หอพักห้อง 404

"ถ้าพวกนายยังไม่อยากให้กระเป๋าเดินทางสี่ใบนี้กลายเป็นเศษขี้เลื่อยเวทมนตร์ภายในสามวินาที... ช่วยกรุณาย้ายเท้าออกจากเส้นอักขระวงกลมสีครามตรงนั้นด้วยครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของคริสเตียนดังขึ้นท่ามกลางโถงทางเดินปูด้วยหินอ่อนเก่าแก่ของหอพักปีหนึ่ง กลิ่นอายของละอองเวทมนตร์โบราณที่ถูกกักเก็บไว้ในผนังหินผสมผสานกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ร่างโปร่งในชุดยูนิفرمสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมเดียยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเหนื่อยหน่ายเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลกวาดมองกลุ่มรุ่นพี่ปีสองสามคนที่กำลังยืนกีดขวางทางเข้าหน้าประตูไม้โอ๊กบานใหญ่ที่มีป้ายทองเหลืองสลักเลข **'404'** เอาไว้เด่นชัด "โอ้? น้องปีหนึ่งทุนอัจฉริยะคนนั้นสินะ ที่เป็นข่าวโด่งดังเมื่อวานซืนเพราะทำลายสถิติการทดสอบค่ายกลเวทมนตร์ของหอคอยกลางจนระบบแทบพัง?" ร่างหนาของรุ่นพี่ปีสองผู้มีรอยแผลเป็นพาดผ่านสันจọngหัวเราะในลำคอ เขากอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีเย้ยหยัน "ที่นี่คือเขตหอพักฝั่งตะวันตก พื้นที่ที่พวกเราดูแลอยู่ ถ้าอยากจะเข้าห้องพักเลข 404 อันอבอุ่น... นายต้องผ่าน 'ค่าธรรมเนียมต้อนรับ' เสียก่อน น้องชาย" คริสเตียนถอนหายใจยาวนาน เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแม้แต่น้อย หากแต่สมองส่วนหน้ากำลังประมวลผลตรรกะและช่องโหว่ของวงเวทป้องกันระดับต่ำที่รุ่นพี่กลุ่มนี้กำลังร่ายคุมเชิงอยู่ [ติ๊ง! ตรวจพบความหนาแน่นของมานาที่ไม่เสถียรในรัศมี 3 เมตร] [ช่องโหว่เวทมนตร์: ตราประทับอัสนีบาตขั้นต้น (Minor Lightning Seal) ที่ฝ่ามือขวาของเป้าหมาย มีจุดบกพร่องในการไหลเวียนของมานาบริเวณจุดชีพจรข้อมือ หากกระตุ้นด้วยกระแสมานาความถี่ต่ำ 12Hz จะทำให้วงเวทสะท้อนกลับและช็อตผู้ใช้ทันที] หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของคริสเตียนอย่างรวดเร็ว เขายังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าเดินทาง อีกข้างล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างสบายๆ "ค่าธรรมเนียมเหรอครับ? น่าสนใจดี..." คริสเตียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว ดวงตาสีนิลจ้องมองตรงไปยังรุ่นพี่ร่างหนา "แต่ผมเกรงว่ากฎระเบียบของหอพักข้อที่สิบสอง ระบุไว้ชัดเจนว่าการรีดไถทรัพย์สินหรือขัดขวางการเข้าพักของนักเรียนทุน มีบทลงโทษคือการถูกกักบริเวณในคุกใต้ดินสามเดือน... และที่สำคัญที่สุด" คริสเตียนหยุดพูดชั่วขณะ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เวทมนตร์ป้องกันที่พวกพี่กำลังใช้อยู่... มันกำลังจะระเบิดใส่หน้าพวกพี่เองในอีกสาม... สอง..." *เปรี้ยง!* ยังไม่ทันที่คริสเตียนจะนับเลขหนึ่งจบ กระแสไฟฟ้าสีฟ้าครามที่รวมตัวกันอยู่บนฝ่ามือของรุ่นพี่ร่างหนาเกิดอาการปั่นป่วนอย่างรุนแรง เสียงช็อตดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับประกายไฟที่สпарกกระจายไปทั่วร่างของกลุ่มรุ่นพี่จอมเกเร จนพวกเขากระโดดโหยงเหยงด้วยความตกใจและล้มกลิ้งไม่เป็นท่าท่ามกลางควันสีเทาจางๆ "อ... อะไรวะเนี่ย!" รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนลั่นด้วยความตกใจ "ผมเตือนแล้วนะครับ" คริสเตียนเดินก้าวข้ามร่างของรุ่นพี่ที่กำลังนอนไอโขลกๆ อย่างสุภาพ เขาเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูไม้โอ๊กที่สลักเลข 404 ทันที "ขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมไม่ชอบยืนรอให้เสียเวลาอันมีค่า" ประตูปิดลงเบื้องหลัง ทิ้งให้กลุ่มรุ่นพี่นั่งงงงวยกับความผิดพลาดของเวทมนตร์ที่เกิดขึ้นโดยไม่มีใครเข้าใจว่าเด็กปีหนึ่งคนนั้นทำอะไรลงไป ภายในห้องพักหมายเลข 404 บรรยากาศกลับผิดคาดไปจากที่คริสเตียนจินตนาการไว้ค่อนข้างมาก แทนที่จะเป็นห้องพักฝุ่นเขรอะที่ต้องทำความสะอาดขนานใหญ่ ห้องนี้กลับกว้างขวางและตกแต่งด้วยสไตล์โกธิคผสมผสานความทันสมัย มีชั้นหนังสือเวทมนตร์สูงจรดเพดาน โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง และหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวสวนพฤกษศาสตร์เวทมนตร์ของสถาบันได้อย่างชัดเจน ทว่า... สิ่งที่ดึงดูดสายตาของคริสเตียนมากที่สุดในตอนนี้ กลับไม่ใช่ความหรูหราของห้องพัก "โอ้! ในที่สุดรูมเมทคนใหม่ก็มาถึงสักที สินะครับ!" เสียงใสแจ๋วแต่เต็มไปด้วยพลังงานล้นเหลือดังขึ้นจากมุมห้อง บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม ร่างของเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันเรือนผมสีเงินสั้นยุ่งเหยิงกำลังนั่งไขว่ห้าง สวมแว่นตากรอบทองที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ รอบตัวเขามีเศษกระดาษยันต์เวทมนตร์และขวดแก้วบรรจุของเหลวเรืองแสงลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ "ผมชื่อ 'ลูคัส' ครับ ยินดีที่ได้ร่วมห้องกันนะ!" ร่างนั้นดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความกระตือรือร้น รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าจนดวงตาหยีลง "นายคือคริสเตียน นักเรียนทุนอัจฉริยะที่ตกเป็นขี้ปากของพวกอาจารย์เมื่อวานนี้ใช่ไหม? ว้าว ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าสมองของนายมีโครงสร้างซับซ้อนแค่ไหนถึงได้ถอดรหัสค่ายกลโบราณของหอคอยได้ภายในหนาทีเดียว!" คริสเตียนกะพริบตาปริบๆ เขาวางกระเป๋าเดินทางลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อีกครั้ง ดูเหมือนว่าชีวิตในหอพักปีหนึ่งของเขาจะไม่สงบเรียบง่ายอย่างที่วางแผนไว้เสียแล้ว "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ลูคัส... แต่ก่อนอื่น ช่วยเก็บกวาด 'ขยะเวทมนตร์' ที่กำลังจะลอยมาชนแจกันราคาแพงใกล้มือคุณหน่อยเถอะครับ ก่อนที่ห้องนี้จะระเบิดเป็นครั้งที่สองของวัน" ลูคัสหันขวับไปมองตามนิ้วที่คริสเตียนชี้ ก่อนจะอุทานออกมาเบาๆ "อุ๊ย! แย่แล้ว!" แล้วรีบใช้วิทยายุทธเวทคว้าขวดแก้วที่กำลังจะหล่นลงมาแตกได้อย่างเฉียดฉิว เสียงหัวเราะเบาๆ และบรรยากาศที่เริ่มต้นด้วยความวุ่นวายกำลังดำเนินไป ทว่า... ท่ามกลางความอลหม่านเล็กๆ ในห้องพักหมายเลข 404 นั้น คริสเตียนกลับสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้พรมเปอร์เซียลวดลายโบราณใจกลางห้อง อักขระเวทมนตร์สีดำสนิทที่ถูกผนึกไว้ด้วยพลังงานระดับสูงกำลังส่งเสียงฮัมเบาๆ รา-วี-เต-ร่า... คลื่นพลังงานที่ถูกสะกดไว้ใต้พื้นห้องนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่อุปกรณ์ป้องกันทั่วไป แต่มันมีรหัสสัญญาณที่เชื่อมโยงกับบางสิ่งที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินของสถาบันอาร์เคเมเดีย [ติ๊ง! ตรวจพบร่องรอยของ "ประตูมิติผนึกมาร" ในรัศมี 5 เมตร] [คำเตือน: ความปลอดภัยระดับ SSS กำลังถูกคุกคามจากสิ่งแปลกปลอมที่ซ่อนอยู่ภายในหอพักแห่งนี้] หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมๆ กับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากภายนอก สามครั้ง... และหยุดลง "คริสเตียน..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างยิ่งดังลอดผ่านบานประตูกลับเข้ามา อาคิราห์ ประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึมยืนรออยู่ด้านนอก น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด "ฉันรู้นะว่านายอยู่ในนั้น... เกิดความผิดปกติทางมานาในหอพักโซนนี้ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้" คริสเตียนมองหน้าลูคัสที่ทำตาโตด้วยความตกใจสลับกับบานประตูห้องพัก มือของเขาเอื้อมไปแตะที่ลูกบิดประตู ขณะที่ระบบในหัวยังคงนับถอยหลังวินาทีวิกฤตอย่างบ้าคลั่ง... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนอันน่าตื่นเต้นนี้ครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์