มือที่สามที่ไม่ได้เชิญ

หน้าจอสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดในมือของรินรดาดับวูบลงพร้อมกับสัญญาณสายที่ถูกตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย แต่ความร้อนระอุจากน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจของธามเมื่อครู่ยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในโสตประสาทของเธอราวกับมีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่าน วิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งขรึมและรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความร้ายกาจ กำลังประกาศความเป็นเจ้าของเธอผ่านคลื่นความถี่โทรศัพท์อย่างหน้าตาเฉย... และที่สำคัญที่สุด ประโยคที่ว่า *'แฟนของเขาไม่ว่างรับสาย'* มันดังชัดเจนจนหญิงสาวอยากจะก้มลงมุดแผ่นดินหนีความหน้าไม่อายของเขาเสียเดี๋ยวนี้ "ยัยริน ตั้งสติค่ะ!" รินรดายกมือขึ้นตบเบาๆ บน2ข้างแก้มที่ร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน เสียงส้นสูงของเธอกระทบพื้นหินอ่อนของล็อบบี้โรงแรมหรูดัง *ก๊อกแก๊ก* เป็นจังหวะตามความเร็วของหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นส่ำ นี่มันไม่ใช่เวลามานั่งเขินผู้ชายปากแข็งคนนั้นนะคะ! ปัญหาใหญ่หลวงกำลังยืนยันตัวตนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว "อุ๊ย ตายจริง... รินรดาใช่ไหมคะเนี่ย ไม่เจอกันนานเลย สวยขึ้นเป็นกองจนเกือบจำไม่ได้แน่ะ" เสียงหวานหยดย้อยที่เจือด้วยความเยาะหยันลอยมาแตะจมูก ก่อนที่ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปแบรนด์ดังจะก้าวเข้ามาขวางทางเดินของเธอไว้ เจ้าของเรือนผมดัดลอนสลวยและรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไม่ใช่ใครอื่น—'พิม S-Arch' สถาปนิกสาวรุ่นพี่ผู้ผันตัวไปเป็นกรรมการบริหารบริษัทคู่แข่งรายใหญ่ ที่เคยมีประเด็นฟาดฟันกับเธอมาตั้งแต่สมัยประกวดแบบโปรเจกต์มูนไลท์ รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉย เย็นชา และเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว ดีกรีความมั่นใจของเธอไม่เคยลดลงให้ใครเห็นอยู่แล้ว ยิ่งเป็นศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์ของเธอด้วยวิธีสกปรก เธอยิ่งต้องหลังตรงเป็นเสาเข็ม "สวัสดีค่ะรุ่นพี่พิม... ไม่คิดว่าจะบังเอิญเจอคนที่นี่ หรือว่าช่วงนี้บริษัทของรุ่นพี่งานหดหาย จนต้องมาเดินหาเศษซากโปรเจกต์ตามโรงแรมหรอกนะคะ ถึงได้ดูว่างมาทักทายคนอื่นแบบนี้" รินรดาโต้กลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากของเธอนิ่งสนิทแต่สายตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่อาบน้ำผึ้ง พิมชะงักไปนิด รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้ากระตุกเกร็งขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนด้วยน้ำเสียงแหลมสูง "ปากคอเรายังคมเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะริน... สมแล้วที่เป็นสถาปนิกสาวดาวรุ่งพุ่งแรง แต่ก็นั่นแหละค่ะ ฝีมืออาจจะดีในสายตาสายตาคนบวกเลขอย่างพวกวิศวกรบางคน แต่ในโลกธุรกิจจริง... ความเก่งอย่างเดียวมันไม่พอหรอกค่ะ มันต้องมี 'คอนเนกชัน' และ 'ความยืดหยุ่น' มากกว่าการนั่งกอดศักดิ์ศรีโง่ๆ จนโปรเจกต์หลุดมือ" คำพูดแทงใจดำนั้นพุ่งเป้าไปที่สถานการณ์วิกฤตของบริษัทเธอในตอนนี้อย่างจงใจ รินรดารู้ดีว่ามีหนอนกระ่อนในสภาสถาปนิกที่คอยปล่อยข้อมูลลับเรื่องโครงสร้างฐานรากให้ฝั่งตรงข้าม และพิมก็คงเป็นหนึ่งในตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเกมการเมืองสกปรกนี้ "ศักดิ์ศรีอาจจะกินไม่ได้ค่ะรุ่นพี่... แต่ก็น่าภูมิใจกว่าการไต่เต้าขึ้นมาด้วยการเลียแข้งเลียขาผู้มีอิทธิพล แล้วคอยตัดราคาผลงานคนอื่นลับหลังล่ะนะคะ" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดอีกหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกเมื่อ "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดเรื่องงาน... รินขอตัวนะคะ พอดีมีคนรอรับสายอยู่" "เดี๋ยวก่อนสิคะริน จะรีบไปไหนล่ะคะ..." พิมเอื้อมมือเรียวเข้ามาคว้าข้อแขนของรินรดาไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่เบานัก ใบหน้าสวยเฉี่ยวยื่นเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "คิดเหรอว่าวิศวกรปากจัดอย่างคุณธามจะปกป้องบริษัทใกล้เจ๊งของคุณได้ตลอดรอดฝั่ง? บอกตามตรงนะริน เขาก็แค่ผู้ชายโง่ๆ คนหนึ่งที่ยอมเอาอนาคตตัวเองมาทิ้งไว้กับผู้หญิงอวดดีอย่างเธอ... น่าสงสารเขานะคะที่ต้องมาพังเพราะความมั่นหน้าของเธอแท้ๆ" *เพียะ!* เสียงตบไม่ได้ดังขึ้นจริง เพราะรินรดายับยั้งชั่งใจทัน แต่สายตาที่เธอกวาดมองอีกฝ่ายนั้นคมปลาบเสียยิ่งกว่าอาวุธใดๆ เธอดึงแขนกลับจากการเกาะกุมอย่างแรงจนพิมเซถอยหลังไปครึ่งก้าว "ระวังปากหน่อยนะคะรุ่นพี่พิม... คนที่จะพัง ไม่ใช่บริษัทของรินหรอกค่ะ แต่จะเป็นพวกที่ชอบเล่นตอดเล็กตอดน้อยลับหลังต่างหากที่จะโดนฟ้องจนไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะ ――" "พูดได้ดีครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นที่ลอยแทรกเข้ามาตัดบทสนทนา ทำให้รินรดาร่างแข็งทื่อไปชั่วขณะ ขนลุกชันขึ้นพร้อมกันทั่วแผ่นหลัง ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะเธอจำน้ำเสียงนี้ได้แม่นยำยิ่งกว่าเสียงหัวใจตัวเอง รินรดาหันขวับกลับไปมองตามต้นเสียงที่ก้าวออกมาจากมุมเสาหินอ่อนด้านหลังล็อบบี้ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีชาโคลเข้มที่ไม่ได้ผูกเนกไท ปลดกระดุมเม็ดบนออกเผยให้เห็นลำคอแกร่งและผิวเนื้อคมเข้ม ธามยืนกอดอกพิงเสาอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่พิมด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "คุณธาม..." พิมอุทานออกมาเบาๆ ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นเริ่มซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของวิศวกรหนุ่ม "คุณ... มาทำอะไรที่นี่คะ?" ธามไม่ตอบคำถามของอีกฝ่าย เขาสกาวก้าวขายาวๆ เข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของรินรดาอย่างแนบชิด มือหนาเอื้อมมาแตะเบาๆ ที่เอวบางของเธอเพื่อดึงให้ถอยหลังไปยืนเคียงข้างกันอย่างถือสิทธิ์ สัมผัสอุ่นจัดผ่านเนื้อผ้าทำให้รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่ไม่ได้ขัดขืน วิศวกรหนุ่มปรายตามองพิมด้วยหางตาราวกับเธอกำลังมองฝุ่นผงไร้ค่า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่น่ากลัวถึงขั้วหัวใจ "ผมมาดูหน้าคนที่กล้าบอกว่าบริษัทของ 'แฟนผม' จะพังน่ะครับ..." ธามเน้นย้ำคำว่า *แฟนผม* ชัดถ้อยชัดคำจนรินรดาต้องแอบเหลือบมองค้อนเขาด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย "แล้วก็... อยากจะมาบอกคุณพิมไว้ตรงนี้เลยว่า คดีละเมิดลิขสิทธิ์แบบแปลนและข้อหาพยายามติดสินบนเจ้าหน้าที่ ที่ทางทีมกฎหมายของผมรวบรวมหลักฐานไว้ครบถ้วนเมื่อสิบนาทีที่แล้ว... คงจะทำให้บริษัทของคุณว่างงานไปอีกยาวนานเลยล่ะครับ" พิมเบิกตากว้าง อ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกเพราะรู้ดีว่าอำนาจเบื้องหลังของธามนั้นน่ากลัวเพียงใดในวงการนี้ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูอัตโนมัติหน้าโรงแรมก็เปิดผางออก พร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สาม... บุคคลที่ไม่ควรจะปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในเวลานี้มากที่สุด รินรดาหันไปมองตามเสียงฝีเท้า และหัวใจเธอก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยของผู้ชายที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดทั้งเดือนกำลังเดินยิ้มระรื่นตรงเข้ามาหาเธอ "บังเอิญจังเลยครับริน... ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่" ชายหนุ่มส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้เธอ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ "คุณพ่อฝากให้ผมมาเคลียร์เรื่องสัญญาโปรเจกต์ใหม่... สนใจไปทานมื้อค่ำกับผมสักมื้อไหมครับ?" ธามที่ยืนโอบเอวเธออยู่ข้างๆ หรี่ตาลงทันที รังสีอำมหิตพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด มือหนาที่วางอยู่บนเอวรินรดากระชับแน่นขึ้นจนเนื้อผ้าเกือบปริ --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ รักที่สุดค่ะ!