ผู้ทรยศคือใคร?

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและผงเวทมนตร์เผาไหม้ลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องประชุมลับใต้ดินของสภาวะสถาบันอาคม ภายในห้องสี่เหลี่ยมทึบตันที่เสริมความแข็งแกร่งด้วยอาคมป้องกันการดักฟังถึงเจ็ดชั้น บรรยากาศกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง แม้ว่าจะมีคบเพลิงเวทมนตร์ลุกโชนอยู่รอบด้านก็ตาม "หลักฐานทุกชิ้นชี้ชัดว่า รอยร้าวในค่ายกลป้องกันเขตแดนชั้นในเมื่อคืนนี้ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดของระบบ..." เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของอาคิราห์ ประธานนักเรียนหนุ่มผู้มีเรือนผมสีเงินยาวมัดรวบอย่างเป็นระเบียบเอ่ยขึ้น นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบกวาดตามองสมาชิกสภาและอาจารย์เวทมนตร์ทั้งห้าคนที่นั่งอยู่เบื้องหน้า เอกสารรายงานการใช้มานาถูกกางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะหินอ่อนสีดำ รอยไหม้รูปวงแหวนเวทบทที่สามถูกวงด้วยหมึกสีแดงฉาน ซึ่งเป็นร่องรอยของการร่ายเวทผ่าน 'ตัวกลาง' จากภายใน "และร่องรอยการดึงมานานี้... ถูกเชื่อมโยงมาจากหอพักนักเรียนปีสองโซนตะวันตก" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจแรง ทุกคนต่างรู้ดีว่าหอพักโซนนั้นเป็นที่พักของเหล่านักเรียนทุนและชนชั้นหัวกระทู้ การกล่าวหาว่ามีหนอนกระเทาะเปลือกไข่อยู่ในกลุ่มย่อมหมายถึงความสั่นคลอนครั้งใหญ่ของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ ในมุมมืดของห้อง คริสเตียน เอนกายพิงพนักเก้าอี้พนักสูงอย่างเกียจคร้าน ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งหมุนปากกาขนนกเล่นไปมาอย่างไม่ยี่หระ รอบตัวเขามีหน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าลอยเคว้งอยู่ ซึ่งมีเพียงเขาคนเดียวที่มองเห็น [ ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างมานา: ค่ายกลระดับ 4 (รหัส: 08-Phantom) ] [ วิเคราะห์จุดเชื่อมโยง: ตรวจพบร่องรอยการสะท้อนมานาความถี่ต่ำ 44.2 เมกะเฮิรตซ์ ] [ คำเตือน: รูปแบบการร่ายเวทนี้ตรงกับแฟ้มข้อมูลลับของบุคคลในสภา... ] คริสเตียนกะพริบตาปริบๆ เขากวาดสายตามองหน้าจอระบบที่รันโค้ดคำนวณอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องทำงานแข่งกับเวลาเพื่อหาทางขุดคุ้ยความจริงที่ถูกซุกซ่อนไว้ใต้พรมอันสวยงามของสถาบัน "น่าสนใจดีนี่ครับ..." คริสเตียนพึมพำเบาๆ จนแทบกลายเป็นเสียงกระซิบ แต่ในห้องที่เงียบกริบนั้น เสียงของเขากลับดึงดูดทุกสายตาให้หันมามองเป็นตาเดียว อาคิราห์ชะงักการรายงานเล็กน้อย เขารู้จักนิสัยของรุ่นน้องคนนี้ดี คริสเตียนมักจะทำตัวเฉื่อยชาและหาเรื่องหลบเลี่ยงงานเสมอ แต่ทุกครั้งที่ริมฝีปากนั่นขยับยิ้มมุมปากแบบนั้น แปลว่า "ความจริง" กำลังจะถูกกระชากหน้ากากออกมาแล้ว "มีอะไรหรือเปล่า คริสเตียน?" อาคิราห์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "เปล่าครับ ประธาน เพียงแต่ผมกำลังคิดว่า... เรากำลังมองหา 'ผู้ทรยศ' ผิดที่หรือเปล่าครับ" คริสเตียนวางปากกาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ดังก้องไปทั่วห้อง "เอกสารพวกนี้ การใช้มานาจากหอพักปีสอง และรอยไหม้ของค่ายกล... ทุกอย่างถูกจัดฉากไว้อย่างประณีตราวกับงานศิลปะชั้นยอด แต่งานศิลปะที่สมบูรณ์แบบเกินไป มักจะมีรอยนิ้วมือของจิตรกรติดอยู่เสมอจริงไหมครับ?" อาจารย์เซบาสเตียน หัวหน้าฝ่ายวินัย ขมวดคิ้วแน่นจนริ้วรอยบนหน้าผากย่นเป็นชั้น "เธอหมายความว่ายังไง คริสเตียน? กำลังจะบอกว่าหลักฐานเหล่านี้เป็นของปลอมงั้นรึ? นี่คือผลตรวจจากคริสตัลโบราณเชียวนะ!" "ผมไม่ได้บอกว่ามันปลอมครับ อาจารย์เซบาสเตียน..." คริสเตียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสอดมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อคลุม เดินทอดน่องเข้าไปใกล้โต๊ะกลางห้อง "แต่สิ่งที่คริสตัลตรวจสอบเจอ คือ 'ร่องรอย' ที่ถูกจงใจทิ้งไว้ต่างหาก ถ้าผมเป็นคนทรยศที่อยากแฝงตัวอยู่ต่อ ผมคงไม่โง่พอที่จะใช้เวทมนตร์ประจำตัวมาเจาะค่ายกลหลักให้เสียเวลาหรอกครับ... เว้นเสียแต่ว่า เป้าหมายที่แท้จริงของการก่อวินาศกรรมครั้งนี้ ไม่ใช่การทำลายเขตแดน" อาคิราห์หรี่ตาลงทันที สมองระดับหัวกะทิประมวลผลตามคำพูดของคริสเตียนอย่างรวดเร็ว "ถ้าเป้าหมายไม่ใช่การทำลาย... แล้วมันคืออะไร?" "เบี่ยงเบนความสนใจครับ" คริสเตียนแย้มยิ้ม ดวงตาพราวระยับด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น "ในขณะที่เรากำลังระดมกำลังตรวจค้นหอพักนักเรียนปีสอง และไล่ล่าหาหนอนบ่อนไส้ระดับล่าง... คลังอาศรมเวทมนตร์โบราณที่ชั้นใต้ดินระดับห้า ซึ่งไม่มีใครเฝ้าเพราะกำลังถูกโยกกำลังพลมาที่นี่... น่าจะกำลังถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องประชุมก็ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว อาจารย์เซบาสเตียนหน้าถอดสีทันที เขารีบหยิบลูกแก้วสื่อสารขึ้นมาเพื่อติดต่อหน่วยรักษาความปลอดภัย แต่ทว่า... สิ่งที่ตอบกลับมาจากปลายสาย มีเพียงเสียงสัญญาณขาดๆ หายๆ และเสียงคลื่นแทรกที่น่าขนลุก ซ่า... ซ่า... แกร๊ก! [ แจ้งเตือนจากระบบเครือข่ายสถาบัน: ตรวจพบการเข้าถึงพื้นที่หวงห้ามระดับ SSS ] [ สถานะ: คลังอาศรมโบราณถูกปลดล็อกโดยรหัสผ่านระดับผู้อำนวยการ ] [ คำเตือนอันตรายสูงสุด: สิ่งที่ถูกผนึกไว้กำลังจะตื่นขึ้น... ] หน้าจอสีฟ้าตรงหน้าคริสเตียนกะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน รัวเร็วระทึกขวัญ อาคิราห์พุ่งตัวเข้ามาประชิดตัวคริสเตียนทันที มือหนาควักดาบเวทมนตร์ออกจากฝักข้างเอวโดยสัญชาตญาณเมื่อแรงสั่นสะเทือนมหาศาลเริ่มสั่นคลอนพื้นห้องใต้ดินใต้ฝ่าเท้า ครืนนน—! แรงระเบิดมหาศาลจากชั้นใต้ดินพุ่งทะลวงขึ้นมา เสียงคำรามกึกก้องราชาอสูรคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบันเวทมนตร์ และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูเหล็กกล้าหนาตันของห้องประชุมก็ถูกกระแทกจนพังกระเด็นเป็นจุล ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทผู้ปกปิดใบหน้าด้วยหน้ากากโลหะรูปจิ้งจอกเก้าหางก้าวพ้นกลุ่มควันเข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายมานาอันดำมืดที่กดทับจนทุกคนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น นัยน์ตาสีแดงฉานภายใต้หน้ากากคู่นั้นจ้องตรงมาที่คริสเตียนราวกับรู้จักกันมานานแสนนาน "ยินดีต้อนรับสู่การแสดงรอบสุดท้ายครับ... คุณอัจฉริยะ" เสียงแหบพร่าลอดผ่านหน้ากากออกมา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สลักลึกอยู่บนริมฝีปากของผู้มาเยือน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ผมมาโดยตลอดนะครับ