การสอบปลายภาคที่ลุกเป็นไฟ

"ถ้าพวกคุณยังคิดว่าการร่ายเวทมนตร์ธาตุไฟขั้นสูงใช้แค่ปริมาณมานาที่มากพอ ผมแนะนำให้กลับไปนอนกอดตำราปีหนึ่งใหม่เสียดีกว่านะครับ..." เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงสอบปฏิบัติการใต้ดิน อาคิราห์กวาดสายตาคมกริบมองเหล่านักเรียนปีสองที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หลังแนวเขตป้องกันเวทมนตร์ ในฐานะผู้คุมสอบพิเศษและประธานนักเรียน เขาย่อมมีสิทธิ์เด็ดขาดในการกำหนดรูปแบบการสอบที่ขึ้นชื่อว่าโหดหินที่สุดในประวัติศาสตร์ของสถาบันเวทมนตร์เรเวนฟิลด์ บรรยากาศภายในห้องสอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของซัลเฟอร์และไอความร้อนที่ระอุขึ้นเรื่อยๆ ตามตรรกะของระบบเวทมนตร์ทั่วไป การสอบปลายภาคคือการทดสอบความเสถียรของการควบคุมมานาและการประยุกต์ใช้คาถา ทว่า "การสอบที่เต็มไปด้วยอุบาย" ในครั้งนี้กลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เมื่ออุปสรรคตรงหน้าไม่ใช่หุ่นเชิดเวทมนตร์ธรรมดา แต่เป็น 'เขตอาคมสะท้อนย้อนกลับ' ที่ถูกออกแบบมาเพื่อบิดเบือนทุกทฤษฎีเวทมนตร์ที่พวกเขาร่ำเรียนมาตลอดสองปี ที่มุมหนึ่งของห้องโถง คริสเตียนกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า สีหน้าของเด็กหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะจอมขี้เกียจไม่ได้แสดงความเคร่งเครียดออกมาแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าของระบบกำลังแสดงข้อมูลตัวเลขและโครงสร้างรหัสมานาของเขตอาคมรอบตัวอย่างละเอียด *[ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างมานาในเขตอาคมระดับ 4: จุดอ่อนอยู่ที่โหนดพลังงาน 15 องศาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับไฮไลต์จุดบกพร่องเป็นสีแดงกระพริบเบาๆ คริสเตียนถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นเกาผมสีดำสนิทของตัวเองอย่างนึกเบื่อหน่าย เขารู้ดีว่าเบื้องหลังการสอบที่ดูไร้เหตุผลนี้มีเงื่อนงำบางอย่างซ่อนอยู่ และคนที่สนุกกับการสร้างความปั่นป่วนแบบนี้ได้ ก็คงมีอยู่แค่คนเดียวในสถาบัน... สายตาของเขาเหลือบไปสบเข้ากับอาคิราห์ที่ยืนกอดอกมองมาทางเขาพอดี ดวงตาของประธานนักเรียนหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบางๆ เป็นเชิงท้าทาย ราจะบอกเป็นนัยว่า *'ไหนลองแสดงความอัจฉริยะที่นายชอบซ่อนเอาไว้ให้ฉันดูหน่อยสิ คริสเตียน'* "ผู้เข้าสอบลำดับที่สิบสอง... คริสเตียน เวนเดล เชิญครับ" เสียงประกาศเรียกชื่อจากกรรมการคุมสอบดังขึ้นท่าย์มกลางความเงียบ ทุกสายตาภายในห้องโถงต่างหันมาจับจ้องที่ร่างโปร่งของเด็กหนุ่มเป็นตาเดียว บ้างก็มองด้วยความเวทนา บ้างก็รอสมน้ำหน้า เพราะไม่มีใครไม่รู้ว่าเขตอาคมในรอบนี้ถูกปรับแต่งให้ยากเป็นพิเศษสำหรับสายสนับสนุนอย่างเขา คริสเตียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เขยื้อนร่างกายที่เกียจคร้านให้ตื่นตัวขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินก้าวเข้าไปในวงเวทกลางห้องโถงด้วยฝีเท้าที่มั่นคงไร้ความตื่นตระหนก "กฎการสอบมีอยู่ว่า คุณต้องทำลายเป้าหมายจำลองภายในเวลาสามนาที โดยห้ามใช้มานาเกินกว่าโควต้าที่กำหนด..." กรรมการคุมสอบเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเข้มงวด คริสเตียนพยักหน้ารับเบาๆ "ครับ ทราบแล้วครับ" สิ้นเสียงของเขา หุ่นยนต์รบหุ้มเกราะเวทมนตร์ขนาดใหญ่ก็ก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับปลดปล่อยแรงกดดันระดับสูงออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว มันคือโกเล็มเหล็กไหลที่เคลือบด้วยคาถาป้องกันการโจมตีทางกายภาพและเวทมนตร์ธาตุทั่วไป นักเรียนหลายคนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก หากเป็นพวกเขาคงเลือกที่จะใช้คาถาโจมตีวงกว้างเพื่อหาช่องโหว่ แต่สำหรับคริสเตียนแล้ว... มันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นมาก เด็กหนุ่มไม่ได้ยกไม้เท้าเวทมนตร์ขึ้นมา เขายังคงยืนมือล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมด้วยซ้ำ ดวงตาสดใสคู่นั้นกวาดมองไปที่โกเล็มตรงหน้าผ่านมุมมองของระบบที่วิเคราะห์โครงสร้างเวท *ตรรกะของโกเล็มตัวนี้พึ่งพาแกนพลังงานกลางที่เชื่อมโยงกับพื้นห้อง... ถ้าตัดวงจรการไหลเวียนของมานาที่จุดเชื่อมต่อ การทำงานทุกอย่างก็จะหยุดลงทันทีโดยไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด* คริสเตียนก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายนิ้วเรียวยาวดีดออกไปเบาๆ ในอากาศ ราวกับกำลังดีดสายพิณ เปรี๊ยะ! กระแสมานาสีครามเส้นบางเฉียบราวกับเส้นด้ายถูกส่งออกไปอย่างแม่นยำ มันพุ่งแหวกอากาศเข้าไปกระทบกับจุดเชื่อมต่อใต้พื้นหินตามที่ระบบคำนวณไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นใต้ฝ่าเท้าของโกเล็มยักษ์ ก่อนที่ร่างมหึมานั้นจะชะงักกะทันหัน แสงสีแดงที่ดวงตาของมันดับวูบลง และทรุดฮวบลงกับพื้นห้องโถงท่ามกลางความตะลึงงันของทุกคน ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ชั่ววินาทีนั้นไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง แม้แต่กรรมการคุมสอบยังอ้าปากค้าง ตาโตมองซากโกเล็มที่พังทลายลงในพริบตาเดียวโดยไร้ซึ่งร่องรอยการร่ายคาถาบทใหญ่ อาคิราห์ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่มุมห้องถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏชัดบนใบหน้าคมคาย สมแล้วที่เป็นคนคนนั้น... ไม่เคยทำให้เขาต้องผิดหวังเลยแม้แต่ครั้งเดียว "หมดเวลาสามนาทีพอดี... ผมสอบผ่านแล้วใช่ไหมครับรุ่นพี่อาคิราห์" คริสเตียนหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้ประธานนักเรียนหนุ่ม น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยติดจะขี้เกียจดังขึ้นทำลายความเงียบ อาคิราห์ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับตบมือเบาๆ สองครั้งเพื่อเป็นการชื่นชม "ยอดเยี่ยมมาก... การคำนวณมานาความแม่นยำระดับศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ นายทำได้ยังไงกันนะ คริสเตียน" "ก็แค่ใช้ตรรกะพื้นฐานเองครับ..." คริสเตียนตอบอย่างถ่อมตัว พลางทำท่าจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม ทว่า ในวินาทีนั้นเอง ก่อนที่กรรมการคุมสอบจะได้ขานคะแนน พื้นห้องโถงใต้ดินทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ลึกยิ่งกว่าชั้นใต้ดินที่พวกเขาอยู่เสียอีก ครืนนน! รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางห้องสอบ พร้อมกับไอหมอกสีม่วงเข้มที่พวยพุ่งขึ้นมาปกคลุมไปทั่วบริเวณ กลิ่นอายอันตรายที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออกแผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกนั้น ร่างเงาสوงใหญ่ที่มีดวงตาสสีทองเรืองโรจน์นับคู่กำลังค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังขึ้นในหัวของทุกคน *[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอก... เป้าหมาย: บอสลับระดับ SSS 'ผู้กลืนกินกาลเวลา' ปรากฏตัวก่อนกำหนด!]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันน่าตื่นเต้นนี้ร่วมกันนะครับ!