บททดสอบจากบอร์ดบริหาร

แฟ้มเอกสารหนาปึึกในมือของรินรดาแทบจะแหลกคามือ เมื่อเสียงก dur กของส้นสูงกระทบพื้นห้องประชุมใหญ่ดังสะท้อน พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลจากคณะกรรมการบริหารทั้งเจ็ดชีวิตที่นั่งเรียงรายอยู่เบื้องหน้า "คุณรินรดา... ในฐานะหัวหน้าทีมสถาปนิก โปรเจกต์ 'The Horizon Tower' มูลค่าหมื่นล้านนี้ คุณมั่นใจแค่ไหนว่าดีไซน์กระจกโค้งรับลมแบบนี้ จะไม่สร้างปัญหาเรื่องการสะท้อนแสงรบกวนชุมชนรอบข้างเหมือนตึกระฟ้าในย่านธุรกิจปีก่อน?" คำถามทิ่มแทงจากประธานกรรมการอาวุโสทำเอาอากาศในห้องประชุมเย็นเยียบลงถนัดตา รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอยังไม่ทันได้อ้าปากตอบเพื่อปกป้องงานออกแบบที่เธอทุ่มเทสมองแลกมาด้วยหยาดเหงื่อหลายเดือน ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสากลเข้ารูปสีเทาเข้มของวิศวกรหนุ่มคู่หูก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างมั่นคง "ผมเป็นคนคำนวณโครงสร้างและองศาการรับแสงทั้งหมดด้วยตัวเองค่ะท่าน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของธามดังขึ้นทำลายความเงียบ เขากวาดสายตาคมกริบมองบอร์ดบริหารทีละคนด้วยความนิ่งสงบ แต่น่าเกรงขามจนแม้แต่บอร์ดอาวุโสยังต้องชะงัก "ถ้าดีไซน์ของสถาปนิกเปรียบเสมือนหัวใจที่กล้าหาญ โครงสร้างที่ผมรับผิดชอบก็คือกระดูกสันหลังที่ไม่มีวันหักงอ... และผมรับประกันได้ว่า ทุกตารางเมตรของตึกนี้ผ่านมาตรฐานความปลอดภัยระดับสากล โดยไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ทั้งสิ้น" รินรดาหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนพูด หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว คำว่า 'เรา' และการปกป้องเธอกลายๆ ต่อหน้าบอร์ดบริหารผู้ทรงอิทธิพล ทำให้ความรู้สึกบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมาจุกที่อก ปากที่เคยบอกว่าเกลียดนักความเผด็จการของวิศวกรปากร้ายคนนี้ กลับเม้มเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในแววตา "พูดน่ะมันง่ายครับคุณธาม แต่ทฤษฎีกับหน้างานจริงมันคนละเรื่องกัน..." กรรมการอีกคนแย้งขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเยาะ "ถ้าอย่างนั้น เชิญทุกท่านตรวจสอบโมเดลจำลองและผลการทดสอบแรงลมสามมิติในแท็บเล็ตได้เลยค่ะ" รินรดาฉวยจังหวะนั้นดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม เธอก้าวขึ้นมาเคียงข้างธาม น้ำเสียงฉะฉาน ทรงพลัง และเต็มไปด้วยข้อมูลเชิงประจักษ์ที่หักล้างทุกข้อครหาได้อย่างราบคาบ "เราไม่ได้ขายแค่ความสวยงามที่ฉาบฉวย แต่เราออกแบบด้วยวิศวกรรมที่คำนึงถึงมนุษย์และสิ่งแวดล้อมเป็นศูนย์กลาง... ซึ่งดิฉันเชื่อว่า ไม่มีผลงานชิ้นไหนในประเทศตอนนี้ที่จะสมบูรณ์แบบไปกว่านี้อีกแล้วค่ะ" ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่ประธานกรรมการจะพยักหน้าช้าๆ พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ยอดเยี่ยม... สมกับที่เป็นคู่กัดที่ผลงานเข้าตากรรมการที่สุดในรอบปีนี้ เอาล่ะ ผ่าน! เริ่มดำเนินการก่อสร้างเฟสแรกได้" เสียงปรบมือเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับความโล่งอกที่ไหลบ่าเข้าท่วมร่างของสถาปนิกสาว รินรดาระบายลมหายใจยาวเหยียดออกทางปากอย่างหมดแรง เธอหันไปสบตากับธามที่ยืนอยู่ข้างกันพอดี แววตาของวิศวกรหนุ่มไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายความอ่อนโยนลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งขรึม ทันทีที่ประตูห้องประชุมปิดลง และคณะกรรมการทยอยเดินออกไปจนหมดห้อง ธามก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ทันที แรงดึงที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้ร่างบางเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูกจนหัวใจเต้นรำไม่เป็นส่ำ "ทำได้ดีมากนี่... แม่สถาปนิกปากเก่ง" ธามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนขนลุกซู่ ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวคลอเคลียอยู่แถวขอบขมับของเธออย่างถือวิสาสะ "ปล่อยเลยนะธาม นี่มันในห้องประชุม... อุ๊บ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยเธอไว้มั่น พร้อมกับก้มลงมาฉกฉวยริมฝีปากอิ่มโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัวแม้แต่น้อย สัมผัสร้อนรุ่มที่เต็มไปด้วยความโหยหาและคำชมเชยที่ไม่ได้เปล่งออกมาเป็นคำพูด ทำเอารินรดามึนงงจนแทบยืนไม่อยู่ มือบางที่พยายามจะทุบอร์ดอกเขาในตอนแรก เปลี่ยนเป็นขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เนิ่นนานกว่าเขาจะยอมผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคมกราบกรานมองริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจแต้มอยู่บนมุมปากเขา "รางวัลสำหรับความสำเร็จ... หวังว่าจะถูกใจคุณมากกว่าคำชมจากบอร์ดบริหารนะครับ" รินรดาหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้น เธอเงื้อมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงบนแขนแกร่งสักทีสองทีฐานฉวยโอกาส แต่ยังไม่ทันที่ฝ่ามือจะกระทบเนื้อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งติดกัน ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของใครบางคน "พี่ธามคะ... แย่แล้วค่ะ! แบบโครงสร้างฐานรากโซน B ที่เพิ่งอนุมัติ เกิดปัญหาใหญ่... หน้างานแจ้งว่าเสาเข็มหลักรับน้ำหนักไม่ไหว ทีมงานกำลังจะถล่มแล้วค่ะ!" เสียงหวานใสของวิศวกรสาวฝึกงานคนสนิทที่พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง ทำเอาบรรยากาศสีชมพูเมื่อครู่แตกกระเจิงเป็นเสี่ยงๆ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่ธามหันขวับไปมองหน้าผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนไวโอเล็ตการ์เด้นมาโดยตลอดนะคะ