ประธานหึงเหรอ?

"เกรดเฉลี่ยภาคการศึกษานี้ของนายจะรอดพ้นจากการพ้นสภาพนักเรียนทุนได้ก็ต่อเมื่อ... นายอธิบายได้ว่าทำไมเวทมนตร์บทที่สามของห้องเรียนวิชาอาคมประยุกต์เมื่อช่วงบ่าย ถึงมีความผิดพลาดทางตรรกะตรงโครงสร้างการไหลเวียนมานาขั้นที่เจ็ด" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือความเข้มงวดเอกลักษณ์เฉพาะตัวดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องสภานักเรียนปิดลง เสียงกลอนประตูกระทบวงกบดัง *คลิก* เบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องกังวานในโสตประสาทของคริสเตียนอย่างชัดเจน เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินยุ่งเหยิงจากการฟุบหลับบนโต๊ะเลกเชอร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตาสีฟ้าใสปรือมองร่างระหงของประธานนักเรียนหญิงที่ยืนกอดอกพิงบานประตู ขวางทางออกเดียวของห้องเอาไว้โดยสมบูรณ์ อาคิราห์ในยามนี้ไม่ได้สวมเสื้อคลุมทางการของสภา เธออยู่ในชุดเครื่องแบบนักเรียนที่ถูกปรับแต่งให้เข้ารูปอย่างเป็นระเบียบ ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับหนาแน่นเสียยิ่งกว่าตอนยืนคุมกฎกลางลานประลองเวทเสียอีก "รุ่นพี่อาคิราห์ครับ..." คริสเตียนลากเสียงยาวอย่างอ่อนอกอ่อนใจ มือข้างหนึ่งยันตัวลุกขึ้นจากโซฟานุ่มตัวยาว ขยับแว่นตาทรงกลมบนสันจมูกเล็กน้อย "นี่มันเวลาเลิกเรียนมานานโขแล้วนะครับ ท้องฟ้าข้างนอกนั่นเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มจนดาวขึ้นครบทุกดวงแล้วด้วยซ้ำ ทำไมผมถึงยังต้องมานั่งฟังการสอบปากเปล่าส่วนตัวจากประธานนักเรียนผู้แสนยุ่งเหยิงคนนี้อีกเล่าครับเนี่ย" "เพราะนายคือคนที่ส่งกระดาษคำตอบเปล่าๆ มาให้ฉันตรวจในคาบสอบย่อยเมื่อสัปดาห์ก่อนไงล่ะ คริสเตียน" อาคิราห์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ทว่ามั่นคง "และเพราะนายเป็น... คนเดียวในชั้นปีที่ได้รับสิทธิ์พิเศษจากฉัน" ประโยคหลังถูกลดระดับเสียงลงเล็กน้อย แต่นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นกลับพุ่งตรงมาที่เขาอย่างไร้ช่องว่างหลบเลี่ยง คริสเตียนกะพริบตาปริบๆ ในหัวสมองของเขา ระบบหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าขอบทองกำลังแสดงผลตรรกะเวทมนตร์ของอาคิราห์อย่างบ้าคลั่ง ค่าความหนาแน่นของมานารอบตัวเธอกำลังสั่นพ้องกับอารมณ์บางอย่างที่ตัวระบบแปลผลออกมาว่า *'ความวิตกกังวลจากการถูกละเลย'* และ *'ความต้องการครอบครองสมาธิของเป้าหมายเพียงผู้เดียว'* *ให้ตายเถอะ ระบบของผมนี่ชักจะล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวเข้าไปทุกทีแล้วนะ...* คริสเตียนคิดในใจอย่างระอา "เรื่องตรรกะมานาขั้นที่เจ็ดอะไรนั่นน่ะ มันมีช่องโหว่อยู่เห็นๆ ต่างหากล่ะครับ" คริสเตียนตัดสินใจเปลี่ยนเกมรุก เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างของรุ่นพี่สาวโดยไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตแม้แต่น้อย จนกระทั่งระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไวโอเล็ตผสมกลิ่นอายกระดาษเก่าจากตัวของอาคิราห์ลอยเข้าแตะจมูก "ถ้าผู้วิเศษร่ายคาถาตามตำราเป๊ะๆ โดยไม่คำนึงถึงแรงดันบรรยากาศในห้องเรียนที่มีความชื้นสูงเกินสเกลมาตรฐาน มานาก็จะเกิดการตีกลับที่จุดเชื่อมต่อวงแหวนเวทบทที่สี่... ซึ่งนั่นแหละครับคือสาเหตุที่ทำให้กระจกหน้าต่างห้องเรียนแตกกระจายไปสามบานเมื่อตอนบ่าย ไม่ใช่เพราะผมคำนวณเลขผิดเสียหน่อย" อาคิราห์ชะงักฝีเท้าลงทันที ดวงตาสีอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ปฏิกิริยาตอบสนองนี้รวดเร็วเสียจนคริสเตียนเกือบจะหลุดยิ้มออกมา จริงอยู่ว่าอาคิราห์คืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เป็นผู้ใช้เวทมนตร์สายฟ้าที่แข็งแกร่งที่สุดในรอบทศวรรษ ทว่าในแง่ของ 'ตรรกะเชิงโครงสร้างลึก' เธอกลับมองไม่เห็นช่องโหว่ระดับอะตอมที่ระบบของคริสเตียนแสดงผลออกมาได้ เวทมนตร์ของเธอยอดเยี่ยมทรงพลัง แต่ก็ยังอยู่ในกรอบของตำราโบราณ ผิดกับคริสเตียนที่มองเห็นรอยปริร้าวของทุกคาถาเสมือนเส้นใยบางๆ ที่รอวันถูกดึงให้ขาดออกจากกัน "นาย..." อาคิราห์ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ความประหลาดใจในแวบแรกถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนบางอย่าง เธอยื่นมือเรียวบางออกไปหมายจะคว้าปกเสื้อของเด็กหนุ่มเพื่อคาดคั้นต่อ แต่คริสเตียนกลับไวกว่า เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้ก่อนเบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วทำให้ทั้งคู่ชะงักค้างไปชั่วขณะ "รุ่นพี่ครับ..." คริสเตียนกระซิบแผ่วเบa ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าเนียนใสที่ขึ้นสีแดงเรื่อตรงพวงแก้มอย่างไม่ทันตั้งตัวของประธานนักเรียน "พักเรื่องเรียนก่อนสักห้านาทีเถอะครับ หน้าตาเคร่งเครียดแบบนี้ ไม่สมกับเป็นรุ่นพี่อาคิราห์คนเก่งเลยสักนิด... หรือว่า..." เด็กหนุ่มจงใจเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอจนเส้นผมสีเงินระ2ข้างแก้มของเขาเคลียคลออยู่กับกรอบหน้าของหญิงสาว "...ที่รุ่นพี่เรียกผมมาค้างเติ่งอยู่ในห้องนี้จนดึกดื่น ไม่ใช่เพราะเรื่องเกรดเฉลี่ยหรอกครับ?" อาคิราห์สะดุ้งสุดตัว เธอพยายามดึงมือกลับทันที ทว่าคริสเตียนก็ไม่ได้ยื้อยุด เพียงแค่ยอมปล่อยมือให้อย่างว่าง่าย ร่างสูงโปร่งของประธานนักเรียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าสวยคมบัดนี้แดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตาสีอำพันฉายแววเลิกลั่กอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อนในประวัติศาสตร์สภานักเรียน "พ... พูดจาเหลวไหลอะไรของนาย คริสเตียน!" อาคิราห์ขึ้นเสียงกลบเกลื่อนความประหม่า พยายามยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาบังใบหน้าตัวเองที่ร้อนผ่าว "ฉันเป็นประธานนักเรียนนะ! การเรียกนักเรียนทุนที่มีปัญหาเรื่องผลการเรียนมาตักเตือนนอกเวลาราชการ มันคือหน้าที่และความรับผิดชอบต่างหากเล่า!" "อ๋อ หน้าที่สินะครับ..." คริสเตียนลากเสียงยาวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "หน้าที่ที่ต้องลงทุนล็อกประตูห้องเอง และสั่งให้คณะกรรมการนักเรียนคนอื่นกลับบ้านไปให้หมดตั้งแต่ห้าโมงเย็น... เป็นหน้าที่ที่ทุ่มเทเพื่อสถาบันจริงๆ ครับ ผมซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้เลยล่ะครับเนี่ย" "คริสเตียน!" อาคิราห์วางแฟ้มกระแทกโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น สีหน้าของเธอบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังจนมุมและเสียฟอร์มอย่างที่สุด "นายมัน... เด็กเหลือขอจริงๆ! วันนี้นายต้องเขียนรายงานแก้บนยصความผิดพลาดของบทคาถามาส่งฉันสามสบับ ห้ามขาดแม้แต่บรรทัดเดียว ไม่เช่นนั้นฉันจะ..." *กริ๊งงงงงงง—!* เสียงกระดิ่งเวทมนตร์ฉุกเฉินดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกอำนวยการ แสงไฟสีแดงชาดสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องสภานักเรียนเข้ามาแทนที่แสงจันทร์สีนวลอันเงียบสงบ พร้อมกันนั้น หน้าต่างโปร่งศลากลางอากาศของระบบภายในสมองของคริสเตียนก็ดีดเด้งขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนก้องในหัว [แจ้งเตือนระบบภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS!] [ตรวจพบการบุกรุกของพลังงานมานาแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ บริเวณชั้นใต้ดินของหอคอยโบราณ] [เป้าหมายอันตราย: "ผู้กลืนกินเงา" ตื่นจากการหลับใหลล้านปี] [คำเตือนจากระบบ: ความปลอดภัยของตัวละคร "อาคิราห์" อยู่ในขั้นวิกฤต 0.03%] อาคิราห์หันขวับไปมองทางหน้าต่าง สีหน้าเปลี่ยนจากความเก้อเขินเมื่อครู่กลายเป็นความเคร่งขรึมจริงจังในพริบตา เธอดึงกระบี่เรืองแสงสีฟ้าออกจากแหวนมิติข้างกายทันที "คริสเตียน อยู่ข้างหลังฉัน! มีบางอย่าง... กำลังพังแนวป้องกันเข้ามา!" ทว่า ก่อนที่อาคิราห์จะทันได้ก้าวเท้าพุ่งออกไปที่ประตู เงาดำสนิทคู่หนึ่งก็พุ่งทะลุกำแพงหินแกร่งหนาเตอะเข้ามาในห้องสภานักเรียนอย่างไร้ซุ่มเสียง หนวดสีดำสนิทนับร้อยเส้นเลื้อยคดเคี้ยวไปตามพื้นห้อง และพุ่งเข้าตรึงข้อเท้าของประธานนักเรียนสาวไว้แน่นสนิทในชั่วพริบตา! "อึก... อะไรกันเนี่ย?!" อาคิราห์ตวัดกระบี่ฟันใส่กลุ่มหนวดเงา ทว่าคมดาบเวทมนตร์กลับทะลุผ่านความว่างเปล่าไปเสมือนฟันใส่อากาศ มานาของเธอถูกดูดกลืนหายไปต่อหน้าต่อตา! คริสเตียนหรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นสะท้อนภาพโครงสร้างเวทมนตร์โบราณที่กำลังบิดเบี้ยวและกลืนกินทุกสิ่งในห้องนี้ และก่อนที่เงาดำมืดจะพุ่งเข้าประชิดตัวเขา ร่างของเด็กหนุ่มผู้ไม่เคยคิดจะเด่นคนนี้ ก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าอาคิราห์เอาไว้ พร้อมกับเอ่ยประโยคเรียบๆ ที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นระทึกท่ามกลางวิกฤต "บอกแล้วไงครับ... ว่ารุ่นพี่ควรจะปล่อยผมกลับบ้านตั้งแต่ห้าโมงเย็น" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตรรกะอันลุ่มลึกและมิตรภาพอันงดงามนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์