ศัตรูในคราบอาจารย์

"อย่าขยับจะดีกว่าครับ... คุณเรย์มอนด์" เสียงของคริสเตียนไม่ได้สั่นเครือ แม้แรงกดดันจากวงเวทย์ระดับสูงที่แผ่ออกมาจากร่างของชายผมดำตรงหน้าจะทำให้พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นรอยข่อยบางๆ ร่างสูงโปร่งของรองประธานสภานักเรียนสายอนุรักษ์นิยมก้าวเข้ามาประชิดในระยะที่อันตราย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองเด็กหนุ่มปีหนึ่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเหยียดหยาม ชิงชัง และตื่นตะลึงในคราวเดียวกัน "แกนี่มัน... เกินความคาดหมายไปไกลจริงๆ คริสเตียน" เรย์มอนด์เอ่ยลอดไรฟัน รังจิตสังหารสีนิลไหลวนรอบปลายนิ้วราวกับกลุ่มควันพิษ "เอกสารวิจัยลับของสถาบันที่หายไปเมื่อสัปดาห์ก่อน... อยู่กับแกใช่ไหม?" คริสเตียนถอนหายใจยาวอย่างเบื่อหน่าย เขายกมือขึ้นเกล้าผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงของตัวเองเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลคู่คมกวาดมองลวดลายเวทมนตร์ที่ซับซ้อนใต้ฝ่าเท้าของอีกฝ่ายผ่านมุมมองของ 'เนตรวิเคราะห์อัจฉริยะ' ในหัวสมองของเขา ระบบกำลังประมวลผลช่องโหว่ของวงเวทย์ระดับสี่ดาวนี้อย่างรวดเร็ว—*จุดอ่อนอยู่ที่ฐานวงแหวนด้านซ้าย แรงดันมานาติดลบสิบเปอร์เซ็นต์หากโจมตีสวนกลับในมุมสองร้อยสิบองศา* "เอกสารอะไรกันครับ ผมเป็นแค่เด็กทุนขี้เกียจคนหนึ่งที่แค่อยากนอนหลับให้ครบแปดชั่วโมงต่อวันเท่านั้นเอง" คริสเตียนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไหล่ห่อลงเล็กน้อยราวกับคนไร้พิษภัย "อีกอย่าง... ถ้าคุณเรย์มอนด์ว่างถึงขนาดมาเดินตรวจตึกวิจัยรกร้างตอนเที่ยงคืนแบบนี้ แปลว่างานเอกสารในสภานักเรียนคงจะค้างคาอยู่เยอะสินะครับ น่าเห็นใจจริงๆ" รอยยิ้มบนใบหน้าของเรย์มอนด์กระตุกวูบ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความโกรธ ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วทางเดินหินอับทึบ อาคิราห์ ประธานนักเรียนหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ก้าวเข้ามาหยุดยืนขนาบข้างคริสเตียนอย่างเงียบเชียบ ออร่าเวทมนตร์สีฟ้าครามบริสุทธิ์พวยพุ่งขึ้นจากร่างของเขาทันที กดทับแรงกดดันของเรย์มอนด์จนสลายกลายเป็นอากาศธาตุในพริบตา "มีปัญหาอะไรกันหรือครับ เรย์มอนด์" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของอาคิราห์เอ่ยถาม บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ สายตาคมกริบของประธานนักเรียนกวาดมองรุ่นน้องปีสามด้วยความเย็นชา "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ สมาชิกสภานักเรียนควรอยู่ในหอพัก ไม่ใช่มาเดินไล่ต้อนรุ่นน้องปีหนึ่งในมุมมืดของตึกเวทมนตร์โบราณ" เรย์มอนด์กัดฟันกรอด เขากวาดตามองอาคิราห์ที่ยืนบังคริสเตียนเอาไว้ครึ่งตัว ก่อนจะหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ท่านประธาน... ท่านช่างปกป้องเด็กในคาถาดีเหลือเกิน ระวังเถอะครับ งูพิษที่ท่านเลี้ยงไว้ อาจจะหันมาแว้งกัดเข้าสักวัน เพราะสิ่งที่เด็กคนนี้กำลังค้นหา... มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆ" พูดจบ เรย์มอนด์ก็สะบัดชายเสื้อคลุม ถอยร่นหายลับไปกับความมืดของทางเดินอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายมานาที่ยังคงหลงเหลือและความตึงเครียดที่ยังไม่จางหาย อาคิราห์หันกลับมามองคนด้านข้าง สีหน้าเคร่งขรึมลงถนัดตา "นายไม่ควรมาเดินคนเดียวในโซนนี้ คริสเตียน ที่นี่อันตรายเกินไป" "ผมแค่เดินมาสำรวจโครงสร้างมานาเฉยๆ ครับรุ่นพี่อาคิราห์" คริสเตียนตอบพร้อมรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปมองผนังหินด้านข้างที่ซ่อนกลไกเวทมนตร์อำพรางตาเอาไว้ "แต่อย่างน้อย การมาเดินเล่นครั้งนี้ก็ทำให้ผมได้รู้อะไรที่น่าสนใจ... เกี่ยวกับ 'อาจารย์' บางคนในสถาบันแห่งนี้" อาคิราห์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "หมายความว่าอย่างไร?" คริสเตียนยื่นมือไปแตะที่รอยต่อของก้อนหินบนผนัง ทันใดนั้น นิ้วมือของเขาก็เปล่งแสงสีทองจางๆ ปลดล็อกเขตอาคมซับซ้อนที่แม้แต่อาจารย์เวทย์ระดับสูงยังมองไม่เห็น ผนังหินค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับใต้ดินที่เต็มไปด้วยขวดโหลบรรจุของเหลวเรืองแสงประหลาด และตำราเวทมนตร์ต้องห้ามสายมืดที่ถูกฉีกขาดกระจัดกระจาย กลิ่นอายมานาที่คุ้นเคยลอยโชورออกมาจากด้านใน... เป็นกลิ่นอายเดียวกันกับที่คริสเตียนสัมผัสได้จากเสื้อคลุมของ "อาจารย์มาลอส" อาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ ผู้เป็นที่เคารพรักของนักเรียนทุกคนในสถาบัน "อาจารย์มาลอสไม่ได้แค่สอนหนังสือธรรมดาหรอกครับรุ่นพี่..." คริสเตียนหรี่ตาลง มองภาพภายในห้องลับผ่านตรรกะเวทมนตร์ที่ซับซ้อน "แต่เขากำลังใช้ห้องนี้เป็นสถานที่ทดลองดัดแปลงพันธุกรรมมานาของนักเรียนทุน เพื่อสร้างกองทัพหุ่นเชิดเวทมนตร์ให้กับสภานักเรียนสายอนุรักษ์นิยม... และดูเหมือนว่า รายชื่อเป้าหมายลำดับต่อไป จะมีชื่อของผมอยู่ด้วยนะครับ" อาคิราห์นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างจนอากาศสั่นไหว ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบัน พร้อมกับม่านพลังเวทมนตร์สีดำสนิทที่พุ่งขึ้นจากพื้นดิน ปิดกั้นทางเข้าออกทุกทางราวกับกรงขังมรณะ [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: เหตุการณ์วิกฤตระดับ SSS 'การล้างบางห้องทดลองใต้ดิน' เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [คำเตือน: ระบบตรวจพบการเคลื่อนไหวของบุคคลปริศนา ผู้ถือครองกุญแจมานาต้นกำเนิด กำลังมุ่งหน้ามายังจุดที่คุณยืนอยู่ด้วยความเร็วสูง] ประตูห้องลับด้านหลังค่อยๆ เปิดอ้าออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า และเงาร่างของอาจารย์มาลอสที่ก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยว ดวงตาของเขากลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตาของความเป็นมนุษย์! "อัจฉริยะตัวน้อย... เผอิญรู้ความลับเข้าซะแล้วสิแบบนี้ เห็นทีคงต้องเชิญเธอมาเป็นส่วนหนึ่งในงานวิจัยชิ้นเอกของฉันซะแล้วล่ะนะ..." --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันซับซ้อนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ!