แบบที่ไม่มีวันผ่าน

"ถ้าแก้แบบนี้มาอีกรอบ ฉันแนะนำให้คุณไปเปิดบริษัทรับเหมาถมที่น่าจะรุ่งกว่ามานั่งออกแบบตึกค่ะ คุณธาม" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางเสียงจอแจของไซต์งานก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง รินรดาตวัดปลายปากกาเมจิกสีแดงลงบนกระดาษพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ด้วยแรงที่มากพอจะทะลุผ่านกระดาษได้ เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนาแม้แต่น้อย ขณะที่ปลายนิ้วเรียวสวยปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยเนื่องจากลมแรงออกจากใบหน้าอย่างไม่ใส่ใจ สถาปนิกสาวในชุดสูทเบลเซอร์สีเทาพับแขนเสื้อขึ้นอย่างทะมัดทะแมง ยืนกอดอกมองโครงสร้างเหล็กกล้าตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและดุดันในคราวเดียวกัน สำหรับเธอ งานออกแบบไม่ใช่แค่เส้นสายบนกระดาษ แต่มันคือจิตวิญญาณที่ถูกกักขังไว้ในรูปทรง และไอ้เจ้าวิศวกรโครงสร้างตัวดีที่ยืนอยู่ตรงข้ามเธอนี่แหละ คือคนที่ชอบทำลายจิตวิญญาณนั้นด้วยตัวเลขทางคณิตศาสตร์ที่ไร้หัวใจ "ถ้าตัดผนังรับแรงตามที่คุณต้องการออกไปครึ่งหนึ่งเพื่อความโปร่งโล่งแบบไร้รสนิยมของคุณ ตึกนี้คงไม่ได้สร้างชื่อให้บริษัทเราหรอกค่ะรินรดา แต่มันจะสร้างชื่อให้หน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์หน้าอาชญากรรมในฐานะตึกถล่มทับคนตายหมู่แทน" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้ม เย็นชา และเจือแววเยาะหยันที่มักจะทำให้รินรดาอยากจะเอาแบบแปลนฟาดหน้าเขาซสักทีให้หายหมั่นไส้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเซฟตี้สีส้มทับเสื้อยืดสีดำสนิทก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะสนามชั่วคราว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายอันตรายและกลิ่นอายฝุ่นปูนลอยอบอวลอยู่รอบตัวเขา ธามเป็นผู้ชายประเภทที่ต่อให้แต่งตัวด้วยชุดคนงานก่อสร้าง ก็ยังดูเหมือนนายแบบหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ ดวงตาคมกริบใต้หมวกนิรภัยสีขาวจ้องมองหญิงสาวด้วยแววตานิ่งสนิทที่ซ่อนความดุดันเอาไว้ภายใน รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววท้าทายอย่างไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใคร "ไร้รสนิยมเหรอคะ? น่าแปลกนะคะที่คนจบจากสถาบันเดียวกัน แต่วิสัยทัศน์ของเรากลับห่างกันราวฟ้ากับเหว คุณธามคะ... โครงสร้างของคุณมันเชยระเบิด ยุคนี้เขาไม่ใช้เสมารับน้ำหนักหนาทึบแบบนั้นกันแล้วค่ะ มันเก่าวินเทจเกินไป อยากได้ตึกยุคหินก็ไม่บอกนะคะ ฉันจะได้ไปหาซื้อค้อนหินมาให้คุณแกะสลักแทนคอมพิวเตอร์" "ปากเก่งขึ้นนะรินรดา" ธามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการทำงานกลางแดดทำเอาสถาปนิกสาวหัวใจกระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด "ปากเก่งแบบนี้ หวังว่าฝีมือบนกระดาษจะดีสมราคาคุย ไม่ใช่ดีแต่สร้างภาระให้ทีมวิศวกรต้องมาตามแก้ก้นตลอดเวลา" "ฉันไม่เคยสร้างภาระค่ะ มีแต่พวกหัวโบราณหัวแข็งบางคนต่างหากที่ตามโลกไม่ทัน แล้วก็ชอบอ้างเรื่องความปลอดภัยมาเป็นข้ออ้างในการทำลายงานดีไซน์สวยๆ ของฉัน!" รินรดาตอกกลับทันควัน ไม่ยอมถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันอยู่รำไร เธอมองเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีดำสนิทคู่คมกริบนั้น ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายเสียจนเธอต้องแสร้งทำเป็นเชิดหน้าขึ้นสูงเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนแปลกประหลาดในอก ธามไม่ได้ถอยหนี เขากลับทอดสายตามองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยแววตาลึกล้ำแปลกประหลาด แววตาที่รินรดาอ่านไม่ออก... มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนรุ่มและดุดันยิ่งกว่าอุณหภูมิกลางแดดเปรี้ยงเสียอีก มือหนาของวิศวกรหนุ่มยื่นออกไปช้าๆ นิ้วแกร่งแตะลงบนกระดาษพิมพ์เขียวแผ่นเดิมที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปลายนิ้วมือของเขาเฉียดผ่านหลังมือเธอไปนิดเดียว ความร้อนจากผิวสัมผัสนั้นแผ่ซ่านเข้ามาจนเธอรู้สึกราวกับถูกไฟลวก "ผมไม่ได้ทำลายงานคุณ..." ธามกระซิบเสียงต่ำพร่า ชิดริมใบหูของเธอจนขนลุกซู่ "ผมแค่กำลังพยายามปกป้อง... งานของคุณ และตัวคุณต่างหาก" รินรดาชะงัก หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะด้วยความโกรธหรือความตื่นเต้นกันแน่เธอก็ไม่อาจแน่ใจได้ คำพูดกำกวมและสายตาที่เปลี่ยนไปกะทันหันของเขากำลังทำให้เธอเสียกระบวน "พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของคุณ ถอยไปนะธาม ฉันจะทำงานต่อ" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกห่าง แต่ธามกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน เขายิ่งโน้มตัวลงมาทาับทวีความกดดันมากขึ้นไปอีก ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังตึงเครียดและร้อนระอุจนแทบจะหลอมละลาย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากผู้จัดการโครงการก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ "คุณธามครับ! คุณรินรดา! ทางสำนักงานใหญ่โทรมาด่วนเลยครับ บอกว่า..." ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต รินรดาหน้าแดงซ่านด้วยความฮึดฮัด รีบหันไปจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย ขณะที่ธามกวาดสายตากลับไปมองลูกน้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยราดรดน้ำเย็นเฉียบ ผู้จัดการโครงการวิ่งหน้าตื่นเข้ามาหยุดยืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขซีดเผือกจนน่าตกใจ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "เกิดอะไรขึ้น พูดมาสิ" ธามขมวดคิ้วถามเสียงเข้ม ผู้จัดการโครงการกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของสถาปนิกและวิศวกรหยุดหมุนในเสี้ยววินาที "ท่านประธานใหญ่... บินตรงมาจากต่างประเทศ และตอนนี้... กำลังยืนรอตรวจไซต์งานอยู่ที่หน้าโครงการแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความแซ่บในตอนแรกนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!