วิกฤตความเชื่อมั่น

หน้าจอคอมพิวเตอร์พกพาบนโต๊ะทำงานสั่นสะเทือนด้วยการแจ้งเตือนอีเมลระลอกแล้วระลอกเล่า ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของรินรดาในเวลานี้ไม่ใช่ข้อความจากลูกค้า แต่เป็นภาพไฟล์ PDF ของแบบก่อสร้างโปรเจกต์ ‘Aura Horizon’ ที่ถูกอัปโหลดขึ้นสู่แพลตฟอร์มประมูลงานสาธารณะของบริษัทคู่แข่ง... ด้วยลายเส้น การจัดวางโครงสร้าง และซิกเนเจอร์การดีไซน์ที่ต่อให้เอาผ้ามาปิดตาก็ยังรู้ว่านี่คือมันสมองและหยาดเหงื่อของเธอที่ใช้เวลานอนไม่หลับติดต่อกันสามเดือนเต็ม "อุบาทว์ที่สุด" สถาปนิกสาวพึมพำลอดไรฟัน น้ำเสียงเรียบสนทนาแต่วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ มือเรียวกำปากกาในมือจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าจอด้วยความรู้สึกชาดิกตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดยอดผม แบบร่างเฟสสองที่ยังไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ถูกขโมยออกไปดื้อๆ แถมยังสวมรอยเป็นผลงานของบริษัท ‘K-Construct’ คู่ปรับตัวฉกาจที่เคยพยายามซื้อตัวเธอด้วยเงินก้อนโตแต่โดนเธอปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ปัง! เสียงเปิดประตูห้องทำงานกระจกนิรภัยดังขึ้นโดยไม่เคาะ ร่างสูงโปรดของธามก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน วิศวกรหนุ่มในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อถึงข้อศอกสาวเท้ายาวๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเธอ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอที่เปิดค้างไว้ ก่อนจะขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน "เห็นแล้วสินะคะ" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยันโชคชะตา "ฝีมือประณีตดีแท้ ขโมยแม้กระทั่งพิกัดรับน้ำหนักที่ฉันเพิ่งแก้ไปเมื่อคืนก่อน ดีนะที่เรายังไม่ได้จดสิทธิบัตรโครงสร้างฐานรากพิเศษ ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องไปกราบกรานขอร้องให้โจรมันเมตตาคืนลิขสิทธิ์ให้แล้วล่ะค่ะ" "รินรดา ตั้งสติก่อน" ธามดึงเก้าอี้อีกตัวมาทรตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังพยายามกดความเกรี้ยวกราดของตัวเองลงเพื่อควบคุมสถานการณ์ "ไฟล์นี้ถูกเข้าถึงได้เฉพาะในเซิร์ฟเวอร์ภายในบริษัท และคนที่มีสิทธิ์ระดับ Admin ในการดึงข้อมูลดิบออกไปได้แบบไม่ทิ้งร่องรอย มีแค่คุณ... กับผม" คำพูดนั้นทำให้รินรดานิ่งงัน เธอกะพริบตาช้าๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างเหลืออด เธอลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไถลถอยหลังไปครูดกับพื้นเสียงดัง "นี่คุณกำลังจะบอกว่า... ฉันเป็นคนขายแบบตัวเอง หรือคุณกำลังสงสัยว่าฉันเป็นหนอนกระบะทรายที่ยอมเอาชื่อเสียงตัวเองมาทิ้งบ่อโคลนเพื่อเงินสินบนกระจอกๆ งั้นเหรอคะคุณวิศวกร!" "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น!" ธามลุกขึ้นตามแรงอารมณ์ เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนพื้นที่ระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว มือหนาคว้าข้อมือเรียวไว้ไม่ให้เธอเดินหนี แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ผมบอกว่ามีแค่เราสองคนที่มีสิทธิ์ นั่นหมายความว่า **ระบบของเราโดนเจาะ** ไม่ใช่เพราะคุณขายความลับ! ใช้สมองคิดวิเคราะห์หน่อยสิครับ... เอ้ย... ค่ะ!" ธามเผลออุทานคำติดปากออกมาก่อนจะรีบแก้คำลงท้ายแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ตวัดมองมาอย่างจับผิด แม้ในยามวิกฤต รินรดาก็ยังไม่วายส่งเสียงฮึedในลำคอด้วยความหมั่นไส้ "ปากแข็งและลนลานเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคะคุณธาม" เธอยอมลดทิฐิลงนิดหน่อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่ยังคงกุมข้อมือเธอไว้เพื่อถ่ายทอดความมั่นคง "แล้วเราจะทำยังไงคะ? พรุ่งนี้ต้องส่งมอบซับมิชชันรอบสุดท้ายให้คณะกรรมการแล้ว ถ้าแบบนี้ถูกตัดหน้าจดทะเบียนลิขสิทธิ์ตัดหน้าไปก่อน บริษัทเราจะกลายเป็นฝ่ายละเมิดลิขสิทธิ์ซะเอง แถมยังหมดสิทธิ์ประมูลโปรเจกต์นี้ไปตลอดกาลด้วย" ธามถอนหายใจยาว ดวงตาคมทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความห่วงใยและความโกรธขึงต่อคนที่มันบังหาญกล้ามาเล่นตุกติกกับผลงานของคนรัก... ไม่สิ... คนที่เขารักและหวงแหนยิ่งกว่าอะไร "ปล่อยให้มันเล่นละครตบตาไปก่อนค่ะ" ธามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน กลิ่นอายโคโลญจน์ผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟเข้มข้นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาโชยเข้าจมูก "คุณจำรายละเอียดโครงสร้างลับเฟสสามที่ผมให้แก้เพิ่มเมื่อสัปดาห์ก่อนได้ไหม? อันที่เราไม่ได้ลงไว้ในเซิร์ฟเวอร์กลาง... อันที่เราจดบันทึกไว้ในสมุดโน้ตปกหนังสีน้ำเงินเล่มนั้นน่ะ" รินรดาเบิกตากว้างเล็กน้อย สมองอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของสถาปนิกสาวทันที ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายตาแห่งความท้าทาย "จำได้แม่นเลยค่ะ... โครงสร้างเสาเข็มรับแรงอัดกระจายตัวที่ถ้าเอาไปสร้างตามแบบดิบๆ ของฉันที่โดนขโมยไป ตึกจะรับน้ำหนักส่วนเกินไม่ได้และทรุดตัวลงภายในสามเดือนหลังจากเทคอนกรีตเสร็จ" เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยพิษสงรอบตัว "ว้าว... โจรกลุ่มนี้นี่ช่างรีบร้อนอยากพังตึกถล่มคาตาจริงๆ นะคะ" "ใช่ครับ" ธามยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยลงมาเคลียแก้มเนียนของเธออย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาหัวใจของรินรดากระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "ปล่อยให้พวกมันเอาแบบปลอมไปเสนอคณะกรรมการ พรุ่งนี้ในห้องพรีเซนต์งาน... เราจะตลบหลังพวกมันด้วยของจริงที่สมบูรณ์แบบที่สุด และรื้อโครงสร้างพวกมันให้พังไม่เป็นท่าบนเวทีเดียวกัน" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความเงียบงัน เคมีระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนแทบจะเผาไหม้อากาศในห้องทำงานให้กลายเป็นจุล ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งนาน ท่ามกลางวิกฤตที่กำลังคุกคามอนาคตของบริษัท กลับเป็นช่วงเวลาที่ทำให้พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังแห่งความเชื่อใจที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนดุในห้องทำงาน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างท้วมของ ‘ประวิทย์’ กรรมการบริหารอาวุโสของบริษัทก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่เคลือบด้วยความเสแสร้ง ด้านหลังของเขาคือชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบจากบริษัทคู่แข่ง—คนที่รินรดาเกลียดขี้หน้าที่สุด "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสวีทนะครับคุณรินรดา คุณธาม" ประวิทย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงระรื่น "พอดีทาง K-Construct เขามีข้อเสนอที่ดีกว่า และดูเหมือนว่าแบบแปลน Aura Horizon จะถูกตัดสินให้เป็นสิทธิ์ของทางโน้นเรียบร้อยแล้วในฐานะผู้ยื่นแบบก่อน... ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้ บริษัทเราคงต้องถอนตัว และคุณสองคน... คงต้องเตรียมตัวรับหนังสือเลิกจ้างข้อหาทำความลับรั่วไหลด้วยเช่นกันครับ" ธามดึงรินรดามาหลบไว้ด้านหลังกายหนาโดยอัตโนมัติ สันกรามของวิศวกรหนุ่มขบเข้าหากันจนขึ้นสัน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนประวิทย์และแขกไม่ได้รับเชิญต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง รินรดาแย้มยิ้มเย็นเยียบ เธอค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังของธาม ดวงตาคู่คมจ้องมองประวิทย์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคออย่างไร้ความเกรงกลัว "ไล่ออกเหรอคะ? ระวังนะคะคุณประวิทย์... คนที่จะต้องเก็บกระเป๋าออกจากตึกนี้พรุ่งนี้เช้า อาจจะไม่ใช่พวกเรา... แต่เป็นคุณต่างหากที่จะต้องไปนอนคุกในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับโจรปล้นผลงานลิขสิทธิ์!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอินไปกับความฟินปนดุของพวกเขานะคะ — ไวโอเล็ตการ์เด้น