วิศวกรจอมเผด็จการ

“ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณถูกใช้ไปกับการคิดเรื่องไร้สาระน้อยลงอีกสักนิด โครงสร้างรับแรงตรงนี้คงไม่กลายเป็นอนุสรณ์สถานแห่งความไร้รสนิยมแบบนี้หรอกค่ะ, คุณวิศวกร” น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเชือดเฉือนบาดลึกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของไซต์งานก่อสร้างที่ถูกกดทับด้วยบรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงโปรดของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า แบบแปลนสถาปัตยกรรมฉบับแก้ไขล่าสุดถูกม้วนแน่นจนกลายเป็นอาวุธย่อมๆ ในมือเรียว ธามไม่แม้แต่จะชายตามองกระดาษในมือเธอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนภาพโครงสร้างเหล็กกล้าที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง เขากวาดสายตาสำรวจจุดบกพร่องด้วยความแม่นยำราレーสซิ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ—เสียงนั้นช่างเย็นเยียบและทรงพลังพอที่จะทำให้ผู้รับเหมาและวิศวกรประจำโครงการถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ความไร้รสนิยมของคุณกำลังจะทำให้ตึกนี้ถล่มลงมาก่อนที่จะสร้างเสร็จต่างหากล่ะ, คุณสถาปนิก” ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยเน้นทีละคำอย่างชัดเจน “จุดเชื่อมต่อโมเมนต์นี้รับแรงเฉือนเกินพิกัดสามสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าผมปล่อยให้คุณสร้างต่อตามใจชอบ อีกไม่นานคงต้องเปลี่ยนชื่อโครงการจากคอนโดหรู เป็นอนุสาวรีย์คนอวดดีซะมากกว่า” “ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” รินรดาก้าวเข้าไปประชิด ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปไม่ได้เกรงกลัวส่วนสูงที่เหนือกว่าของเขาเลยแม้แต่น้อย เธอยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าตัวมาตีให้หายพยศ “จำได้ว่าตอนเรียนจบคุณก็ได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งนี่คะ ทำไมตอนนี้ถึงมองไม่ออกว่าดีไซน์นี้ถูกคำนวณเผื่อค่าความปลอดภัยไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ หรือว่าสมองวิศวกรแก่ๆ ของคุณมันเริ่มเสื่อมไปตามกาลเวลาซะแล้ว” “เพราะผมคำนวณเผื่อความปลอดภัยน่ะสิ ถึงได้รู้ว่าดีไซน์สวยหรูไร้สาระของคุณมันกำลังจะฆ่าคน” ธามก้าวสวนเข้าไปหนึ่งก้าว บีบให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยกลิ่นเปปเปอร์มินต์จางๆ ปะปนกับกลิ่นฝุ่นปูนและเหล็กกล้า เอกลักษณ์เฉพาะตัวของวิศวกรหนุ่มจอมเผด็จการที่มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เข้าใกล้—แต่รินรดาไม่มีวันยอมแสดงความอ่อนแอออกมาทางสีหน้าเด็ดขาด “คำก็สวยหรู สองคำก็ไร้สาระ ถ้าคุณเก่งนักทำไมไม่แก้แบบเองเลยล่ะคะ จะจ้างสถาปนิกอย่างฉันมาทำไมตั้งแต่แรก!” “เพราะถ้าผมไม่มาแก้ความหายนะที่คุณก่อไว้ ป่านนี้โครงการนี้คงพังไม่เป็นท่าไปแล้ว” ธามเอื้อมมือมาคว้าปลายม้วนแบบแปลนในมือเธอ นิ้วเรียวยาวสัมผัสโดนหลังมือเธอโดยไม่ตั้งใจ กระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปตามผิวสัมผัสจนรินรดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง “สั่งระงับการก่อสร้างโซน A และ B ทั้งหมดทันที จนกว่าจะมีการปรับแก้โครงสร้างใหม่ให้ถูกต้องตามหลักวิศวกรรม” สิ้นคำสั่งเด็ดขาดของประธานหนุ่ม บรรยากาศรอบข้างก็ยิ่งดิ่งฮวบลงไปอีก ผู้ช่วยวิศวกรหน้าซีดเผือด รีบวิ่งไปจัดการตามคำสั่งทันที ขณะที่รินรดานิ่งงัดค้างด้วยความโกรธระคนตกใจ นี่เขา... กล้าสั่งระงับงานโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจออกแบบมาเป็นปี โดยไม่ปรึกษาเธอสักคำเนี่ยนะ! “คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งระงับงานของฉันนะธาม!” รินรดาแผดเสียงกร้าว ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือเล็กเงื้อมขึ้นเตรียมจะฟาดม้วนแบบแปลนใส่ไหล่กว้างสักทีให้หายแค้น ทว่าธามกลับไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็วก่อนที่อาวุธกระดาษจะทันได้กระทบตัว แรงบิดกระชับที่ข้อมือไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่งอย่างสมบูรณ์ ร่างบางถูกดันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเปลือยเย็นเฉียบของไซต์งาน ขณะที่ร่างสูงทาบทับเข้ามาปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนี หัวใจของรินรดาเต้นระรัวราวกับกลองศึก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงาม ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มจ้องลึกลงมาในดวงตาเธอ แววตาที่ปกติมักจะเย็นชาและเฉียบคม กลับเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่ร้อนแรงและซับซ้อนจนอ่านไม่ออก “ถ้าไม่อยากให้ผมสั่งรื้อตึกนี้ทิ้งทั้งหลัง... ก็หยุดเถียงแล้วฟังผมให้ดี, รินรดา” เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนขนลุกซู่ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน สมองที่เคยเฉียบคมพลันขาวโพลนไปหมดเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเขาเลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างเบามือ—สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับท่าทีดุดันเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “ธาม... ปล่อยฉันนะ” เธอพยายามเค้นเสียงแข็งกร้าวออกมา แต่ความสั่นพร่าในน้ำเสียงกลับทรยศความตั้งใจทั้งหมด ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาฉายแววคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่งมาเนิ่นนาน และก่อนที่รินรดาจะได้ตั้งตัว ทันใดนั้น... เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของหัวหน้าคนงานก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางด้านหลัง “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนส่งพัสดุมาถึงคุณ... เป็นภาพถ่ายสำนักงานใหญ่ที่ถูกเจาะจงทำลาย พร้อมกับโน้ตขู่ฆ่า!” ธามชะงักกึก ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที เขายังคงตรึงร่างของรินรดาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะหันไปตวัดสายตาดุดันมองหัวหน้าคนงานที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า รินรดาสบโอกาสรีบดันอกแกร่งให้ออกจากตัว แต่ธามกลับกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับก้มลงกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ “ดูเหมือนว่า... มีคนไม่อยากให้เราสองคนรอดออกไปจากไซต์งานนี้ด้วยกันแล้วล่ะครับ, คุณสถาปนิก” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความรักของวิศวกรปากร้ายคนนี้นะคะ!