คำชมที่หาฟังยาก

เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่าน รินรดาแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเมื่อรู้ตัวว่าเธอกำลังยืนอยู่ผิดที่ผิดเวลา สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนของธามที่ตวัดมองผู้มาใหม่ทำเอาวิศวกรสาวฝึกงานหน้าเสีย ถอยหลังกรูดจนเกือบสะดุดขอบประตูห้องประชุม "ฉัน... คือว่า... หนูแค่มารายงานเรื่องเอกสารทดสอบแรงดึงของคอนกรีตค่ะพี่ธาม" น้องฝึกงานละล่ำละลักละลานเสียงสั่นเทา ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของหัวหน้าทีมวิศวกร รินรดาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อดึงสติกลับมา เธอปั้นหน้าเรียบเฉย กลบเกลื่อนความวูบไหวในอกเมื่อครู่ด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของการเป็นสถาปนิกสาวผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อใคร "วางไว้บนโต๊ะแล้วก็ออกไปซะ" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันของธามเอ่ยขึ้น เรียบสนิทแต่น่าเกรงขามจนเด็กฝึกงานแทบจะโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะแล้ววิ่งเตลิดเปิดเปิงออกไปจากห้องทันที ประตูบานใหญ่ปิดสนิทลงพร้อมกับแรงกดดันในห้องที่กลับมาทวีความเข้มข้นขึ้นอีกเป็นเท่าตัว รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอเบนสายตาหนีจากใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้เกินความจำเป็น ปลายจ้าวของเธอยังคงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษพิมพ์เขียวที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขา "มองอะไรคะ" รินรดาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงพยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด แม้หัวใจจะเต้นโครมครามราวกับกลองเพล "จะด่าฉันเพิ่มเรื่องไหนอีกไหมคะคุณวิศวกรสายคุมเกม หรือว่าเรื่องที่ฉันเข้ามาก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของคุณมันยังระคายเคืองไม่พอ" ธามไม่ตอบในทันที ร่างสูงใหญ่ขยับถอยหลังออกไปก้าวหนึ่ง เปิดโอกาสให้สถาปนิกสาวได้สูดออกซิเจนเข้าปอดเต็มที่ แต่สายตาคมกราบคู่นั้นยังคงจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานอย่างไม่วางตา มันไม่ใช่สายตาดูแคลนหรือเย้ยหยันเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่เป็นแววตาที่ลึกซึ้งจนคนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มอย่างไร้สาเหตุ ชายหนุ่มก้มลงหยิบม้วนกระดาษแปลนโครงสร้างที่รินรดาเพิ่งจะแก้ไขด้วยลายเส้นปากกาแดงเมื่อครู่ขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง นิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษผ่านไปทีละแผ่นอย่างไร้เสียง ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว รินรดายืนกอดอกรอคอยคำพิพากษา เธอรู้ดีว่าแบบร่างที่แก้ไปเมื่อครู่มันแหวกแนวและท้าทายขีดจำกัดของวิศวกรรมโครงสร้างขนาดไหน หากเป็นธามคนเดิม เขาคงจะขยำมันทิ้งใส่หน้าเธอพร้อมกับคำพูดเชือดเฉือนว่าเธอไร้เดียงสาเกินกว่าจะมาออกแบบตึกสูงระฟ้า "เธอ..." ธามเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้อารมณ์ "คิดได้ยังไงเรื่องการวางเสาแกนกลางแบบนี้" รินรดาเชิดหน้าขึ้นทันที ดี2สายสู้กลับทำงานอัตโนมัติ "ทำไมคะ? มันฝืนทฤษฎีวิศวกรรมตรงไหน หรือว่าสมองระดับหัวกะทิของวิศวกรอาวุโสอย่างคุณคิดนอกกรอบไม่เป็น เลยมองว่ามันเป็นแค่เรื่องเพ้อฝันของสถาปนิกต๊อกต๋อย" "ปากจัดไม่เปลี่ยน..." ธามพึมพำเบาๆ แต่รินรดายังคงได้ยินชัดเจน ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะวางม้วนแบบแปลนลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม ผิดวิสัยคนเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ลิบลับ "แต่มันใช้งานได้จริง" รินรดาชะงัก เปลือกตาพริบปริบๆ สมองประมวลผลคำพูดเมื่อครู่อยู่นานสองนาน "คุณว่าอะไรนะคะ?" "ฉันบอกว่า..." ธามเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความยอมรับอย่างหมดใจที่ยากจะหาได้จากปากผู้ชายคนนี้ "แบบร่างที่เธอแก้มัน... สมบูรณ์แบบ" ราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย คำชมจากปากของธามเปรียบเสมือนสิ่งหายากยิ่งกว่าทองคำเปลว รินรดานิ่งค้างไปชั่วขณะ สมองตื้อตันจนหาคำพูดมาตอบโต้ไม่ถูก ผู้ชายปากร้ายที่คอยแต่จะหาเรื่องจับผิดเธอมาตลอดหลายสัปดาห์ กำลังเอ่ยปากยอมรับในความสามารถของเธอเป็นครั้งแรก "อย่าทำหน้าตาโง่แบบนั้นสิ" ธามมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มจางๆ ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น "ฉันแค่พูดความจริง งานเธอมันดี... ดีจนฉันแทบหาจุดติไม่ได้" "คุณ... ชมฉันเหรอคะเนี่ย" รินรดาถามเสียงสูง เจือความประหลาดใจอย่างปิดไม่มิด "ฝนไม่ตกฟ้าร้องใช่ไหมคะ หรือว่าคุณกินยาผิดขนาด" "ถ้ายังไม่เลີกประชด ฉันจะเปลี่ยนคำชมเมื่อกี้เป็นสั่งรื้อแบบใหม่ทั้งหมดซะตอนนี้เลยดีไหมล่ะ" ธามแกล้งทำเสียงเข้ม แต่แววตาที่ทอดมองมากลับพราวระยับไปด้วยความเอ็นดู รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอยิ้มออกมาบางเบาโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับเดือนราวกับถูกปลดเปลื้องออกในพริบตา การได้รับการยอมรับจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าหยิ่งทะนงและเก่งที่สุดในโปรเจกต์นี้ มันให้ความรู้สึกหอมหวานและทรงพลังอย่างประหลาด "ขอบคุณค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาแทบกระซิบ ดวงตากลมโตหลบสายตาคมกราบที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย "ฉันก็แค่... ทำตามหน้าที่ของสถาปนิกที่ดีค่ะ" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความตึงเครียดที่เคยมีมลายหายไป เหลือไว้เพียงเคมีบางอย่างที่ร้อนรุ่มและชวนให้ใจเต้นแรง ธามก้าวเข้ามาใกล้รินรดาอีกครั้งโดยที่เจ้าตัวไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก "แต่หน้าที่ของเธอ... อาจจะต้องรวมถึงการรับผิดชอบหัวใจฉันด้วยหรือเปล่า รินรดา" เสียงกระซิบพร่าทุ้มข้างใบหูทำเอารินรดาร่างกายแข็งทื่อ สมองขาวโพลนไปหมด เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดแสบๆ คันๆ ตามนิสัยเดิม แต่ทว่า... *ปัง!* เสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของผู้อำนวยการฝ่ายบริหารที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "คุณธาม! คุณรินรดา! แย่แล้วครับ! แบบจำลองโครงสร้างตึกเฟสสามเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ที่ชั้นใต้ดิน วิศวกรหน้างานรายงานมาว่ามันกำลังทรุดตัวลง!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชอบบทนี้นะคะ!