุดเต้น ไม่ใช่ภาพของอดีตภรรยากับชายอื่น... แต่เป็นภาพเด็กชายตัวน้อยในอ้อมแขนของชายแปลกหน้าคนนั้น เด็กชายที่กำลังหัว-เราะอย่างมีความสุข และชูมือขึ้นกอดคอชายคนนั้น พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพจากสายสืบที่ส่งเข้ามาต่อท้าย ว่า... *“คุณธามเรียกผู้ชายคนนั้นว่า... ‘คุณพ่อ’ ครับนาย”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ