เคมีที่เริ่มเดือด

“คุณธามครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... โครงสร้างเหล็กที่เพิ่งติดตั้งเมื่อเช้า... มันเริ่มฉีกขาดจากตัวคานรับน้ำหนักแล้วครับ!” เสียงตะโกนหน้าตื่นของโฟร์แมนหนุ่มดังทะลุผ่านความอลหม่านของไซต์งานคอนস্ট্রักชันโซน B เข้ามา ทำเอาหัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สถาปนิกสาวในชุดช็อปสีเข้มสะบัดหน้าขวับ ทิ้งแปลนในมือลงบนโต๊ะสนามทันทีโดยไม่ลังเล ขายาวก้าวฉับๆ มุ่งตรงไปยังจุดเกิดเหตุอย่างรวดเร็วโดยมีวิศวกรหนุ่มใหญ่ใจนิ่งอย่างธามก้าวตามติดมาอย่างกระชั้นชิด บรรยากาศรอบตัวของเขากดดันและจริงจังขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างสูงใหญ่ในชุดนิรภัยขยับหมวกเซฟตี้เล็กน้อย ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาฉายแววเคร่งเครียด แต่ฝีเท้ากลับมั่นคงและรวดเร็วไม่แพ้เธอ “เกิดอะไรขึ้น ทำไมรอยเชื่อมถึงฉีกในเมื่อคำนวณโมเมนต์ดัดไว้เผื่อแล้วถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์” รินรดาเอ่ยถามเสียงเฉียบขาดขณะก้าวขึ้นไปยืนบนนั่งร้านเหล็กชั่วคราว ลมแรงพัดปะทะร่างจนเส้นผมที่มัดรวบไว้ปลิวสยาย แต่เธอกลับไม่สนใจความรengของสภาพแวดล้อมแม้แต่น้อย สายตากลมโตกำลังจดจ้องรอยร้าวขนาดเล็กที่กำลังขยายตัวบริเวณรอยต่อเหล็ก H-Beam อย่างวิเคราะห์ “ไม่ใช่ความผิดพลาดจากการคำนวณครับคุณริน... แรงลมปะทะตึกสูงในระดับนี้ผิดปกติ แปลกเกินไป เหมือนมีแรงกระทำด้านข้างเกินพิกัดแบบกะทันหัน” ธามเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังของเขาดังอยู่ชิดติดหลัง จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการทำงานที่ให้ความรู้สึกเร้าใจอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซึ่งช่องว่าง มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้สัญชาตญาณ เพื่อดึงให้พ้นรัศมีจุดเสี่ยงที่เหล็กอาจดีดตัว สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาผ่านเนื้อผ้าหนาเข้ามาถึงผิวเนื้อ ทำให้รินรดาชะงัก หัวใจที่เต้นรัวจากความตกใจเรื่องงานกลับเปลี่ยนจังหวะไปเพราะความใกล้ชิดอันกะทันหันนี้แทน “คุณธาม... ปล่อยมคโนโลยีก่อนค่ะ ฉันยืนทรงตัวได้” เธอหันไปค้อนขวับ ปากเก่งสวนกลับทันควันตามนิสัย แม้ใบหน้าจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกโอบกอดโดยไม่ทันตั้งตัว “ถ้าผมไม่ดึง คุณคงโดนเศษเหล็กสะเก็ดดีดใส่หน้าผากสวยๆ นั่นไปแล้วล่ะครับคุณสถาปนิกปากจัด” ธามย้อนกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับอ่อนแสงลงจนน่ากลัว เขายังคงไม่ยอมปล่อยมือออกจากข้อมือเธอ بلกลับใช้นิ้วโป้งลูบไล้ผิวเนื้อภายในเบาๆ อย่างเผลอตัว บรรยากาศรอบข้างที่ควรจะเต็มไปด้วยความตึงเครียดของอุบัติเหตุในไซต์งาน กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสความร้อนระอุแปลกประหลาด รอยร้าวของเหล็กตรงหน้าดูเหมือนจะไร้ความหมายไปชั่วขณะ เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างแนบแน่น ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาดำขลับคู่นั้น แววตาที่ปกติมักจะเย็นชาและเข้มงวดกับทุกคน แต่วันนี้กลับกำลังสะท้อนความห่วงใยและความคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิด “มองอะไรคะ... จะซ่อมรอยต่อหรือจะยืนจ้องหน้าฉันจนกว่าเหล็กมันจะร่วงลงมาทับเราสองคนก่อน” เธอพยายามเค้นเสียงให้แข็งกระด้าง กลบเกลื่อนอาการใจสั่นระรัวที่กำลังทรยศความมั่นของตัวเอง “ถ้ามันจะร่วงลงมาจริงๆ... อยู่ตรงนี้กับคุณ ก็นับว่าคุ้มค่าความเสี่ยงดีนะ” ธามกระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน กลิ่นอายความเป็นชายและบรรยากาศดิบเถื่อนของไซต์งานก่อสร้างรอบกาย ยิ่งขับเน้นให้โมเมนต์นี้เต็มไปด้วยความโรแมนติกที่ดุดันและร้อนแรง ชวนให้หัวใจพองโตจนแทบระเบิด ก่อนที่รินรดาจะทันได้ต่อปากต่อคำเพื่อรักษาฟอร์ม โฟร์แมนหนุ่มคนเดิมก็วิ่งหน้าตาตื่นกลับมาพร้อมวิทยุสื่อสารในมืออีกครั้ง ทำให้ธามต้องจำใจยอมปล่อยมือออกจากข้อมือเธออย่างเสียดาย ร่างสูงถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปรับสีหน้ากลับมาเป็นวิศวกรผู้เยือกเย็นได้อย่างรวดเร็วราวกับสับสวิตช์ “คุณธามครับ! ผลตรวจลมจากสถานีวัดอากาศรายงานด่วนมาแล้วครับ... ไม่ใช่ลมธรรมชาติครับ แต่มีคนจงใจเปิดพัดลมแรงดันสูงขนาดใหญ่จากอาคารพาณิชย์ฝั่งตรงข้ามเป่าอัดเข้ามาที่โครงสร้างโซนนี้โดยตรงครับ!” คำรายงานนั้นทำให้รินรดาเบิกตากว้าง ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นมาแทนที่ความเขินอายในพริบตา มีคนจงใจก่อวินาศกรรมเพื่อดิสเครดิตโปรเจกต์นี้! ธามหันมาสบตารินรดาอีกครั้ง คราวนี้ประกายตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นยะเยือกดุจใบมีดโกนที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคนที่กล้ามาเล่นตุกติกกับงานของพวกเขา “ดูท่าทาง... มีคนอยากลองดีกับวิศวกรและสถาปนิกคู่นี้เข้าแล้วสินะครับคุณริน” ธามเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจและทรงพลังอย่างที่สุด “งั้นเราคงต้องไปทักทาย ‘เพื่อนบ้าน’ ที่แสนดีคนนั้นหน่อยแล้วล่ะค่ะคุณวิศวกรสายคุมเกม” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ แววตามุ่งมั่นและเต็มไปด้วยไฟแห่งการเอาชนะ ธามเอื้อมมือออกไปคว้าหมวกนิรภัยอีกใบมาสวมให้เธอด้วยความทะนุถนอมอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วของเขาแตะโดนพวงแก้มเนียนแผ่วเบาก่อนจะผละออก “ระวังตัวด้วยครับ... เกมนี้ ผมไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณเด็ดขาด” ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันลงจากนั่งร้านด้วยความเร็วและท่วงท่าที่พร้อมลุย แต่ทว่า... ก่อนที่พวกเขาจะก้าวพ้นเขตก่อสร้างเพื่อไปจัดการกับผู้ไม่หวังดี เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงปรบมือดังช้าๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดของมุมตึกด้านหลัง *“ช่างเป็นคู่รักที่สมานสามัคคีกันได้ยอดเยี่ยมจริงๆ นะครับ... คุณธาม คุณรินรดา”* ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาลึก พร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่เคลือบยาพิษ และทันทีที่รินรดาหันไปมองหน้าแขกไม่速เชิญคนนั้น เธอก็ต้องชะงักงือกรามค้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น... คือคนสนิทที่เธอกล่าวไว้ใจที่สุดในบริษัทคู่แข่งเมื่อสามเดือนก่อน! *ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ*