มิตรภาพที่แท้จริง

เสียงกระแทกของถาดอาหารอลูมิเนียมลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องท่ามกลางโรงอาหารฝั่งตะวันออก—เขตแดนอันเป็นที่รู้กันดีว่าถูกครอบครองโดยกลุ่มนักเรียนชนชั้นสูงผู้ใช้เวทมนตร์ตระกูลใหญ่โต แต่สำหรับคริสเตียนแล้ว สถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีความหมายไปมากกว่าห้องทดลองขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบและตัวแปรทางสังคมที่น่ารำคาญ "ถ้าพวกคุณยังถกเถียงกันเรื่องทฤษฎีวงแหวนเวทบทที่สี่ด้วยสมมติฐานผิดๆ แบบนั้นต่อไป เกรงว่าอีกสามวินาทีข้างหน้า ซุปมะเขือเทศถ้วยนั้นคงได้อาบศีรษะของเพื่อนคุณแทนที่จะลงไปอยู่ในท้องแน่นอนครับ" คริสเตียนเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากตำราเรียนเวทมนตร์เชิงคำนวณเล่มหนา นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบาๆ สร้างภาพฉายโฮโลแกรมตารางคำนวณเวทที่ซับซ้อนจนคนมองต้องเวียนหัว ทว่าคำเตือนนั้นแม่นยำราوกับจับวาง เมื่อเศษเวทมนตร์ธาตุไฟที่รั่วไหลจากโต๊ะข้างๆ ดีดตัวเข้าใส่ขอบถาดอาหารจนเกิดเสียงระเบิดเบาๆ สร้างความแตกตื่นให้กลุ่มนักเรียนทุนรอบโต๊ะทันที เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีเงินยวงสะดุ้งเฮือก เขาคือ 'ลูคัส' นักเรียนทุนประเภท A จากเขตชายแดนผู้มีความเชี่ยวชาญด้านเวทมนตร์ป้องกันตัวระดับสูง แต่กลับตกม้าตายเรื่องเสถียรภาพของมานา ส่วนอีกคนคือ 'เอמהลี่' เด็กสาวผู้เงียบขรึมจากตระกูลสามัญชนผู้สอบเข้ามาด้วยคะแนนภาคปฏิบัติอันดับหนึ่ง แต่กลับมีจุดอ่อนเรื่องการคำนวณรูンเวทซับซ้อน "นาย... นายรู้ได้ยังไงว่าวงแหวนบทที่สี่ของฉันจะเกิดการสะท้อนกลับ?" ลูคัสละล่ำละลักถาม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความทึ่งระคนประหลาดใจ ขณะมองเด็กหนุ่มปีหนึ่งอีกคนที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางเกียจคร้านราวกับคนอดนอนมาสามวัน "มองด้วยตาเปล่าก็เห็นแล้วครับ ช่องว่างระหว่างจุดศูนย์กลางของอักขระตัวที่เจ็ดกับตัวที่แปดมีค่าความต่างศักย์เวทมนตร์อยู่ที่ 0.04 โวลต์ ถ้าคุณไม่ใส่ตัวต้านทานมานาเข้าไปในขั้นตอนร่าย เวทมนตร์มันก็จะดีดตัวกลับใส่หน้าคุณ... ก็แค่นั้นเอง" คริสเตียนตอบเสียงเรียบ พับตำราเก็บลงกระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจนัก บรรยากาศรอบโต๊ะตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เอมิลี่จะค่อยๆ เลื่อนสมุดบันทึกสูตรเวทของเธอมาตรงหน้าคริสเตียน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความลังเลและความหวังที่ปิดไม่มิด "ถ้า... ถ้าอย่างนั้น สูตรการผสานเวทธาตุน้ำแข็งกับสายฟ้าในหน้าสี่สิบแปดนี่ล่ะ นายพอจะมองเห็นช่องโหว่ที่ทำให้มันล้มเหลวทุกครั้งด้วยหรือเปล่า?" คริสเตียนเหลือบมองสมุดบันทึกเล่มนั้น แวบหนึ่งในดวงตาปรากฏแสงสีฟ้าจางๆ ของ [เนตรวิเคราะห์ตรรกะ] ระบบอัจฉริยะที่เชื่อมต่อกับสมองของเขาแสดงผลโครงสร้างเวทมนตร์เป็นเส้นใยแสงนับพันเส้น ทันทีที่มองเห็นจุดบกพร่อง มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย "คุณพยายามใช้มานาบริสุทธิ์เป็นตัวเชื่อม ซึ่งมันฝืนกฎอุณหพลศาสตร์เวทมนตร์ครับ... ลองเปลี่ยนมาใช้ธาตุลมเป็นตัวกลางในการถ่ายเทพลังงานดูสิครับ รับรองว่าอัตราการสำเร็จจะกระโดดขึ้นไปถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ทันที" คำตอบนั้นสั้น กระชับ และตรงจุด ราวกับมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้องอกได้อย่างแม่นยำ เอมิลี่เบิกตากว้าง เธอรีบคว้าปากกามาจดตามคำแนะนำทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความสิ้นหวังเป็นความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด เช่นเดียวกับลูคัสที่มองคริสเตียนด้วยสายตาเปลี่ยนไปราวกับเจอศาสตราจารย์ผู้ปราดเปรื่อง "ให้ตายเถอะ นายเป็นตัวประหลาดหรือไงคริสเตียน? ปีหนึ่งสายสามัญแท้ๆ แต่ทำไมถึงมองทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าพวกอาจารย์ภาควิชาเวทมนตร์ชั้นสูงเสียอีก" ลูคัสหัวเราะร่วน ตบโต๊ะฉาดใหญ่ด้วยความโล่งอก "แบบนี้ต้องเรียกว่าโชคดีสุดๆ ที่พวกเราได้มานั่งร่วมโต๊ะเดียวกันในกลุ่มนักเรียนทุนรุ่นนี้!" "ผมไม่ได้เป็นตัวประหลาดหรอกครับ แค่... รำคาญเวลาเห็นคนทำอะไรไม่มีประสิทธิภาพก็เท่านั้นเอง" คริสเตียนถอนหายใจยาวเหยียด "ว่าแต่... พวกคุณสองคนคงไม่ได้เรียกผมมานั่งกินข้าวด้วยแค่จะถามเรื่องการบ้านหรอกกระมังครับ?" รอยยิ้มบนใบหน้าของลูคัสและเอมิลี่จางหายไปเล็กน้อย ทั้งสองสบตากันก่อนที่เอมิลี่จะเป็นฝ่ายเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวนนายเรื่องไร้สาระหรอกนะคริสเตียน... แต่เรื่องมันคือ พวกเราได้ยินข่าวลือจากรุ่นพี่ปีสองว่า การทดสอบภาคสนามสัปดาห์หน้า ทางสถาบันจะส่งพวกเรากลุ่มนักเรียนทุนไปสำรวจ 'ซากโบราณสถานเขตอับมานา' ทางตอนใต้" คริสเตียนขมวดคิ้วเล็กน้อย "ซากโบราณสถานเขตอับมานา? สถานที่ที่มานาไหลเวียนเป็นศูนย์และเวทมนตร์ทุกชนิดจะถูกลดประสิทธิภาพลงครึ่งหนึ่งเนี่ยนะ?" "ใช่..." ลูคัสพยักหน้ารับหน้าเครียด "และปัญหามันไม่ได้อยู่แค่เรื่องมานาหรอกนะ นายก็รู้ว่าพวกเด็กตระกูลใหญ่ในโรงเรียนนี้ไม่เคยชอบหน้าพวกเราที่เป็นนักเรียนทุนอยู่แล้ว มีข่าวลือว่าพวก 'สภานักเรียนสายอนุรักษ์นิยม' กำลังวางแผนจะกลั่นแกล้งพวกเราในการทดสอบครั้งนั้น เพื่อบีบให้พวกเราลาออกจากการเป็นนักเรียนทุน" บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันขึ้น ความเหลื่อมล้ำระหว่างชนชั้นในสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่มันคือความจริงอันโหดร้ายที่นักเรียนทุนทุกคนต้องแบกรับไว้บนบ่า คริสเตียนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขามองหน้าเพื่อนใหม่ทั้งสองคน ดวงตาคู่คมพิจารณาความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกังวลนั้น สำหรับเขาแล้ว การถูกกลั่นแกล้งหรือการเมืองในโรงเรียนเป็นเรื่องที่น่ารำคาญและเสียเวลาชีวิตอันสงบสุขของเขาที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน การปล่อยให้ตัวแปรโง่เขลามาทำลายแผนการใช้ชีวิตอย่างสลบสบายของเขาก็เป็นสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยเช่นกัน "เข้าใจล่ะครับ..." คริสเตียนถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องนมบนโต๊ะมาเจาะหลอดดูด "สรุปคือ พวกเราต้องเข้าไปในสถานที่ที่ใช้เวทมนตร์แทบไม่ได้ เพื่อไปเผชิญหน้ากับพวกสภาชาตินิยมที่พยายามจะเล่นงานพวกเราลับหลัง... เป็นโปรแกรมการท่องเที่ยวที่แย่เสียจริงนะครับ" ลูคัสอ้าปากค้างกับท่าทีที่ชิลเกินเบอร์ของเพื่อนร่วมกลุ่ม ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "ให้ตายเถอะ นายนี่มัน... ไม่รู้จะชมว่าใจกล้าหรือบ้าดีเดือดกันแน่!" "ผมแค่เป็นคนรักความสงบครับ... และวิธีเดียวที่จะได้ความสงบกลับคืนมา คือการกำจัดต้นตอของความน่ารำคาญให้สิ้นซากตั้งแต่แรก" คริสเตียนกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ทว่ากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจอันน่าประหลาด ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในโสตประสาทของคริสเตียน พร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: สร้างพันธมิตรผู้ร่วมชะตากรรม ] [ ภารกิจกลุ่มระดับ SSS: "หมากกระดานแห่งเขตอับมานา" ] [ รายละเอียด: นำพากลุ่มนักเรียนทุนรอดพ้นจากการกลั่นแกล้งและกวาดล้างอิทธิพลของสภานักเรียนสายอนุรักษ์นิยมในการทดสอบภาคสนาม ] [ รางวัล: ปลดล็อกระบบการคำนวณเวทมนตร์ขั้นสูง [Omni-Calculus] และค่าประสบการณ์สะสมจำนวนมาก ] [ บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกริบสิทธิ์นักเรียนทุนและเนรเทศออกจากเขตการศึกษา ] คริสเตียนกะพริบตาปริบๆ เมื่ออ่านรายละเอียดภารกิจจบ เขากลืนนมในหลอดลงคออย่างช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับลูคัสและเอมิลี่ที่กำลังมองเขาด้วยความสงสัย "ดูเหมือนว่า... พวกเราคงต้องจริงจังกับการเตรียมตัวสัปดาห์หน้ากันหน่อยแล้วล่ะครับ" คริสเตียนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงประกายความท้าทายบางอย่างที่ทำให้เพื่อนใหม่ทั้งสองคนรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังจะวางแผนขั้นตอนต่อไปนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเงาดำทึบที่ทาบทับลงมาบนโต๊ะอาหารของพวกเขา "ดูท่าทางพวกสวะชนชั้นต่ำจะคุยกันสนุกสนานเสียเหลือเกินนะ... คริสเตียน แห่งห้องปีหนึ่ง" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยรังจิตสังหารเอ่ยขึ้นขัดจังหวะ คริสเตียนหันกลับไปมองช้าๆ และพบกับร่างของชายหนุ่มปีสามผมสีดำสนิท ผู้ดำรงตำแหน่งรองประธานสภานักเรียนสายอนุรักษ์นิยม 'เรย์มอนด์' ผู้มาพร้อมกับรอยยิ้มเหยียดหยามและออร่าเวทมนตร์ระดับสูงที่กดดันจนอากาศรอบตัวแทบหยุดนิ่ง ขณะที่สายตาของเรย์มอนด์ไม่ได้มองใครอื่นเลยนอกจากตัวของคริสเตียนผู้กุมความลับบางอย่างที่สภานักเรียนกำลังตามหา ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัจฉริยะผู้รักความสงบคนนี้นะครับ