เตือนภัยระดับสูงสุด

เสียงระเบิดกัมปนาทที่ดังสะท้อนมาจากหอคอยทิศเหนือไม่ได้ทำให้คริสเตียนสะดุ้งแม้แต่น้อย เขายังคงใช้ปลายนิ้วเขี่ยเศษผงสีเงินที่ร่วงหล่นลงมาจากตำราเวทมนตร์โบราณบนโต๊ะศึกษา คราบเขม่าสีดำที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศชวนให้รู้สึกระคายเคืองจมูกเล็กน้อย ทว่าสิ่งเดียวที่ดึงดูดความสนใจของเด็กหนุ่มผู้ปราดเปรื่องแต่รักความสบายผู้นี้ กลับเป็นหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าของระบบที่กำลังกะพริบถี่รัวด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [คำเตือนระดับระบบ: ตรวจพบความผันผวนของมานาความหนาแน่นสูงเกินพิกัดในเขตกักเก็บโบราณ] [สถานะเป้าหมาย: ผนึกชั้นที่สามกำลังจะล่มสลายในอีก 12 นาที 44 วินาที] [คำแนะนำ: โปรดหาที่หลบภัยหรือเตรียมรับมือกับคลื่นกระแทกเวทมนตร์ระดับมหันตภัย] "ให้ตายสิ วันนี้ควรจะเป็นวันที่ผมได้นอนหลับพักผ่อนอย่างสงบแท้ๆ นะครับ" คริสเตียนถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับปิดตำราเล่มหนาลงด้วยความเกียจคร้าน ดวงตาสีเข้มฉายแวววิเคราะห์อย่างรวดเร็ว ตรรกะเวทมนตร์ในหัวของเขาเริ่มประมวลผลโครงสร้างการป้องกันของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ทันที ช่องโหว่เจ็ดจุดของวงเวทย์คุ้มกันที่เคยถูกมองข้าม บัดนี้กำลังส่งเสียงกรีดร้องฟ้องความเปราะบางออกมาอย่างชัดเจน ประตูห้องสมุดถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนบานไม้เนื้อแข็งกระแทกเข้ากับผนังเสียงดังสนั่น อาคิราห์ ประธานนักเรียนผู้เพียบพร้อมและเปี่ยมด้วยอภิมหาพลังเวทก้าวเข้ามาด้วยลมหายใจที่หอบกระชั้นเล็กน้อย ชุดเครื่องแบบนักเรียนระเบียบจัดยับย่นเพียงเล็กน้อยบ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง เธอกวาดสายตาคมกริบมองหาเด็กหนุ่มทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู "คริสเตียน! นายยังมัวมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้!" เสียงของอาคิราห์เจือด้วยความร้อนรนอย่างที่หาได้ยากยิ่ง เธอก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะ พร้อมกับวางแผนที่เขตอาคมของโรงเรียนลงเบื้องหน้า "อาจารย์ใหญ่ติดภารกิจนอกสถาบัน และระบบป้องกันอัตโนมัติกำลังรวนอย่างหนัก การโจมตีเมื่อครู่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันคือการเจาะระบบจากภายใน!" คริสเตียนเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่สาวผู้แข็งแกร่ง เขาสังเกตเห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดขึ้นบริเวณขมับของเธอ อาคิราห์ไม่ได้ตื่นตระหนกเพราะกลัวตาย แต่เธอกำลังกังวลเรื่องความปลอดภัยของนักเรียนคนอื่นต่างหาก ซึ่งเป็นจุดอ่อนและจุดแข็งในเวลาเดียวกันของประธานนักเรียนคนนี้ "ผมรู้ครับอาคิราห์ และถ้าคุณใจเย็นลงสักนิด สังเกตเส้นสายมานาที่สะท้อนจากกระจกหน้าต่างด้านขวา คุณก็จะเห็นว่าจุดที่พวกมันกำลังเจาะจง ไม่ใช่หอคอยทิศเหนือ... แต่เป็นห้องใต้ดินเก็บศิลาบรรพกาลต่างหากล่ะครับ" คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อยแต่นิ่งสงบสวนทางกับสถานการณ์วิกฤต อาคิราห์ชะงักไปชั่วขณะ เธอดึงสติกลับมาแล้วหันมองตามทิศทางที่นิ้วเรียวยาวของรุ่นน้องชี้ สายตาของนักเวทระดับสูงกวาดมองผ่านม่านพลังงานบางเบา และเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อตระหนักได้ทันทีว่าคริสเตียนพูดถูก การระเบิดที่หอคอยเป็นเพียงการเบี่ยงเบนความสนใจ เป้าหมายที่แท้จริงของผู้บุกรุกคือการปลดปล่อยตัวตนบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ใต้สถาบันแห่งนี้มานานนับศตวรรษ "ฉลาดมาก... แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโชว์เหนือนะคริสเตียน เหล่าอาจารย์กำลังติดพันกับการควบคุมสถานการณ์รอบนอก เรามีเวลาไม่ถึงสิบนาทีในการปิดรอยรั่วก่อนที่สิ่งนั้นจะตื่นขึ้นมาเต็มตัว" อาคิราห์กัดริมฝีปากเล็กน้อย มือเรียวเอื้อมไปควบรวมด้ามดาบเวทมนตร์ที่พกติดตัวไว้แน่น พลังงานสีครามเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากตัวเธอเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการปะทะ คริสเตียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เขายืดเส้นยืดสายคลายความขี้เกียจออกไปบ้าง แม้สีหน้าจะยังคงแสดงความเบื่อหน่ายต่อภาระงานที่ถาโถมเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ประกตาในดวงตากลับคมกราบราวกับคมมีดที่ถูกลับจนพร้อมฟาดฟัน "ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือสินะครับ... หวังว่าค่าชดเชยความเสียหายหลังเลิกเรียนของสภาวะฉุกเฉินระดับสูงสุดนี้ จะคุ้มค่ากับการที่ผมต้องเสียเวลานอนพับเพียบในช่วงบ่ายพอนะครับ" รอยยิ้มมุมปากของคริสเตียนจุดประกายความมั่นใจขึ้นในใจของอาคิราห์อย่างประหลาด แม้สถานการณ์รอบตัวจะกำลังดิ่งลงเหว ทว่าเมื่อเด็กหนุ่มผู้นี้แสดงท่าทีเอาจริงขึ้นมา ความโกลาหลทั้งหมดก็ดูราวกับจะถูกควบคุมไว้ด้วยตรรกะอันสมบูรณ์แบบของเขา ทว่า ในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องสมุดเพื่อมุ่งหน้าสู่ชั้นใต้ดิน เสียงแจ้งเตือนจากระบบของคริสเตียนก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่แตกต่างจากทุกที เป็นเสียงกังวานต่ำลึกที่ทำให้เส้นขนทั่วร่างลุกชัน [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: ตรวจพบตัวตนสิ่งแปลกปลอมนอกเหนือจากฐานข้อมูลประวัติศาสตร์] [รหัสสิ่งมีชีวิต: "ผู้รุกรานจากมิติศูนย์กลาง" กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่จิตสำนึกของโฮสต์] [คำเตือนสุดท้าย: มันกำลังรอคอยการมาเยือนของคุณ... ที่เบื้องล่างนั้น] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาโดยตลอดนะครับ