ทำลายสถิติเก่า

“ถ้าคุณจะจ้องมองผมด้วยสายตาแบบนั้นต่อไปอีกห้านาที ผมเกรงว่ากระดาษคำตอบของคุณจะไหม้เป็นจุลเสียก่อนนะครับ ประธานนักเรียน” เสียงเรียบเรื่อยของคริสเตียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหยุดหายใจภายในหอประชุมกลาง ภายใต้บรรยากาศที่อบอวลด้วยไอเวทมนตร์จากผลึกบันทึกคะแนนที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ นักเรียนนับร้อยต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังจอผลึกยักษ์ที่กำลังสั่นไหวราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ปรากฏ อาคิราห์ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างแท่นผู้คุมสอบชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะสื่อความหมายได้มากกว่าแค่การทักทาย เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางกวาดสายตามองหน้าจอ “สถิติสูงสุดตลอดกาลของวิทยาลัยเวทมนตร์เอลเดอเรียถูกทำลายลงแล้ว คริสเตียน” อาคิราห์กระซิบเสียงต่ำ แววตาของเธอสะท้อนความรู้สึกซับซ้อนระหว่างความภูมิใจและความกังวลที่ปิดไม่มิด “คะแนนเต็มร้อยทุกวิชา ทั้งทฤษฎีเวทมนตร์ระดับสูง ปฏิบัติการปรุงยาพิษ และวิชาการวิเคราะห์โครงสร้างมิติ... นายไม่ได้แค่ทำคะแนนได้ดี แต่นายกำลังทำให้มาตรฐานของทุกคนกลายเป็นเรื่องไร้ความหมาย” คริสเตียนถอนหายใจยาวพลางยืดเส้นยืดสาย “ผมแค่ตอบตามสิ่งที่ระบบในหัวผมบอกน่ะครับ อีกอย่าง... การเขียนให้พลาดบ้างมันดูเสแสร้งเกินไป ผมขี้เกียจปั้นน้ำเป็นตัว” ทว่า ทันทีที่เขากล่าวจบ สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็สว่างวาบขึ้นทั่วทั้งหอประชุม ระบบป้องกันของวิทยาลัยที่เคยนิ่งสงบกลับส่งเสียงครางฮึ่มๆ ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังกัดกินแกนกลางพลังงานของอาคาร *“คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอก... มิติเวลาบิดเบือน! เป้าหมาย: บอสลับระดับ SSS 'ผู้กลืนกินกาลเวลา' ปรากฏตัวก่อนกำหนด!”* เสียงสังเคราะห์ของระบบดังขึ้นในหัวคริสเตียนอย่างต่อเนื่องจนน่ารำคาญ แตกต่างจากครั้งก่อนๆ ครั้งนี้มันรุนแรงจนภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ราวกับกาลเวลาถูกกระชากให้ถอยหลังและพุ่งไปข้างหน้าพร้อมๆ กัน นักเรียนรอบข้างเริ่มทรุดตัวลงด้วยความเจ็บปวด บางคนกลายเป็นเด็ก บางคนแก่ชราลงในพริบตา “คริสเตียน! เกิดอะไรขึ้น?” อาคิราห์พุ่งเข้ามาประชิดตัวเขา พลังเวทสีครามของเธอแผ่ออกมาเป็นโล่ป้องกัน ทว่าโล่นั้นกลับแตกร้าวเพียงแค่สัมผัสกับอากาศรอบตัว คริสเตียนไม่ตอบ เขาสัมผัสได้ถึง 'ช่องโหว่' ของโลกใบนี้ เส้นสายสีเงินยวงที่เชื่อมโยงกาลเวลาเข้าด้วยกันกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นขยี้จนยับเยิน เขาขมวดคิ้ว มือเรียวแตะที่หน้าอกซ้าย สัมผัสถึงชีพจรที่เต้นผิดจังหวะ “มีคนกำลังเจาะเข้ามาจากมิติที่อยู่นอกเหนือตรรกะปกติ” คริสเตียนพึมพำ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างวาบ—โหมดวิเคราะห์ขั้นสูงสุดทำงาน “อาคิราห์ ถอยไปข้างหลังผม... ไม่ใช่เพราะคุณอ่อนแอ แต่เพราะเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องของนักเรียนระดับเราแล้ว แต่มันเป็นเรื่องของคนที่พยายามจะเปลี่ยนกฎของโลก” “นายจะทำอะไร?” “ผมจะปิดระบบมันครับ” คริสเตียนตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินก้าวออกไปกลางห้องโถงที่กำลังพังทลาย ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวไป รอยแยกของมิติจะประสานตัวกันชั่วขณะราวกับยอมสยบต่อต้านการมีอยู่ของเขา ณ ใจกลางรอยแยก ปรากฏร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าของมันไร้ซึ่งดวงตา มีเพียงเข็มนาฬิกาที่หมุนวนอยู่บนหลุมดำที่แทนที่ใบหน้า 'ผู้กลืนกินกาลเวลา' จ้องมองมาที่คริสเตียน มันไม่ได้จู่โจมด้วยเวทมนตร์ แต่มันจู่โจมด้วย 'การลบเลือน' คริสเตียนหลับตาลง คำนวณตรรกะในใจอย่างรวดเร็ว หากการโจมตีนี้คือการย้อนเวลา เขาก็แค่ต้องสร้าง 'จุดตายตัว' ที่กาลเวลาไม่อาจแตะต้องได้ “ระบบ... ใช้แต้มสะสมทั้งหมดจากวิชาที่สอบผ่านวันนี้แลกเปลี่ยนกับสกิล ‘นิรันดร์หยุดนิ่ง’ เดี๋ยวนี้ครับ” *“การดำเนินการสำเร็จ: สกิลระดับตำนาน ‘นิรันดร์หยุดนิ่ง’ ถูกใช้งาน...”* ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วสรรพสิ่ง แม้แต่ผู้กลืนกินกาลเวลาก็ยังหยุดชะงัก ทว่าในวินาทีที่ทุกอย่างหยุดลง คริสเตียนกลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากด้านหลัง... ไม่ใช่จากศัตรู แต่เป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาในมิติที่หยุดนิ่งนี้ได้โดยไม่ได้รับผลกระทบ คริสเตียนหันกลับไปช้าๆ พบกับชายวัยกลางคนในชุดอาจารย์ใหญ่ที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ชายผู้นั้นยิ้มให้เขาอย่างใจดี ทว่าแววตาที่จ้องมองมากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “เธอทำได้ดีมาก คริสเตียน” ชายคนนั้นเอ่ย “การทำลายสถิติเป็นเรื่องเล็ก... แต่การหยุดผู้กลืนกินกาลเวลาได้ด้วยตรรกะพื้นฐานแบบนี้สิ คือสิ่งที่พวกเราเฝ้ารอมานาน” คริสเตียนนิ่งเงียบ รู้สึกได้ทันทีว่าเกมที่เขากำลังเล่นอยู่นี้ มี 'ผู้เล่น' อีกหลายคนที่ไม่ได้ปรากฏตัวบนหน้ากระดาษสอบเมื่อครู่ “คุณเป็นใครกันแน่ครับ?” คริสเตียนถามเสียงเย็น ชายผู้นั้นขยับยิ้มกว้างขึ้น “คนที่เธอกำลังจะทำลายแผนการทั้งหมดในตอนที่ 26 ไงล่ะ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคริสเตียนมาจนถึงจุดนี้ หวังว่าความเข้มข้นจะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปพร้อมกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม อาร์เธอร์มนตราสวรรค์