สารภาพแบบคนปากแข็ง

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะใช้มือจับต้องได้ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องประชุมใหญ่ของไซต์งาน รินรดากำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคมกริบจ้องมองร่างสูงใหญ่ของวิศวกรโครงสร้างที่ยืนกอดอกพิงขอบกระจกใส สะท้อนเงาแสงไฟนีออนยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครจากชั้นสี่สิบ เกมนี้... เธอเป็นคนเริ่มแต้มต่อเอง แต่ตอนนี้ บรรยากาศรอบตัวเขากลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่เขตอันตรายที่ไร้ทางหนี "ถ้าคุณยังดื้อดึงจะปรับแก้สパンโครงสร้างตรงคานรับน้ำหนักแบบนี้ต่อไปไซร้ งานดีไซน์ผนังกระจกโค้งที่คุณอุตส่าห์ร่างมาสามเดือน มันก็จะเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่าในพริบตาเดียว รินรดา" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นตามสไตล์ของธามดังขึ้น ทำลายความเงียบที่กดทับหัวใจมาเนิ่นนาน รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงอย่างไม่ยอมแพ้ เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างท้าทาย ส้นสูงเจ็ดนิ้วทำหน้าที่เพิ่มความมั่นใจ แม้ส่วนสูงจะยังคงต่ำกว่าเขาอยู่ดี "เศษกระดาษงั้นเหรอคะคุณวิศวกรปากร้าย? นั่นคือผลงานที่ผ่านการคำนวณสัดส่วนทองคำมาแล้วอย่างดีค่ะ อย่าเอามาตรฐานวิศวกรรมแข็งกระด้างไร้รสนิยมของคุณมาตัดสินงานศิลปะของฉันนะ" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเถียงฉอด ๆ ดวงตาคู่สวยประกายวาววับด้วยความถือดี ธามไม่ถอยหนี เขากลับโน้มใบหน้าลงมาหาเธอช้า ๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดพวงแก้ม รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา... และพาลทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะทุกที "ศิลปะเหรอครับ? แต่สำหรับผม สิ่งที่ผมอยากปกป้องและคำนวณความปลอดภัยให้มากที่สุดในตึกนี้... ไม่ใช่ผนังกระจกโค้งบ้าบออะไรนั่นหรอก" ธามกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ใต้มาดนิ่งขรึม บัดนี้กลับไหววับด้วยเปลวไฟบางอย่างที่ร้อนระอุ รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยประมวลผลแปลนสถาปัตยกรรมได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าลงเสียดื้อ ๆ "คุณ... หมายความว่ายังไงคะ" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดันแผงอกกว้างของเขาให้ออกห่าง แต่ธามกลับยิ่งขยับเข้ามาปิดกั้นพื้นที่ จนแผ่นหลังของเธอแนบติดกับกระจกใสเบื้องหลัง ธามถอนหายใจยาว ราวกับยอมแพ้ต่อแรงกดดันบางอย่างที่เขาแบกรับไว้มานาน มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธอแผ่วเบา สัมผัสอุ่นร้อนที่ปลายนิ้วทำเอาผิวกายของสถาปัตยกรรมสาวร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก "ผมหมายความว่า..." ธามเว้นจังหวะ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับจะสลักภาพเธอไว้ในความทรงจำ "ต่อให้แบบแปลนของคุณจะเพอร์เฟกต์แค่ไหน แต่ถ้าวันหนึ่งเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมาจริง ๆ คนที่ผมเป็นห่วงจนแทบบ้า... ไม่ใช่ตึกสิบชั้นนี่หรอก" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวราวกับกลองเพล ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ คำพูดแสนซึนเดะที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากแข็งและไร้ความโรแมนติก กลับทรงพลังยิ่งกว่าคำบอกรักใด ๆ ในโลก และบางที... เกมนี้อาจจะหลุดจากการควบคุมของเธอไปตลอดกาลแล้วจริง ๆ "คุณธาม... นี่คุณ..." รินรดาพยายามจะหาเสียงตัวเองให้เจอ แต่ริมฝีปากกลับสั่นระริก ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของเขาฉายความจริงจังที่ปิดไม่มิด "ผมรำคาญเวลาที่คุณดื้อรั้น... แต่ผมรำคาญใจยิ่งกว่าเวลาที่คุณทำท่าเหมือนจะแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ริน... เลิกทำตัวเก่งไปซะทุกเรื่องได้ไหม ให้ผมได้ดูแลคุณ... ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งบ้าง" สิ้นคำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การป้องกันตัว รินรดาก็นิ่งอึ้ง สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุกระดูกซี่โครง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วช่องอก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบบางอย่างออกไป... *ปัง!* เสียงประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงทุ้มคุ้นเคยของหัวหน้าโครงการที่ตะโกนแทรกเข้ามาขัดจังหวะ "คุณธามครับ! แย่แล้วครับ ทางไซต์งานโซน B มีปัญหาด่วน!" ธามผละออกจากร่างบางทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนกลับเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที เขาสบถเบา ๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันมามองรินรดาที่ยังคงยืนหน้าแดงก่ำพิงกระจกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดาย "เรายังคุยกันไม่จบ... รินรดา" ธามกระซิบด้วยเสียงเข้มลอดไรฟัน ก่อนจะหมุนตัวก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องไปปล่อยให้เธอยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบงันและหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปกับความปากแข็งของพ่อหนุ่มวิศวกรคนนี้ด้วยกันนะคะ!