แผนซ้อนแผน

ตารางเวทมนตร์สีครามบนพื้นหินอ่อนของห้องสมุดโบราณกำลังสั่นพละกำลังด้วยความถี่สูง จนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ ในลำคอ คริสเตียนกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างโปร่งใสของระบบที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลโค้ดเวทมนตร์นับหมื่นบรรทัดของศัตรูถูกคลี่คลายออกราวกับหนังสือนิทานที่ถูกเปิดอ่านด้วยความเร็วสูง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่มผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจเป็นอันดับหนึ่งของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ "ส่งข้อมูลลวงชุดที่สามเข้าสู่แกนกลางของค่ายกล... เรียบร้อยครับ" คริสเตียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ มือเรียวยาวดีดนิ้วเพียงเบาๆ บนอากาศ พื้นที่ว่างเปล่าพลันปรากฏระลอกคลื่นพลังงานสีทองอร่ามสะท้อนตอบรับ การเคลื่อนไหวของกลุ่มอิทธิพลลับจากหอคอยทิศใต้ไม่ได้เหนือความคาดหมายเลยแม้แต่น้อย สำหรับคนอื่นแล้ว ค่ายกลดักจับวิญญาณระดับเจ็ดที่ถูกกางไว้รอบหอพักนักเรียนทุนคือมหันตภัยที่อาจถึงแก่ชีวิต แต่สำหรับคริสเตียนที่มีเนตรวิเคราะห์ตรรกะเวทมนตร์ มันเป็นเพียงปริศนาคณิตศาสตร์ที่มีตัวแปรเกินมาสามตัว และเขาก็แค่ป้อนค่าลบเข้าไปให้มันหักล้างกันเองจนหมดฤทธิ์ "ดูเหมือนคุณจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษนะครับ คริสเตียน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากมุมมืดของชั้นหนังสือ อาคิราห์ก้าวเท้าออกมาอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบประธานนักเรียนดูสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่เด็กหนุ่มด้วยประกายความเอ็นดูที่มักจะซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึมเสมอ คริสเตียนเหลือบมองรุ่นพี่คนสนิทก่อนจะยักไหล่เบาๆ "ก็แค่กำลังจัดการกับพวกแมลงที่ชอบส่งเสียงน่ารำคาญยามวิกาลครับ รุ่นพี่อาคิราห์คิดว่าแผนการที่เราวางไว้จะทำให้พวกมันตระหนักได้บ้างไหมครับว่า การมาเล่นตลอกับระบบความปลอดภัยของผมเป็นความคิดที่แย่ขนาดไหน" อาคิราห์เดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรที่อีกฝ่ายพกติดตัวเสมอ มือใหญ่เอื้อมไปปัดเศษฝุ่นจินตภาพออกจากไหล่ของคริสเตียนอย่างเป็นธรรมชาติ "ผมไม่รู้ว่าพวกมันจะตระหนักได้หรือเปล่า... แต่ที่แน่ๆ ตอนนี้คุณกำลังทำให้ครึ่งหนึ่งของสภาวิชาการนอนไม่หลับ เพราะตัวเลขพลังงานในระบบรวนไปหมดแล้ว" "นั่นแหละคือเป้าหมายครับ" คริสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "ถ้าเราบล็อกการโจมตีของพวกมันเฉยๆ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตั้งรับฝ่ายเดียว แต่วันนี้... ผมฝังมาตรการตอบโต้กลับอัตโนมัติไว้ในชุดข้อมูลที่พวกมันพยายามขโมยไปแล้วครับ" ตรรกะเวทมนตร์ที่คริสเตียนคิดค้นขึ้นไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการ "ย้อนกลับ" ในขณะที่กลุ่มผู้ไม่หวังดีจากหอคอยทิศใต้กำลังภาคภูมิใจกับการเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลส่วนตัวของนักเรียนทุนเพื่อขโมยสูตรการปรุงยาและวงเวทย์โบราณ พวกมันไม่มีทางรู้เลยว่า ทุกๆ ไบต์ของข้อมูลที่ถูกดูดออกไป จะทำหน้าที่เป็นตัวนำทางให้ค่ายกลสะท้อนกลับทำงาน ค่ายกลนี้ไม่ได้ทำร้ายร่างกาย แต่มันจะดึงเอาความลับที่น่าอายที่สุด หรือบันทึกการกระทำลับๆ ของพวกมันทั้งหมด ออกมาฉายวนซ้ำบนจอภาพกลางลานประลองกลางแจ้งของสถาบันในยามเช้าตรู่ "คุณนี่มัน... ร้ายกาจกว่าที่ใครๆ ประเมินไว้เยอะจริงๆ" อาคิราห์หัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ นัยน์ตาคมกวาดมองใบหน้าของรุ่นน้องอัจฉริยะด้วยความรู้สึกที่เกินเลยกว่าคำว่ามิตรภาพไปไกลลิบ "ถ้าคนที่ตกเป็นเหยื่อไม่ใช่พวกมัน แต่เป็นผม... ผมคงต้องระวังตัวแจไม่ให้พลาดท่าให้คุณเหมือนกัน" "รุ่นพี่อาคิราห์ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ระบบของผมตั้งค่าละเว้นบุคคลสำคัญระดับประธานนักเรียนไว้แล้วครับ... ยกเว้นเสียแต่ว่ารุ่นพี่อยากจะลองสัมผัสประสบการณ์นั้นดูสักครั้ง" คริสเตียนเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองอบอวลไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้งและความไว้วางใจที่ถูกถักทอผ่านการเผชิญหน้ากับอันตรายมาหลายครั้งหลายหน แม้ภายนอกคริสเตียนจะดูเป็นคนขี้เกียจและรักความสบาย แต่ในยามที่ต้องปกป้องถิ่นฐานและสหายร่วมสถาบัน สมองของเขากลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเครื่องจักรเวทมนตร์โบราณ "อีกสามนาที..." คริสเตียนเหลือบมองหน้าต่างระบบโปร่งแสงที่นับถอยหลัง "กระบวนการสะท้อนกลับจะเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" ภายในห้องบัญชาการลับของหอคอยทิศใต้ ตอนนี้เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระคนไปกับเสียงโวยวายของเหล่าจอมเวทชั้นสูง หน้าจอผลึกมานาที่เคยแสดงข้อมูลที่ขโมยมาได้ เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนรัวเป็นชุดจนระบบแกนกลางเกือบไหม้ และสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนจอภาพนั้นไม่ใช่ข้อมูลเวทมนตร์ แต่เป็นภาพใบหน้าตื่นตระหนกของหัวหน้าฝ่ายสืบสวนหอคอยทิศใต้เองที่กำลังลักลอบทำผิดกฎสถาบัน คริสเตียนมองภาพจำลองการทำงานของระบบที่สะท้อนกลับผ่านหน้าจอของตนเอง รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้น "เกมนี้... ฝ่ายเราเป็นคนกุมกระดานทั้งหมดแล้วครับ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปตามแผนการอันไร้ที่ติ เสียงแจ้งเตือนจากระบบหลักของสถาบันที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับโครงข่ายอินเทอร์เน็ตใดๆ กลับดังขึ้นด้วยโทนเสียงที่แตกต่างออกไป—เสียงแจ้งเตือนสีดำสนิทที่คริสเตียนไม่เคยเห็นมาก่อนตั้งแต่เข้ามาเรียนที่นี่ **[เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากสิ่งแปลกปลอมนอกเขตอาคมสถาบัน]** **[รหัสพลังงาน: ไม่รู้จัก / ต้นกำเนิด: มิติรอยแยกชั้นที่ศูนย์]** **[เป้าหมายการเชื่อมต่อ: พลังเวทมนตร์ในตัว "คริสเตียน" กำลังถูกดึงดูดเข้าสู่จุดศูนย์กลาง...]** หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีครามทั้งหมดกระพริบถี่รัวก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเลือด ตัวอักษรโค้ดเวทมนตร์ที่เคยควบคุมได้ดั่งใจกลับบิดเบี้ยวและสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ อาคิราห์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หุบยิ้มทันที ร่างกายสูงใหญ่แผ่รังสีสังหารออกมาโดยสัญชาตญาณเมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงเข้ามาทางหน้าต่างห้องสมุด "คริสเตียน... นั่นมันอะไรกัน?" อาคิราห์คว้าแขนของเด็กหนุ่มไว้แน่น ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นเงาสูดดำทะมึนกำลังก่อตัวขึ้นนอกกระจก โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า กับดักที่คริสเตียนวางไว้... กำลังถูกบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวกว่ากลืนกินเข้าไปทีละน้อย --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์