เดทแรกของประธานและน้องใหม่

"ถ้าเธอเอาแต่คำนวณวงแหวนมานัตของฉันแทนที่จะมองหน้ากันแบบนี้ เกรงว่ากาแฟแก้วนี้คงจืดสนิทไปนานแล้วนะครับ คริสเตียน" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มือเรียวบางที่กำลังวางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีชาลงบนจานรอง กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนทางจิตวิทยาได้มากกว่าเวทมนตร์สายฟ้า บทสนทนาเริ่มต้นขึ้นกลางร้านน้ำชาโบราณย่านการค้าเวทมนตร์ 'คราวน์เวลล์' โดยไม่มีการเกริ่นนำหรือไต่ถามสารทุกข์สุกดิบใดๆ อาคิราห์ในชุดไปรเวทเสื้อโค้ทกันหนาวสีเทาเข้มขับเน้นให้ไหล่กว้างและท่าทางองอาจดูผ่อนคลายลงจากมาดประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึม ทว่านัยน์ตาสีไพลินคู่นั้นยังคงจับจ้องตรงมาที่เด็กหนุ่มรุ่นน้องฝั่งตรงข้ามอย่างไม่วางตา คริสเตียนกะพริบตาปริบๆ เขายังคงถือช้อนเงินค้างไว้กลางอากาศ หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าจางๆ จากระบบอัจฉริยะยังคงลอยเด่นอยู่เหนือถ้วยชาของเขา ข้อมูลตัวเลขและสมการโครงสร้างมานัตระดับสูงกว่าสตรีมเวทของอาคิราห์ไหลผ่านนัยน์ตาของเขาเป็นระลอก [ตรวจพบการหมุนเวียนมานัตภายนอกเขตแดนสถาบัน: 99.4%] [ประสิทธิภาพการใช้มานัตของเป้าหมาย (อาคิราห์): เกินขีดจำกัดมนุษย์ทั่วไป 3.2 เท่า] [คำเตือน: หากจ้องมองนานเกิน 10 วินาที อาจทำให้เป้าหมายเกิดอาการเขินอายระดับรุนแรง ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อบรรยากาศการออกนอกสถานที่] เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปัดหน้าจอระบบทิ้งด้วยปลายนิ้ว เขาวางช้อนลงแล้วเงยหน้าสบตากับรุ่นพี่คนเก่งด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับของคนขี้เกียจที่ถูกบังคับให้ออกมาเผชิญโลกกว้าง "ผมแค่กำลังวิเคราะห์ว่าทำไมชาอัสสัมเกรดพรีเมียมแก้วนี้ ถึงมีรสชาติฝาดคอกว่าปกติเมื่ออยู่ใกล้คุณต่างหากครับ รุ่นพี่อาคิราห์... หรือว่าสนามพลังมานัตของคุณกำลังรบกวนอุณหภูมิของน้ำร้อนในกา?" "ปากคอเรานี่มัน..." อาคิราห์แค่นหัวเราะในลำคอ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างจนปัญญา มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกล้าเส้นผมสีเงินยวงที่ตกลงมาปรกหน้าผาก "ฉันชวนเธอออกมาเดินตลาดนัดเวทมนตร์นอกรั้วสถาบันเป็นครั้งแรกในรอบปี เพื่อให้เธอได้สูดอากาศบริสุทธิ์และพักสมองจากการคำนวณวงจรเวทบ้าๆ นั่น ไม่ใช่ให้มานั่งคำนวณความดันมานัตของฉันเหมือนฉันเป็นหนูทดลองนะ" "ก็มันอดไม่ได้นี่ครับ" คริสเตียนเอ่ยเสียงเรื่อยๆ พร้อมกับหยิบขนมปังอบเนยชิ้นเล็กขึ้นมาเคี้ยวช้าๆ "ในฐานะนักเรียนทุนผู้รักความสงบ การได้มองเห็นช่องโหว่และรูปแบบการไหลของมานัตในพื้นที่เปิดโล่งแบบนี้ มันน่าสนใจกว่าการนั่งฟังอาจารย์บรรยายเรื่องประวัติศาสตร์สงครามเวทมนตร์ครั้งที่สี่ตั้งเยอะ... อีกอย่าง นี่ไม่ใช่ 'เดท' อย่างที่พวกเด็กปีหนึ่งในหอพักลือกันหรอกใช่ไหมครับ?" คำถามยิงตรงชนิดไร้ซึ่งชั้นเชิงทำให้อาคิราห์ที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบถึงกับสำลักเบาๆ เขาต้องวางถ้วยลงแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับมุมปากช้าๆ เพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามขึ้นมาถึงใบหู แม้ภายนอกจะพยายามรักษาภาพลักษณ์ประธานนักเรียนผู้ไร้เทียมทาน แต่ใครเล่าจะรู้ว่าการได้ออกมาข้างนอกกับเด็กหนุ่มอัจฉริยะที่วันๆ สนใจแต่ระบบและตรรกะเวทมนตร์ จะเป็นสิ่งที่เขาเฝ้ารอมานานแค่ไหน "ถ้าฉันบอกว่าใช่... เธอจะหาทางคำนวณความน่าจะเป็นที่ฉันจะสารภาพรัก แล้วหาข้ออ้างปฏิเสธด้วยเหตุผลทางวิทยาศาสตร์เวทอีกไหมล่ะ?" อาคิราห์ถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงแววหยอกเย้า ทว่าดวงตากลับจริงจังจนน่ากลัว "ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ผมคงต้องคำนวณต้นทุนเวลาและพลังงานที่เสียไป รวมถึงความเสี่ยงที่ผมอาจจะถูกแฟนคลับสายดาร์กของคุณตามเก็บตอนดึกๆ ด้วยครับ... คุ้มซะที่ไหนล่ะ" คริสเตียนตอบอย่างไม่ยี่หสัต กลิ่นอายความผ่อนคลายและเสียงหัวoาะเบาๆ ลอยวนอยู่รอบโต๊ะไม้เก่าแก่ท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินขบวนผ่านหน้าร้าน บรรยากาศยามบ่ายของย่านการค้า 'คราวน์เวลล์' ดำเนินไปอย่างมีชีวิตชีวา สถาปัตยกรรมกึ่งโกธิกผสมผสานกับเสาผลึกมานัตเรืองแสงสีทองให้ความรู้สึกอบอุ่น แตกต่างจากความเคร่งเครียดภายในเขตสถาบันเวทมนตร์อย่างสิ้นเชิง ทั้งสองคนตัดสินใจเดินออกจากร้านชาเพื่อสำรวจตลาดนัดโบราณที่มีการซื้อขายวัตถุดิบหายากและอุปกรณ์เวทมนตร์นอกกฎหมายควบคุมเล็กน้อย คริสเตียนเดินทอดน่องมือซุกกระเป๋าเสื้อโค้ท สายตากวาดมองแผงลอยข้างทางที่มีทั้งพ่อมดเร่ร่อนและแม่มดปรุงยาตั้งร้านขายของแปลกประหลาด ระบบในหัวของเขายังคงทำงานเงียบๆ คอยคัดกรองสิ่งที่มีประโยชน์และสิ่งที่เป็นของปลอมหลอกลวง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบวัตถุดิบเวทมนตร์ผิดปกติในรัศมี 15 เมตร] [ประเภท: ชิ้นส่วนผลึกมังกรโบราณ (ระดับการปนเปื้อนมานัต: สูง)] [ตำแหน่ง: แผงลอยค้าของเก่ามุมตึกด้านซ้าย] เด็กหนุ่มชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย อาคิราห์ที่เดินนำอยู่ครึ่งก้าวหันกลับมามองด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือคริสเตียน? หรือว่าเธอเจอตำราเวทโบราณอีกแล้ว?" "เปล่าครับ... แค่รู้สึกว่าอากาศแถวนี้เริ่มมีกลิ่นอายของความยุ่งยากลอยมา" คริสเตียนพยักเพยิดไปทางตรอกแคบๆ ด้านซ้ายมือ ซึ่งมีชายสวมฮู้ดสีดำสนิทกำลังวางกล่องไม้เก่าๆ ปิดผนึกด้วยยันต์เวทสีแดงฉาน บนแผงลอยไม่มีป้ายชื่อร้าน มีเพียงลูกแก้วพยากรณ์ที่ร้าวรานและส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ คล้ายเสียงกระซิบของวิญญาณ อาคิราห์หรี่ตาลง สัญชาตญาณของนักเวทระดับสูงตื่นตัวทันที รังสีมานัตสีเงินรอบตัวถูกกดให้ต่ำลงเพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจ "ยันต์สะกดวิญญาณระดับสาม... ของพวกนี้ไม่ควรเอามาวางขายเร่ร่อนในย่านการค้าสาธารณะ น่าจะมีอะไรผิดปกติ" ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ก้าวเข้าไปตรวจสอบ ใกล้ๆ กับแผงลอยนั้น เสียงฝีเท้าอันรีบร้อนและเสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของเด็กสาวปีหนึ่งคนหนึ่งที่วิ่งเตลิดออกมาจากตรอกด้วยใบหน้าซีดเผือด เธอชนเข้ากับไหล่ของอาคิราห์อย่างจังจนเซถลาล้มลงกับพื้น "ระ... ช่วยด้วย! ในนั้น... มีบางอย่างกำลัง..." เด็กสาวละล่ำละลักพูดไม่เป็นภาษา ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้างราวกับเพิ่งเห็นนรกบนดิน คริสเตียนย่อตัวลงเพื่อช่วยประคองเด็กสาวให้ลุกขึ้น ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนภัยจากระบบในหัวของเขาก็กรีดร้องเสียงดังลั่นจนแสบแก้วหู หน้าจอโฮโลแกรมเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความที่ทำให้รอยยิ้มเรื่อยเปื่อยบนใบหน้าของอัจฉริยะหนุ่มหายวับไปในพริบตา [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบเหตุการณ์แทรกแซงระดับ SSS - "ประตูผนึกมารแห่งคราวน์เวลล์" กำลังเปิดออก] [เงื่อนไขบังคับ: ผู้ถือครองระบบและคู่หูต้องยับยั้งความเสียหายภายใน 180 วินาที] [คำเตือนฉุกเฉิน: เป้าหมายที่อยู่เบื้องหลังการปลุกผนึก ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตจากมิตินี้... แต่เป็นเงาอดีตที่อาคิราห์เคยรู้จักดีที่สุด] อาคิราห์ชักสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที ดวงตาสีไพลินคมกริบมองทะลุผ่านความมืดของตรอกแคบ เมื่อกลุ่มควันสีดำทมิฬพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งย่านการค้า "คริสเตียน ถอยไปข้างหลัง!" อาคิราห์ก้าวขึ้นมาบังหน้ารุ่นน้อง พร้อมกับตวัดมือเรียกดาบยาวเคลือบมานัตสีเงินสว่างออกมาจากความว่างเปล่า "ดูเหมือนว่า... เดทของเราในวันนี้ จะถูกขัดจังหวะซะแล้วล่ะ" คริสเตียนไม่ตอบคำเขายืนนิ่งอยู่ด้านหลัง ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ที่ข้อมือซ้าย ดวงตาสีเข้มฉายแววคมปลาบอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน เมื่อตัวเลขสมการเวทมหาศาลหมุนวนอยู่ในหัวด้วยความเร็วสูงเพื่อคำนวณจุดอ่อนของศัตรูที่กำลังก้าวออกมาจากความมืด "ไม่เป็นไรหรอกครับรุ่นพี่..." คริสเตียนกระซิบเบาๆ ข้างหูของประธานหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคงอย่างยิ่ง "เพราะต่อให้เป็นอดีตที่ถูกฝังกลบ หรือสัตว์ประหลาดจากนรกขุมไหน... ระบบได้คำนวณจุดตายของมันไว้หมดเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์