ความจริงที่ถูกเปิดเผย

“ขอโทษค่ะคุณธาม... พอดีมีเอกสารด่วนจากไซต์งานที่ต้องให้คุณเซ็นอนุมัติเดี๋ยวนี้ค่ะ” เลขาหน้าห้องชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนจากความเร่งรีบเป็นความกระอักกระอ่วนเมื่อเห็นสภาพเจ้านายกับสถาปนิกสาวที่เพิ่งผละออกจากกันเพียงไม่กี่วินาที รินรดายืนจัดเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่งเฉย ทั้งที่ในใจเต้นรัวราวกับกลองเพล ส่วนธามน่ะหรือ... เขากลับไปเป็นวิศวกรมาดนิ่งขรึมคนเดิมเพียงแค่กระพริบตา “วางไว้ตรงนั้น แล้วออกไปได้แล้ว” ธามสั่งเสียงเรียบ ทว่าแววตาที่จ้องมองลูกน้องกลับไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย รินรดารอจนกระทั่งประตูห้องปิดสนิทลงอีกครั้ง เธอหันไปมองร่างสูงที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังกว้างนั้นดูแข็งเกร็งผิดปกติ ความเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นในห้องทำงานส่วนตัวไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยมวลอารมณ์ค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ “เลิกทำตัวเป็นเครื่องจักรไร้ความรู้สึกสักทีได้ไหมธาม” รินรดาเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง “ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้โกรธเลขา แต่คุณกำลังพยายามจะซ่อนอะไรบางอย่าง... เรื่องงานวิศวกรรมเมื่อห้าปีก่อนใช่ไหม” ธามหยุดชะงัก มือที่กำลังหยิบปากกาสั่นไหวเพียงเล็กน้อย เขาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมานาน “เธอเป็นสถาปนิกที่ฉลาดเกินไปนะ รินรดา บางครั้งการรู้มากไปมันก็ไม่ดีต่อหัวใจเธอหรอก” “แต่ฉันไม่ชอบการถูกกันท่า หรือการถูกปฏิบัติเหมือนเป็นคนนอกในโปรเจกต์ที่ฉันต้องรับผิดชอบ!” รินรดาเดินเข้าไปใกล้เขา “คุณจะแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวทำไม ถ้าปมเรื่องสะพานข้ามแม่น้ำนั่นมันยังกัดกินคุณอยู่ บอกฉันมา... อย่าให้ฉันต้องเดาเอาเองจากเศษซากความทรงจำที่คนอื่นเล่าลือ” ธามหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่คมที่มักจะใช้มองแบบแปลนโครงสร้างด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับมีรอยร้าวที่ทำให้หัวใจของคนมองไหววูบ “มันไม่ใช่แค่เรื่องการคำนวณที่ผิดพลาดหรอกรินรดา แต่มันคือการที่ฉันเลือกจะเชื่อมั่นในมาตรฐานความปลอดภัยของตัวเอง มากกว่าที่จะฟังคำเตือนจากคนที่ฉันไว้ใจที่สุดในตอนนั้น” เขาขยับเข้าใกล้จนรินรดารู้สึกได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายเขา “ในฐานะวิศวกร ถ้าเราพลาดครั้งเดียว ความหมายของคำว่า ‘ความรับผิดชอบ’ มันไม่ได้หมายถึงแค่การแก้แบบหรือจ่ายค่าปรับ แต่มันหมายถึงชีวิตของผู้คน... ตอนที่ฉันเห็นตอม่อสะพานนั่นเริ่มมีรอยร้าวในแบบจำลอง ทั้งที่ฉันคำนวณมาอย่างดีแล้ว แต่มีคนบอกฉันว่า ‘มันไม่เป็นไรหรอก แค่เซ็นผ่านๆ ไปเถอะ’ และฉัน... ก็ดันโง่พอที่จะเชื่อคนพวกนั้น” รินรดาอึ้งไป เธอไม่เคยเห็นมุมที่อ่อนแอขนาดนี้ของเขามาก่อน ความมั่นใจที่เขาแสดงออกต่อหน้าคนอื่นตลอดมา คือเกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกปิดความผิดพลาดในอดีตที่เขาไม่มีวันให้อภัยตัวเอง “นั่นไม่ใช่ความผิดของคุณคนเดียว” เธอเอื้อมมือไปแตะแขนเขาแผ่วเบา “คุณกำลังลงโทษตัวเองด้วยการเป็นคนปากร้ายและผลักไสทุกคนออกไปใช่ไหม?” ธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาของเขาสั่นไหวราวกับคลื่นที่กระทบฝั่ง “ฉันสร้างเกราะหนาขึ้นมาเพราะกลัวว่าถ้าใครเข้าใกล้เกินไป เขาจะเห็นว่าเนื้อในฉันมันกลวงเปล่าแค่ไหน... ฉันกลัวว่าวันหนึ่งฉันจะทำพลาดซ้ำรอยเดิมกับงานของเธอ” “งั้นก็เชื่อใจฉันสิ” รินรดาตอบสวนทันควัน น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันเป็นสถาปนิกที่ดื้อรั้นที่สุดที่คุณเคยร่วมงานมา และถ้าโครงสร้างที่คุณดูแลมันมีปัญหา ฉันจะเป็นคนแรกที่จะตะโกนใส่หน้าคุณให้แก้ไขมัน... ไม่ใช่เดินหนีไปทำร้ายตัวเองเงียบๆ แบบนี้” บรรยากาศในห้องดูจะร้อนระอุขึ้นอีกครั้ง ธามเชยคางหญิงสาวขึ้นด้วยนิ้วเรียวยาว สัมผัสที่แผ่วเบาแต่มันกลับทำลายกำแพงสุดท้ายในใจเขาจนราบคาบ เขาก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ปลายจมูก “เธอรู้ไหมรินรดา... การที่เธอพยายามจะพังกำแพงของฉันเข้ามาแบบนี้ มันอันตรายกว่าที่เธอคิด” “อันตรายแค่ไหนกันเชียว” รินรดาท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก “อันตรายพอที่จะทำให้ฉัน... หยุดรักเธอไม่ได้อีกแล้ว” ขณะที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกันในจังหวะที่หัวใจเต้นจังหวะเดียวกัน เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของธามก็แผดเสียงดังลั่นทำลายบรรยากาศ ธามสบถอย่างหัวเสียก่อนจะผละออกไปรับสายด้วยความรำคาญ แต่เมื่อเขาฟังประโยคแรกจากปลายสาย ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที “ว่าไงนะ? ...เกิดเหตุที่ไซต์งานรังสิตงั้นเหรอ?” รินรดาขมวดคิ้วแน่นด้วยความกังวลเมื่อเห็นอาการของเขา แต่ก่อนที่ธามจะได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยรปภ. ประจำไซต์งานที่ดูตื่นตระหนกจนตัวสั่น “คุณธามครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โครงสร้างเหล็กที่เพิ่งติดตั้งเมื่อเช้า... มันเริ่มฉีกขาดจากตัวคานรับน้ำหนักแล้วครับ!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับและหัวใจของรินรดากับธามในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ