เส้นกั้นระหว่างงานกับใจ

"คุณกำลังเล่นเกมบ้าอะไรอยู่กันแน่, คุณธาม" น้ำเสียงของรินรดาไม่ได้สั่นไหวอย่างที่ใจเธอกำลังกู่ร้อง แต่มันกลับราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมระรอกใหญ่ที่เธอพยายามกดมันเอาไว้ใต้ฝ่าเท้า ร่างบางแนบแผ่นหลังติดกับผนังปูนเปลือยเย็นเฉียบของห้องประชุมใหญ่ในไซต์งาน กลิ่นอายของฝุ่นคอนกรีต ปูนปลาสเตอร์ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ที่เจืออยู่กับความร้อนระอุจากร่างกายของวิศวกรหนุ่มตรงหน้า กำลังบีบให้พื้นที่ส่วนตัวของเธอลดแคบลงจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ธามไม่ได้ขยับถอยหลัง เขาค้ำมือข้างหนึ่งลงกับผนังเหนือหัวไหล่ของเธอ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาที่มักจะมองทุกอย่างเป็นตัวเลขและโครงสร้างความปลอดภัย บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่สถาปนิกสาวอย่างเธออ่านไม่ออก... หรืออันที่จริง เธอกลัวที่จะอ่านมันต่างหาก "เกมเหรอ?" ธามทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนเอือมระอา "คุณต่างหากรินรดา ที่ชอบทำตัวเป็นสถาปนิกใจกล้า ทั้งที่ข้างในสั่นเป็นลูกนก... เห็นผมเป็นสนามเด็กเล่นของคุณนักหรือไง ถึงคิดจะเดินเกมต้อนผมมุมอับแล้วชิ่งหนีไปดื้อ ๆ แบบนั้น" "ฉันแค่วางแปลนตามหน้างาน!" เธอเถียงกลับทันควัน เชิดคางขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมเสียฟอร์มแม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก "และโปรดจำไว้ด้วยว่าพื้นที่ตรงนี้ คือเขตรับผิดชอบของฉัน ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาทำรุ่มร่ามใส่เมื่อไหร่ก็ได้" รอยยิ้มหยันที่มุมปากของวิศวกรหนุ่มปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่เฉียบคมจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "รุ่มร่าม?" ธามทวนคำด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลงจนอันตราย ใบหน้าคมสันเคลื่อนเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้ม "ถ้าผมรุ่มร่ามจริง ๆ คุณคงไม่ได้มายืนเถียงฉอด ๆ แบบนี้หรอก... รินรดา" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่า ๆ ในห้องทำงานชั่วคราวที่ส่งเสียงหึ่งเบਾ ๆ เคียงคู่ไปกับเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะของคนทั้งคู่ สัมผัสใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเกินกว่าเส้นกั้นบาง ๆ ที่เรียกว่า 'เพื่อนร่วมงาน' หรือแม้แต่ 'คู่กัดทางธุรกิจ' ที่พวกเขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนคานเหล็กรับน้ำหนักที่ไร้คานค้ำยัน มันสั่นคลอน เปราะบาง และพร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อหากเธอเผลอก้าวพลาด ความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนสมองที่เคยประมวลผลแปลนอาคารได้อย่างเฉียบคม กลับว่างเปล่าและคิดอะไรไม่ออก เธอเกลียดความรู้สึกนี้... เกลียดการที่ผู้ชายปากจัด เย่อหยิ่ง และเอาแต่ใจตัวเองอย่างธาม สามารถเข้ามาปั่นป่วนระบบความคิดที่จัดระเบียบมาอย่างดีของเธอให้พังไม่เป็นท่าได้ด้วยปลายนิ้วสัมผัสเดียว "ถอยไปนะ" เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว มือเรียวยกขึ้นดันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนของเขาเอาไว้ แม้สัมผัสได้ถึงมัดกล้ามเนื้อแน่นตึงใต้เนื้อผ้า แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขาขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย รังแต่จะทำให้เธอยิ่งตระหนักถึงความต่างของพละกำลัง "ถ้าไม่ถอยล่ะ คุณจะทำไม?" ธามย้อนถาม ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของเธอราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างที่เธอพยายามซ่อนไว้ "จะไล่ผมออกนอกโครงการอีกรอบไหม... หรือจะหนีไปนอนร้องไห้เพราะกลัวว่าตัวเองจะหวั่นไหวกับผมกันแน่ รินรดา" "คุณ...!" รินรดาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนความอับอายที่ถูกจี้ใจดำ ปากเก่ง ๆ ที่มักจะสวนกลับทุกคนได้อย่างเจ็บแสบกลับติดอ่างขึ้นมาดื้อ ๆ "หลงตัวเองที่สุด! ใครจะไปหวั่นไหวกับวิศวกรหน้ามึนอย่างคุณกัน!" "ปากแข็ง" เขาพึมพำเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวที่เคยค้ำผนังเปลี่ยนทิศทางมาแตะเบา ๆ ที่เส้นผมปรกหน้าผากของเธออย่างทะนุถนอม สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาสถาปนิกสาวถึงกับแข็งค้าง สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ "ปากคุณบอกว่าไม่ แต่สายตากับหัวใจที่เต้นแรงจนผมได้ยินเนี่ย... มันฟ้องชัดเจนยิ่งกว่าแปลนที่คุณเขียนเสียอีก" ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้ว! รินรดารวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักอกเขาเต็มแรงจนธามเซถอยหลังไปสองก้าว เปิดโอกาสให้เธอรีบก้าวพรวด ๆ หลุดจากรัศมีอันตรายนั้นทันที เธอยกมือขึ้นกอดอกตัวเองแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อเรียกสติและมาดมั่นของตัวเองกลับคืนมา "เราควรหยุดเรื่องนี้ไว้แค่นี้" เธอกล่าวเสียงแข็ง หันหลังให้เขาเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าว "เรื่องงานระหว่างเรามันจบลงแค่ในแปลน และเรื่องส่วนตัว... มันไม่มีวันเกิดขึ้น เด็ดขาด" ธามมองแผ่นหลังบางที่ยืนสั่นน้อย ๆ ด้วยสายตาที่อ่านยาก เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปรับลมหายใจให้เข้าที่ แม้ในใจจะนึกสนุกกับอาการพยศของสถาปนิกสาว แต่ลึก ๆ แล้วเขาก็รู้ดีว่าพวกเขาก กำลังเดินเข้าใกล้เส้นแบ่งเขตอันตรายเข้าไปทุกที "ไม่มีวันเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นไล่หลัง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดประกายขึ้นที่มุมปาก "งั้นก็รอดูแล้วกันว่า... ปากแข็ง ๆ ของคุณ จะทนได้อีกสักกี่น้ำ" ก่อนที่รินรดาจะได้หันกลับไปต่อปากต่อคำด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงเปิดประตูผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต "คุณธามคะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดปัญหาใหญ่ที่หน้างานโซน B โครงสร้างเหล็กรับน้ำหนักหลักเกิดการแอ่นตัวผิดปกติ วิศวกรหน้างานควบคุมไม่อยู่แล้วค่ะ!" ร่างของเลขาหน้าตาตื่นวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดอยู่กลางห้อง ข่าวสารที่ได้รับทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในพริบตา รินรดาหน้าซีดเผือดทันที โครงสร้างโซน B คือหัวใจสำคัญของดีไซน์ที่เธอกำลังคุมงานอยู่ หากเกิดความผิดพลาดตรงนั้น งานออกแบบทั้งหมดของเธอจะพังไม่เป็นท่า และที่สำคัญที่สุด... มันคือความปลอดภัยของชีวิตคนงาน! ธามละสายตาจากรินรดา ใบหน้าที่เคยมีแววหยอกเย้าแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังเฉียบขาดและดุดันในเสี้ยววินาที สัญชาตญาณของวิศวกรมืออาชีพตื่นตัวเต็มที่ เขาก้าวผ่านรินรดาไปอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนจะพ้นประตู ชายหนุ่มก็หยุดชะงัก หันกลับมามองสถาปนิกสาวที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด "เลิกคิดเรื่องส่วนตัวแล้วตามผมมา... เรามีงานใหญ่ต้องแก้ด้วยกัน" พูดจบ ธามก็ก้าวฉับ ๆ ออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ตรงนั้นด้วยหัวใจที่หล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม... เพราะเธอรู้ดีว่าปัญหาที่รออยู่ข้างนอกนั้น ไม่ได้น่ากลัวเท่ากับความรู้สึกในใจของเธอที่กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรง ...และบางที เกมนี้อาจจะหลุดจากการควบคุมของเธอไปตลอดกาลแล้วจริง ๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ