กฎเหล็กของสภานักเรียน

"นายคิดจะทำอะไรกันแน่ คริสเตียน" น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงหลายองศา กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงของบุคคลที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ ภายในห้องประชุมลับของสภานักเรียนชั้นบนสุดของหอคอยบัญชาการ แสงไฟสีนวลจากโคมไฟเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าคมคายไร้ที่ติของ 'อาคิราห์' ประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในรอบทศวรรษ ดวงตาสีฟ้าครามราวกับห้วงสมุทรลึกกำลังจ้องมองตรงมายังเด็กหนุ่มผู้ยืนอยู่กลางห้องด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา คริสเตียนถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีชาโดยไม่ได้รับอนุญาต สายตาสีเทาเข้มกวาดมองไปรอบห้องที่มีระบบป้องกันเวทมนตร์แน่นหนาถึงเจ็ดชั้น ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากับรุ่นพี่คนสวย "ผมก็แค่นอนหลับในคาบเรียนตามปกติครับรุ่นพี่อาคิราห์ การใช้พลังงานสมองอย่างสิ้นเปลืองในวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์โบราณเป็นภัยต่อสุขภาพจิตของผมนะ" คริสเตียนตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ มือเรียวขยับแว่นตาที่ไม่มีค่าสายตาขึ้นเล็กน้อย "ปกติน่ะเหรอ?" อาคิราห์แค่นหัวเราะในลำคอ เธอหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วสะบัดข้อมือเบาๆ กระดาษแผ่นนั้นก็ลอยละลิ่วมาตกบนโต๊ะตรงหน้าคริสเตียน "การนอนหลับ 'ปกติ' ของนาย ทำให้วงแหวนเวทมนตร์ป้องกันรอบสนามฝึกซ้อมระเบิดเป็นจุลเมื่อวานนี้ แถมยังคำนวณสูตรแก้ทางเวทมนตร์ระดับสูงของศาสตราจารย์ฟรานซิสออกมาได้ภายในเวลาสามวินาที... นายเรียกว่านี่คือความบังเอิญอย่างนั้นสินะ" คริสเตียนเหลือบมองเอกสารแผ่นนั้น มันคือรายงานความเสียหายที่เขียนด้วยลายมือยึกยือของเขาเองเมื่อวานนี้ตอนที่ถูกบังคับให้ทำข้อสอบแก้บนกระดานดำ ระบบอัจฉริยะในหัวของเขาทำงานอัตโนมัติทันที พร้อมกับขึ้นหน้าต่างสีฟ้าจางๆ แจ้งเตือนสถิติการใช้งานพลังงานเวทมนตร์ที่ประหยัดเกินเหตุ [ตรวจพบการวิเคราะห์ข้อมูลจากตัวละครระดับหัวกะทิ: อาคิราห์] [ระดับความสงสัยในตัวโฮสต์: 89%] [คำแนะนำ: ควรหาข้อแก้ตัวที่สมเหตุสมผล หรือไม่ก็โยนความผิดให้ระบบนิเวศน์ของโรงเรียน] "รุ่นพี่ก็รู้ว่าผมเป็นแค่เด็กทุนธรรมดาๆ คนหนึ่ง" คริสเตียนเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังขั้นสุด "ผมแค่บังเอิญ... เอ่อ มองเห็นช่องว่างของวงแหวนเวทมนตร์นั้นพอดิบพอดี มันเหมือนกับรอยต่อของเสื้อผ้าที่เย็บไม่เรียบร้อยนั่นแหละครับ ถ้าเราดึงด้ายผิดเส้นเดียว ทุกอย่างมันก็แค่หลุดลุ่ยออกมา ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำลายสนามฝึกซ้อมจริงๆ นะครับ" "รอยต่อของเสื้อผ้า?" อาคิราห์ทวนคำ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายของประธานนักเรียนสาวก้าวเข้ามาใกล้เด็กหนุ่มทีละน้อย กลิ่นอายความกดดันระดับจอมเวทชนชั้นสูงทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว "ไม่มีใครมองเห็น 'รอยต่อ' ของเวทมนตร์ระดับสี่ได้ด้วยตาเปล่า คริสเตียน... แม้แต่ศาสตราจารย์อาวุโสยังต้องใช้เวลาถอดรหัสเป็นชั่วโมง แต่นายกลับใช้เวลาแค่พริบตาเดียวทำลายมัน" คริสเตียนเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ที่โน้มตัวลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียวจนเขาสามารถกลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าจากตัวเธอได้ ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเขาอย่างชัดเจน มันเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "รุ่นพี่ครับ เข้าใกล้เกินไปแล้วนะ" คริสเตียนเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หัวใจของผมเต้นเป็นจังหวะปกติมากเกินไปจนเกือบจะหลับอีกรอบแล้วเนี่ย" อาคิราห์ชะงักไปนิดเมื่อได้ยินคำตอบกวนประสาทนั้น แทนที่จะโกรธ เธอกลับหลุดยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งใครจะได้เห็นจากประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึม "นายเนี่ยนะ... เป็นพวกประหลาดจริงๆ" อาคิราห์ถอยหลังกลับไปยืนที่โต๊ะทำงานตามเดิม สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมดังเดิม "เอาล่ะ ฉันไม่ได้เรียกนายมาเพื่อสอบสวนเรื่องสนามฝึกซ้อมหรอกนะ" "อ้าว?" คริสเตียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แสดงความประหลาดใจเป็นครั้งแรก "ไม่ใช่เรื่องค่าเสียหายหรอกเหรอครับ? ถ้าต้องให้ผมชดใช้ด้วยการล้างห้องน้ำสภานักเรียนสามปี ผมขอยื่นอุทธรณ์นะ" "ไม่ใช่เรื่องเงินหรือการลงโทษแบบเด็กๆ" อาคิราห์หยิบแฟ้มเอกสารอีกแฟ้มหนึ่งขึ้นมา สีหน้าของเธอดูลึกล้ำขึ้น "สภานักเรียนกำลังจะจัดภารกิจภาคสนามนอกอาณาเขตในสัปดาห์หน้า และฉันต้องการให้นายเข้าร่วม... ในฐานะ 'หัวหน้าทีมเฉพาะกิจ'" คริสเตียนนิ่งเงียบไปทันที สมองของเขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว การไปภารกิจนอกอาณาเขตหมายถึงการต้องใช้แรงงาน ใช้พลังเวท และที่สำคัญที่สุด... มันรบกวนเวลานอนอันมีค่าของเขาอย่างแน่นอน "ผมขอปฏิเสธครับ" คริสเตียนตอบกลับทันทีอย่างไร้เยื่อใย "ผมไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นหัวหน้าทีมหรอกครับ ผมถนัดการนอนมากกว่าการต่อสู้กับสัตว์อสูรนะ" "ฉันยังพูดไม่จบ" อาคิราห์วางแฟ้มลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนในความเงียบ "ถ้าภารกิจนี้สำเร็จ นายจะได้รับสิทธิ์ยกเว้นการเข้าเรียนทุกวิชาไปจนจบการศึกษาปีนี้... พร้อมกับเบี้ยเลี้ยงก้อนโตที่สามารถใช้นอนกินนอนนอนได้ตลอดชีพโดยไม่ต้องทำงานอะไรเลย" คริสเตียนชะงัก ดวงตาสีเทาเข้มกะพริบปริบๆ ระบบในหัวส่งเสียงเตือนรัวๆ ด้วยความตื่นเต้น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเงื่อนไขผลประโยชน์ที่ตรงกับเป้าหมายชีวิตของโฮสต์ (การนอนอย่างมีความสุขโดยไม่ต้องทำงาน)] [แนะนำอย่างยิ่ง: ควรตอบรับข้อเสนอทันทีเพื่ออนาคตอันสุขสบาย] คริสเตียนสูดหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าที่เคยเนือยนิ่งเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีราวกับคนละคน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "รุ่นพี่ครับ... เรื่องแค่นี้ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกละครับ" คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยท่าทางสุภาพ "ในฐานะนักเรียนทุนผู้ขยันขันแข็งและรักความก้าวหน้าของสถาบัน ผมพร้อมจะรับใช้สภานักเรียนเต็มที่แล้วครับ" อาคิราห์มองท่าทีที่เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือของรุ่นน้องตัวแสบแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอือมระอาปนเอ็นดู "นายเนี่ยนะ... เห็นแก่กิน เอ้ย เห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมจริงๆ" ทว่า ก่อนที่อาคิราห์จะทันได้อธิบายรายละเอียดของภารกิจเพิ่มเติม บรรยากาศภายในห้องประชุมก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน แสงไฟเวทมนตร์รอบห้องกะพริบติดๆ ดับๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหอคอย *ตี๊ด! ตี๊ด! ตี๊ด!* [เตือนภัยฉุกเฉิน! ตรวจพบการบุกรุกจากพลังงานเวทมนตร์ที่ไม่รู้จัก] [เป้าหมาย: กำลังมุ่งหน้ามาที่ห้องประชุมสภานักเรียน] [คำเตือน: ความหนาแน่นของพลังเวทสูงเกินระดับขีดจำกัด!] อาคิราห์หน้าเปลี่ยนสีในเสี้ยววินาที ร่างของเธอพุ่งไปคว้าดาบเวทมนตร์ประจำตัวที่วางอยู่ข้างโต๊ะทันที ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองไปยังประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท "เกิดอะไรขึ้น..." ประธานนักเรียนสาวพึมพำด้วยความตกใจ ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูเหล็กกล้าหนาเตอะนับตันของห้องประชุมก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลซัดเอาเศษซากโลหะปลิวว่อนไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างเงาดำปริศนาที่ก้าวผ่านควันหนาทึบเข้ามา เงานั้นหยุดยืนอยู่ที่กรอบประตู แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นรอยยิ้มเยียบเย็น และดวงตาข้างหนึ่งที่เรืองแสงสีแดงฉานราวกับสัตว์ร้าย พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอמהขึ้นทำลายความเงียบ "สวัสดี... ท่านประธาน และ... เจ้าหนูอัจฉริยะที่ท่านตามหา" *จบบทที่ 6: กฎเหล็กของสภานักเรียน* --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนอันน่าตื่นเต้นนี้ครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์