คนซึนปากร้าย

เสียงตบโต๊ะประชุมดังปังจนแก้วกาแฟเซรามิกบนโต๊ะสั่นระริก ของเหลวสีเข้มกระฉอกล้นปริ่มขอบ ขณะที่ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดของ 'คุณกิตติ' นักลงทุนรายใหญ่ของโปรเจกต์นี้กำลังพ่นวาจาดูถูกเหียดหยามใส่เด็กฝึกงานที่ยืนตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้าอยู่มุมห้อง "ทำงานประสาอะไรวะ! แค่แก้แบบแปลนห้องน้ำชั้นสามให้ตรงตามฮวงจุ้ยที่บอก ยังทำไม่ได้เรื่อง! ถ้าโปรเจกต์นี้เจ๊งเพราะพวกเธอไร้ความสามารถ ใครจะรับผิดชอบ!" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์เดือดพล่านที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เธอเพิ่งตั้งสติได้จากเหตุการณ์ชวนใจเต้นเมื่อเสี้ยววินาทีก่อนหน้าที่เกือบจะเผลอปล่อยตัวไปในอ้อมแขนของธาม แต่ตอนนี้สถานการณ์ตรงหน้าเปลี่ยนโฟกัสของเธอไปโดยสิ้นเชิง สถาปนิกสาวก้าวเข้าไปยืนบังร่างของเด็กฝึกงานไว้ครึ่งหนึ่ง แววตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองนักลงทุนรุ่นใหญ่โดยไม่หลบสายตาแม้แต่น้อย "คำก็ไร้ความสามารถ สองคำก็ความเสียหาย คุณกิตติคะ กรุณาให้เกียรติทีมงานของดิฉันด้วยค่ะ" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นเรียบๆ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังชะงัก "แบบแปลนห้องน้ำชั้นสามได้รับการอนุมัติจากวิศวกรโครงสร้างและผ่านเกณฑ์มาตรฐานสากลเรียบร้อยแล้ว การปรับแก้ตามใจคุณโดยไม่มีหลักวิชาการรองรับต่างหาก ที่กำลังจะทำให้โครงสร้างพังทลายในอนาคต" "นี่เธo! กล้าดียังไงมาเถียงฉัน!" คุณกิตติหน้าดำคร่ำเครียด นิ้วชี้หน้าสถาปนิกสาวด้วยความโมโห "ฉันเป็นคนจ่ายเงินนะเว้ย! ฉันจะเอาฮวงจุ้ย จะทุบตึกสร้างใหม่ยังไงก็ได้ พวกเธอมีหน้าที่ทำตามคำสั่ง ไม่ใช่มาอวดดีสั่งสอนฉัน!" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เด็กฝึกงานสะอื้นฮักจนตัวโยนด้วยความกลัว รินรดากัดริมฝีปากแน่น เตรียมจะสวนกลับด้วยประโยคเจ็บแสบชนิดที่อีกฝ่ายต้องหน้าชา แต่ทว่า... พรึบ! ร่างสูงใหญ่ของธามที่ยืนเงียบสังเกตการณ์มาตลอดก้าวแทรกเข้ามาขวางกลางระหว่างรินรดากับนักลงทุนรุ่นใหญ่ ไหล่กว้างบังร่างบางของเธอไว้มิดชิดราวกับกำแพงเหล็ก ใบหน้าคมคายของวิศวกรหนุ่มนิ่งเรียบ ไร้รอยยิ้ม เย็นชาจนน่ากลัว แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยประกายคุกรุ่นที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าแตะต้องคนข้างหลัง "พูดให้มันน้อยๆ หน่อยครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ช้าๆ ชัดๆ แต่กดดันเสียจนคนฟังต้องกลืนน้ำลาย "เงินที่คุณจ่าย มันซื้อได้แค่ค่าบริการออกแบบและก่อสร้างครับ... แต่ซื้อสิทธิ์มาดูถูกพนักงานของผมไม่ได้" "คุณธาม! คุณจะเข้าข้างพวกมันเกินไปแล้วนะ!" คุณกิตติหน้าเสียแต่ยังคงทำเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความประหม่าต่อออร่าความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัววิศวกรหนุ่ม "ผมไม่ได้เข้าข้างใคร ผมพูดตามหน้างานและความจริง" ธามปรายตามองแบบแปลนบนโต๊ะด้วยหางตา น้ำเสียงเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าคุณคิดว่าสถาปัตยกรรมและวิศวกรรมของโปรเจกต์นี้มันแย่มากนัก จนต้องใช้วิธีใช้อารมณ์มาข่มขู่เด็กฝึกงาน... เชิญฉีกสัญญาแล้วถอนทุนคืนไปได้เลยครับ บริษัทเรายินดีจ่ายค่าปรับคืนให้ครบทุกบาททุกสตางค์ แต่บอกไว้ก่อนนะว่า... ไม่มีบริษัทไหนในประเทศนี้ที่จะกล้ารับทำโปรเจกต์ให้คุณต่ออีกแล้ว เพราะผมจะแบล็กลิสต์คุณเอง" ความเงียบกริบเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที คำพูดนิ่มๆ แต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำของธามทำให้คุณกิตติถึงกับหน้าซีดเผือด พูดไม่ออก ได้แต่ฮึดฮัดด้วยความแค้นเคืองแต่ไม่กล้าต่อปากต่อคำอีก เพราะรู้ดีว่าอิทธิพลของธามในวงการวิศวกรรมนั้นกว้างขวางและทรงพลังแค่ไหน ธามไม่สนใจสีหน้าของนักลงทุนหัวเสียอีกต่อไป เขากลับหลังหันอย่างรวดเร็ว ก้มลงมองรินรดาสแควร์โฟกัสด้วยสายตาที่อ่อนลงชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นดุเข้มตามสไตล์คนปากแข็ง "ยืนบื้ออยู่ทำไม พาเด็กออกไปข้างนอกสิครับ หรือชอบยืนให้คนอื่นมาเหยียบหัวเล่นรึไง" รินรดาเม้มปากแน่น แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังปกป้องเธอ แต่นิสัยปากจัดไม่ยอมใครของเธอก็อดไม่ได้ที่จะสวนกลับทันที "ใครยืนบื้อกันคะคุณธาม! ฉันกำลังจะจัดการตาแก่ปากหมานี่อยู่แล้วเชียว คุณต่างหากมาแย่งซีนทำเท่!" "ปากดีนักนะ" ธามเค้นหัวเราะในลำคอ ยื่นมือหนามาคว้าข้อมือเรียวของเธอเบาๆ แล้วออกแรงดึงให้เดินตามออกไปจากห้องประชุมอึดอัดนั้นทันที โดยไม่สนสายตาอึ้งๆ ของคนอื่นในห้อง ทั้งคู่เดินลากกันมาจนถึงมุมระเบียงกว้างนอกตึกสำนักงาน ลมธรรมชาติพัดโชยกลิ่นไอฝนจางๆ มาปะทะร่าง รินรดาชักข้อมือกลับทันทีเมื่อพ้นจากสายตาผู้คน เธอยกมือขึ้นกอดอก เชิดหน้าใส่ชายหนุ่มที่ยืนทำหน้ายักษ์อยู่ตรงหน้า "ปล่อยเลยนะ! ใครใช้ให้คุณมาทำเป็นฮีโร่ขวางโลกเล่า ฉันจัดการเองได้น่า!" ธามถอนหายใจยาวพรืด ยื่นมือไปเคาะหน้าผากมนเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ "จัดการเอง? เก่งนักรึไง เกือบจะโดนเขาตบหน้าสั่นอยู่แล้วยังจะปากดีอีก ผู้หญิงอะไร ดื้อด้านไม่เคยเปลี่ยน" "ก็เขามาดูถูกทีมฉันก่อนนี่คะ! จะให้ยืนยิ้มรับคำด่ารึไง ฉันไม่ใช่แม่พระนะธาม!" รินรดาตวาดกลับเสียงดัง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธผสมความน้อยใจลึกๆ "แล้วอีกอย่าง... ฉันไม่ได้ขอให้คุณมาช่วยสักหน่อย!" ธามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาไหววับของหญิงสาว ความกรุ่นโกรธในแววตาของเขาเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบ "ไม่ได้ขอ... แต่ผมอยากช่วย" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแผ่วเบา ทว่าชัดเจนก้องกังวานในความเงียบ ดวงตาคมกريบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "เห็นคุณโดนรังแกแล้วผมหงุดหงิด... หงุดหงิดยิ่งกว่าตอนคำนวณโครงสร้างสะพานแล้วตัวเลขไม่ลงตัวเสียอีก" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่ากลัว ไอร้อนผ่าวแผ่ซ่านขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียน เธอพยายามจะเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่อีกฝ่ายส่งมาให้ แต่ปลายนิ้วอุ่นจัดของชายหนุ่มกลับเอื้อมมาเชยคางเธอให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอหนีไปไหนไม่ได้ "ธาม... ปล่อยนะ คนอื่นเห็นเข้าจะเข้าใจผิด" เธอเสียงสั่น พยายามดันอกแกร่งออกเบาๆ แต่แรงแค่นั้นเทียบไม่ได้กับกำแพงมนุษย์ตรงหน้า "ให้เข้าใจผิดไปสิครับ..." ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ริมฝีปากบาง สัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่อันตรายต่อหัวใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "ผมก็ไม่ได้ปฏิเสธสักหน่อยว่า... ที่ทำไปทั้งหมด ไม่ได้ทำในฐานะเพื่อนร่วมงาน" รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมดกับคำพูดกำกวมที่ชวนให้คิดไกลเกินกว่าจะรับไหว ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป เสียงฝีปากหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อเธอดังก้องมาจากสุดทางเดินระเบียง "คุณรินรดาครับ! อยู่นี่เองหรอกเหรอ พอดีเลย ท่านประธานเรียกพบด่วนที่สุดครับ!" ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต รินรดาหันไปมองหน้าเด็กฝึกงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยความตกใจ ขณะที่ธามสบถเบาๆ ในลำคออย่างขัดใจที่จังหวะเวลาช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยังไม่ทันได้ตั้งสติจากสถานการณ์เมื่อครู่ด้วยซ้ำ แต่เมื่อหันกลับมาสบตากับธามที่ยืนมองเธอด้วยแววตาเป็นห่วงปนหงุดหงิด เขาก็ขยับริมฝีปากกระซิบเบาๆ พอให้ได้ยินกันแค่สองคนก่อนที่เธอจะหันหลังเดินตามเด็กฝึกงานไป "คืนนี้... เราเคลียร์เรื่องของเรากันยาวแน่ครับ รินรดา" ไวโอเล็ตการ์เด้นขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของทั้งคู่เสมอนะคะ