รอยร้าวในสภา

"งบประมาณสำรองเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ถูกโยกย้ายไปที่เขตอาคมชั้นนอกอย่างไร้ร่องรอยการอนุมัติจากฉัน... วาเลน คุณช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยได้ไหมครับว่าตัวเลขในรายงานการเงินนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราคมมีดของอาคิราห์ดังขึ้นก้องห้องประชุมสภานักเรียน แรงกดดันจากมานาบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวประธานนักเรียนหนุ่มแผ่ซ่านจนทำให้อากาศรอบโต๊ะประชุมไม้โอ๊กโบราณแทบจะแข็งตัว วาเลน รองประธานนักเรียนผู้รับผิดชอบฝ่ายกิจการงบประมาณและคลังเวทมนตร์ ขยับแว่นกรอบทองเล็กน้อย เขายังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า แม้เม็ดเหงื่อกาฬจะเริ่มผุดขึ้นที่ขมับ "เรียนท่านประธาน การโยกย้ายดังกล่าวเป็นไปตามมติเร่งด่วนของคณะกรรมการบริหารส่วนกลางครับ เนื่องจากเราตรวจพบความผันผวนของพลังงานลึกลับในเขตกักเก็บโบราณ เพื่อความปลอดภัยของสถาบัน เราจึงจำเป็นต้องเสริมเกราะป้องกันโดยไม่มีเวลาเรียกประชุมสภาเต็มคณะ" "มติเร่งด่วน?" อาคิราห์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบจ้องมองอีกฝ่ายราวกับจะทะลุผ่านเข้าไปในความคิด "แต่ในระเบียบปฏิบัติของสภา การอนุมัติเกินห้าสิบล้านมานาพอยต์ต้องได้รับเสียงเห็นชอบจากฉันและตัวแทนสภาคณาจารย์... แต่นี่คุณกลับใช้อำนาจเบ็ดเสร็จ แถมยังมีลายเซ็นปลอมแปลงที่แนบมาท้ายเอกสารฉบับนี้ด้วย วาเลน คุณคิดว่าฉันตาบอดหรือว่าโง่กันแน่" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กรรมการสนักเรียนคนอื่นๆ ต่างก้มหน้ามองเอกสารตรงหน้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดแทรกความขัดแย้งระดับสูงนี้ ในมุมห้องที่ค่อนข้างอับแสง คริสเตียนกำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว ดวงตาสองชั้นปรือลงเล็กน้อยคล้ายคนอดนอน มือขวาถือแก้วชาสมุนไพรที่เริ่มเย็นชืด ในขณะที่สายตากลับกำลังมอง "หน้าต่างโปร่งใส" สีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ซึ่งมีข้อความวิ่งรัวเร็วด้วยชุดคำสั่งตรรกะเวทมนตร์ [ระบบตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างมานา (Anomaly Detected)] [เส้นทางเดินมานาของงบประมาณที่หายไป: มุ่งสู่หอคอยวิจัยร้างเขตทิศใต้] [ข้อเสนอแนะ: ตรวจสอบความสอดคล้องของตัวแปรเพื่อหลีกเลี่ยงกับดักจิตวิทยา] คริสเตียนถอนหายใจเบาๆ ออกมาอย่างเกียจคร้าน เขาไม่ได้อยากยุ่งเรื่องการเมืองในสภานักเรียนเลยแม้แต่น้อย หน้าที่ของเขาควรจะเป็นการนอนหลับเอาแรงใต้ต้นไม้ใหญ่หลังตึกเรียนเวทมนตร์ประยุกต์แท้ๆ แต่เพราะรุ่นพี่อาคิราห์ส่งสายตาอ้อนวอนแกมบังคับมาตั้งแต่เมื่อวาน เขาจึงจำต้องมานั่งสפורตเป็นพยานในห้องประชุมที่บรรยากาศชวนปวดหัวนี้ "เอ่อ... คือว่านะคับ" คริสเตียนส่งเสียงแทรกขึ้นทำลายความเงียบ ท่าทางสะลืมสะลือของเขาทำให้วาเลนหันมามองด้วยหางตาแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาตีหน้าเคร่งขรึมใส่ประธานนักเรียนต่อ "มีอะไรหรือครับ คริสเตียน เรื่องนี้เป็นเรื่องระเบียบภายในของสภา นักเรียนทุนอย่างเธออาจจะไม่เข้าใจโครงสร้างการบริหาร..." วาเลนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิงสั่งสอน แต่ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพตามมารยาทสังคม "ผมไม่ได้เรียนเก่งเรื่องบริหารหรอกครับ..." คริสเตียนวางแก้วชาลงบนโต๊ะเล็กเสียงเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจช้าๆ "แต่บังเอิญว่าสมองผมมันดันประมวลผลตัวเลขเก่งเกินไปหน่อย... เงินเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่หายไป ไม่ได้ถูกเอาไปใช้เสริมเกราะอาคมอะไรหรอกครับ วาเลนซัง งบประมาณก้อนนั้นถูกแปลงสภาพเป็น 'ผลึกกักเก็บวิญญาณเทียม' จำนวนสามร้อยชิ้น และตอนนี้มันกำลังถูกส่งมอบให้กับกองกำลังนอกรีตที่ชายแดนตะวันตกต่างหากล่ะครับ" สิ้นคำพูดของคริสเตียน สีหน้าของวาเลนก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ รอยยิ้มสุภาพจอมปลอมมลายหายไปในพริบตา แววตาคมกริบฉายแววดุร้ายและตกใจระคนกัน "เหลวไหล! เธอกำลังกล่าวหาฉันโดยไม่มีหลักฐาน คริสเตียน ระวังคำพูดหน่อย!" วาเลนตบโต๊ะเสียงดังลั่น "หลักฐานเหรอครับ?" คริสเตียนก้าวเดินช้าๆ ไปยังโต๊ะทำงานของรองประธาน นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่เอกสารกองโต "ลองดูรหัสโค้ดลับตรงมุมขวาล่างของเอกสารหน้าสามสิบสองซิครับ นั่นคือรหัสผ่านที่ใช้เชื่อมต่อกับเครือข่ายมืดของสมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุเถื่อน... และที่สำคัญที่สุด..." คริสเตียนหยุดยืนตรงหน้าวาเลน ระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสสีนิลของเด็กหนุ่มฉายแววคมปลาบจนวาเลนต้องผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "...ในเสื้อคลุมของคุณตอนนี้ มีกลิ่นอายของผงธูปคำสาปจากแดนใต้ติดอยู่ ซึ่งเป็นสารตั้งต้นเดียวกับที่ใช้เปิดประตูมิติในเขตหวงห้ามเมื่อคืนนี้ คนที่ฉลาดระดับคุณ น่าจะรู้ดีนะครับว่าร่องรอยแบบนี้ต่อให้ลบด้วยเวทมนตร์ชำระล้างขั้นสูงแค่ไหน มันก็ยังทิ้ง 'เศษซากตรรกะ' ไว้ให้ตรวจสอบเสมอ" ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันยิ่งกว่าเดิม อาคิราห์หันขวับมามองคู่คิดของตนด้วยแววตาเป็นประกาย ความชื่นชมและความคลั่งไคล้ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ประธานนักเรียนหนุ่มรู้ดีว่าคริสเตียนมักจะซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้ความขี้เกียจเสมอ และในยามที่เจ้าตัวเอาจริง โลกทั้งใบก็แทบจะสยบอยู่ใต้ตรรกะอันไร้ช่องโหว่นั้น "วาเลน..." อาคิราห์เอ่ยเสียงเย็นเยียบ มานาสีครามเข้มระเบิดออกรอบตัวจนเก้าอี้ไม้รอบห้องเริ่มสั่นสะเทือน "คุณจะสารภาพเอง หรือจะให้ฉันใช้กระบวนการสอบสวนขั้นเด็ดขาดของสภา?" วาเลนกัดฟันกรอด แววตาที่เคยนุ่มนวลแปรเปลี่ยนเป็นความบิดเบี้ยว เขายกย่องมุมปากขึ้นอย่างน่ากลัว "ฮึ... พวกแกคิดว่าจัดการฉันได้คนเดียวจริงๆ งั้นเหรอ? น่าเสียดายจริงๆ ที่พวกแกตื่นตัวช้าไปก้าวหนึ่ง..." ทันใดนั้น วาเลนก็ดีดนิ้วเสียงดังสนั่น! *เป๊าะ!* พื้นห้องประชุมสลักลวดลายเวทมนตร์โบราณพลันเรืองแสงสีม่วงเข้มขึ้นมาอย่างกะทันหัน อักขระต้องห้ามจำนวนนับร้อยผุดทะลักขึ้นมาจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวอาคิราห์และคริสเตียนเอาไว้ในพริบตา กรงเล็บเงามานาสีดำสนิทพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินหมายจะตรึงร่างของพวกเขาทั้งสองไว้ "ระวังครับ!" อาคิราห์พุ่งเข้ามาคว้าตัวคริสเตียนหลบวิถีของกรงเล็บเงาได้อย่างเฉียดฉิว ดาบประจำตัวสีเงินยวงถูกชักออกมาจากความว่างเปล่าพร้อมฟันฉับเข้าใส่โครงข่ายอาคมทันที แต่ทว่า... อักขระสีม่วงเหล่านั้นกลับดูดซับแรงโจมตีของอาคิราห์เข้าไปจนหมดสิ้น ยิ่งโจมตี อาคมยิ่งแผ่ขยายกว้างขึ้นไปอีก "ฮ่าๆๆๆ อาคมนี้ถูกออกแบบมาเพื่อกักขังประธานนักเรียนผู้เก่งกาจโดยเฉพาะ!" วาเลนหัวลั่นอย่างเสียสติ ขณะที่ร่างของเขากำลังค่อยๆ จางหายไปในความมืดที่บิดเบี้ยว "พวกแกอยู่ติดกับดักของสภามาตั้งแต่แรกแล้ว!" ในวินาทีที่ร่างของวาเลนกำลังจะหายลับไปในรอยแยกมิติ คริสเตียนที่อยู่ในอ้อมแขนของอาคิราห์กลับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเบื่อหน่าย "เฮ้อ... พูดมากจังเลยนะครับ" คริสเตียนยกมือขึ้นแตะไปที่อากาศเบื้องหน้า นิ้วมือวาดเป็นรูปวงกลมง่ายๆ สวนทางกับทิศทางการไหลของมานาในอาคมมืด ระบบในหัวของเขาประมวลผลช่องโหว่ของวงแหวนเวทมนตร์ระดับสูงนี้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว [ตรวจพบจุดอ่อนโครงสร้างอาคม: "จุดประสานมานาลำดับที่ 42"] [คำสั่ง: ทำลายความเสถียรด้วยการดีดนิ้วสวนทาง] คริสเตียนดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *แป๊ก!* เสียงดีดนิ้วเบาหวิวราเสียงแมลงบิน แต่ทว่า... ทันทีที่เสียงนั้นก้องกังวาน อาคมสีม่วงเข้มที่กำลังแผ่ขยายกลับหยุดชะงักลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา อักขระทุกตัวสั่นระริกก่อนจะแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนหนัก รอยแยกมิติของวาเลนปิดฉับลงทันที พร้อมกับร่างของวาเลนที่กระเด็นกระแทกพื้นห้องประชุมอย่างแรงเพราะแรงสะท้อนกลับของอาคมที่ย้อนกลับมาทำร้ายผู้ใช้เอง "อึก... เป็นไปได้ยังไง!?" วาเลนกระอักเลือดออกมาคำโต ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขามองเด็กหนุ่มขี้เซาที่ยังคงยืนทำหน้าเบื่อหน่ายราวกับเห็นเรื่องน่ารำคาญ อาคิราห์มองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง แม้เขาจะรู้ว่าคริสเตียนเก่งกาจ แต่การทำลายอาคมระดับต้องห้ามที่ถูกเตรียมการมาเป็นแรมเดือนด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว... มันเกินกว่าคำว่าอัจฉริยะไปไกลโขแล้ว ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลาย เสียงระฆังเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของสถาบันเวทมนตร์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นทั่วทั้งท้องฟ้า เสียงไซเรนเวทมนตร์สีแดงฉานสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างห้องประชุม *วูบ—!* แรงสั่นสะเทือนมหาศาลจากใต้ดินสั่นสะเทือนจนกำแพงหินแกรนิตของสภาเริ่มแตกร้าว มานาบริสุทธิ์นับล้านๆ หน่วยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับภูเขาไฟระเบิด และที่น่ากลัวที่สุดคือ... เสียงกระซิบปริศนาที่ดังขึ้นในหัวของทุกคนในห้องประชุม [ประกาศจากระบบสถาบัน: ตรวจพบการปลดผนึก "บอสลับ" ชั้นใต้ดินระดับ SS - สิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกลืมเลือนกำลังตื่นขึ้น] คริสเตียนขมวดคิ้วเล็กน้อยเป็นครั้งแรก เขารีบกวาดสายตาดูหน้าต่างระบบที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นทำให้รอยยิ้มเบื่อหน่ายหายวับไปจากใบหน้าทันที [ภารกิจฉุกเฉินระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ "ผู้กล้าแห่งอดีตกาล" ที่ฟื้นคืนชีพ และ... ตัวตนที่แท้จริงของผู้อยู่เบื้องหลังที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องประชุมนี้] ประตูห้องประชุมไม้โอ๊กบานใหญ่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามา พร้อมกับกลิ่นอายมานาที่คุ้นเคยอย่างประหลาด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ