วิชาเวทมนตร์ชั้นสูง

กลิ่นไออับชื้นของโคลนตมและละอองมานาเข้มข้นจนเกือบกลายเป็นของเหลว คือสิ่งที่ต้อนรับผู้มาเยือน ณ ชั้นใต้ดินลึกสามร้อยเมตรใต้ฐานรากของสถาบันเวทมนตร์อาร์เคเดีย—ที่ที่ถูกบันทึกไว้ในตำราโบราณว่าเป็น “เขาวงกตแห่งพันธนาการ” พื้นที่ซึ่งคณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิประกาศิตไว้ชัดเจนว่าห้ามสามัญชนหรือแม้กระทั่งนักเรียนแถวหน้าย่างกรายเข้าไปโดยไม่มีอาจารย์ผู้ควบคุม แต่สำหรับคริสเตียนแล้ว กฎเหล็กเหล่านั้นเป็นเพียงแค่เส้นประบนแผนที่ที่รอการลบออกด้วยยางลบแห่งตรรกะ “หกสิบเจ็ดวินาที… นานกว่าที่คำนวณไว้สองวินาทีเต็ม ระบบเริ่มอืดหรือว่าข้าเริ่มขี้เกียจกันแน่นะ” เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทพึมพำกับความว่างเปล่า ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ เพื่อปลดผนึกเวทมนตร์ระดับเจ็ดที่ถูกร่ายทับซ้อนกันถึงสี่ชั้นบนประตูหินบานยักษ์ เบื้องหน้าของเขาไม่ใช่ห้องเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์ที่อาจารย์กำลังยืนบรรยายด้วยน้ำเสียงน่าเบื่อ แต่เป็นห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยซากโครงกระดูกของอสูรโบราณและกระแสมานาปั่นป่วนที่พร้อมจะฉีกร่างใครก็ตามเป็นชิ้นๆ หากก้าวเท้าผิดไปแม้แต่เซนติเมตรเดียว เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่มีเพียงเขาคนเดียวที่ได้ยินดังขึ้นในโสตประสาท [ ติ๊ง! ตรวจพบพื้นที่ปิดตาย "หลุมศพแห่งราชาอสูร (ระดับยากพิเศษ)" ] [ เงื่อนไขการเข้าเงียบ: สำเร็จ ] [ เริ่มต้นกระบวนการดูดซับมานาส่วนเกินจากสภาพแวดล้อมอัตโนมัติ… ] “เกะกะชะมัด” คริสเตียนถอนหายใจยาวเหยียดขณะทิ้งตัวลงนั่งพิงกับเสาหินที่สลักอักขระโบราณ เขาดึงตำราเวทมนตร์เล่มหนาเตอะที่ควรจะอยู่บนโต๊ะเรียนขึ้นมาหนุนต่างหมอน ปล่อยให้พลังเวทมหาศาลรอบตัวไหลทะลักเข้าสู่ร่างผ่านทางวงแหวนเวทใต้ฝ่าเท้าที่เขาแอบสลักไว้ตั้งแต่เมื่อคืน การโดดเรียนวิชา “ทฤษฎีการควบคุมมานาพื้นฐาน” ของอาจารย์มัลcomไม่ใช่เรื่องน่าเสียดายเลยสักนิด ในเมื่อความจริงแล้ว โครงสร้างเวทมนตร์ที่อาจารย์สอนบนกระดานนั้นมีจุดโหว่มากถึงสิบสี่จุดในหนึ่งประโยค การมานั่งฟังสิ่งที่ไม่พัฒนาสมอง รังแต่จะทำให้เวลาอันมีค่าในการนอนหลับของเขาต้องสูญเปล่า สู้เอาเวลามานั่งรีดเร้นมานาในเขตอาคมต้องห้ามเพื่ออัปเกรดสถานะตัวละครของตัวเองยังดูมีประโยชน์เสียกว่า ทว่า ในขณะที่กระแสมานาสีครามกำลังไหลเวียนเข้าสู่จุดศูนย์กลางพลังชีวิตอย่างเป็นระเบียบ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะจนน่ากลัวก็ดังสะท้อนก้องมาจากอุโมงค์ทางเข้าด้านหลัง *ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…* เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหิน ไม่ใช่เสียงของยามรักษาการณ์ หรือเสียงฝีเท้าสะเปะสะปะของสัตว์อสูร แต่มันคือจังหวะการเดินที่เปี่ยมด้วยอำนาจและแรงกดดันอันคุ้นเคย—แรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบทันที คริสเตียนลืมตาขึ้นช้าๆ แววิตกกังวลไม่มีอยู่จริงในดวงตาสนิทคู่นั้น มีเพียงความเหนื่อยหน่ายระคนรำคาญใจ “หลบเลี่ยงค่ายกลตรวจจับระดับสรวงสวรรค์มาได้ถึงสามชั้น… สมเป็นท่านประธานนักเรียนจริงๆ ครับ รุ่นพี่อาคิราห์” คริสเตียนเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะขยับตัวลุกขึ้นยืน เขายังคงนอนหนุนตำราเวทมนตร์ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังนอนตากลมอยู่ในสวนหลังบ้าน เงาสูงโปร่งของร่างในชุดยูนิفرمนักเรียนรุ่นพี่ก้าวพ้นความมืดออกมา แสงสลัวจากคบเพลิงสะท้อนให้เห็นใบหน้าคมคายที่มักจะนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก ทว่าในยามนี้ ดวงตาคู่คมกริบกลับกำลังหรี่ลงมองเด็กหนุ่มปีหนึ่งที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่กลางดงอสูรโบราณ อาคิราห์ไม่ได้พูดอะไรในทันที เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง โครงกระดูกของอสูรระดับสูงที่นอนกองอยู่บนพื้นบ่งบอกชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ในเวลาไม่ถึงสี่นาทีที่ผ่านมา ร่องรอยการโจมตีไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ยืดเยื้อ ทุกอย่างจบลงด้วยการทำลายล้างจุดตายเพียงครั้งเดียว “อาจารย์ประจำวิชาประกาศกร้าวกลางห้องประชุมว่าเธอเป็นไข้หวัดใหญ่จนต้องนอนซมอยู่ที่ห้องพยาบาล… แต่กลิ่นมานาที่รั่วไหลออกมาจากเขตอาคมชั้นสามนี่มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงประกาศตามสายเสียอีกนะ, คริสเตียน” น้ำเสียงของอาคิราห์เรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความสุขุม เขาเดินเข้ามาใกล้ร่างที่นอนสบายใจเฉิบ ก่อนจะย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วเรียวแตะที่วงแหวนเวทบนพื้น “เธอกำลังทำอะไรกับแกนกลางของเขาวงกตนี่?” “แค่กำลังปรับจูนระบบระบายความร้อนของมานานิดหน่อยครับ” คริสเตียนตอบหน้าตาย ตาประสานกับรุ่นพี่หนุ่ม “ถ้าปล่อยให้มานาตรงนี้สะสมเกินเกณฑ์มาตรฐาน อีกสามวันหอพักฝั่งตะวันตกจะระเบิดเพราะแรงดันเวทตีกลับ ผมก็แค่มารับหน้าที่เป็น ‘ภารโรงจำเป็น’ เพื่อความสงบสุขของส่วนรวมเท่านั้นเองครับ” “ภารโรงที่กำลังดูดซับพลังงานระดับราชาอสูรเข้าสู่ร่างเนี่ยนะ?” อาคิราห์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่เห็น “เธอนี่มัน… เกินเยียวยาจริงๆ รู้ไหมว่าถ้าสภาเวทมนตร์รู้เรื่องนี้ เธอจะโดนทัณฑ์บนสถานหนักแค่ไหน” “พวกเขาก็คงจะเรียกผมไปตักเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แล้วก็ใช้ให้ผมแก้สมการเวทมนตร์ที่ค้างคาอยู่ในคลังสมบัติให้อีกรอบ… ซึ่งผมขี้เกียจครับ” คริสเตียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยันตัวลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างไม่ใส่ใจ “ว่าแต่รุ่นพี่เถอะครับ ตามผมมาถึงที่นี่ มีธุระด่วนอะไร หรือว่าคิดถึงผมจนทนไม่ไหวระหว่างคาบเรียนประวัติศาสตร์กันแน่ครับ?” ดวงตาของอาคิราห์ไหววูบไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำถามนั้น เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้ชุดนักเรียนแผ่ซ่านไอพลังอันน่าเกรงขามออกมาโดยไม่ตั้งตัว “ฉันไม่ได้คิดถึงเธอ…” อาคิราห์เว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเด็กหนุ่มจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรผสมกับกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์ลอยแตะจมูก “แต่ทางสภาบริหารเพิ่งได้รับรายงานด่วน… มีสัญญาณมานาแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขตแดนของสถาบันจาก ‘ประตูมิติโบราณ’ ที่ถูกปิดตายไปเมื่อร้อยปีก่อน” คริสเตียนหรี่ตาลง รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา เมื่อระบบในหัวของเขาเริ่มส่งเสียงเตือนรัวเร็วจนน่ารำคาญ [ ติ๊ง! แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด! ] [ ตรวจพบการตื่น ⟡ ของ "ตัวตนปริศนา" นอกเหนือจากตรรกะของโลกใบนี้ ] [ ภารกิจบังคับ: สกัดกั้นก่อนประตูมิติชั้นที่ศูนย์จะถูกเปิดออก ] อาคิราห์ยื่นมือมาคว้าไหล่ของคริสเตียนไว้แน่น แรงบิดจากฝ่ามือนั้นหนักหน่วงราวกับคีมเหล็ก แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความจริงจังขั้นสุด “เด็กปีหนึ่งทุกคนถูกสั่งให้อพยพไปที่หลุมหลบภัย… แต่ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นั่น” อาคิราห์กระซิบเสียงต่ำชิดริมหู “บอกฉันมาสิ, คริสเตียน… สิ่งที่กำลังจะก้าวข้ามรอยแยกมิติออกมาในอีกสามนาทีข้างหน้านี้… มันคืออะไรกันแน่?” พื้นห้องใต้ดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานหิน เสียงคำรามต่ำที่ดังก้องมาจากห้วงมืดมิดเบื้องล่างคล้ายกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยจากอดีตกาล และก่อนที่คริสเตียนจะได้ทันเอ่ยปากตอบคำถามใดๆ แสงสีแดงฉานก็สาดส่องทะลุผ่านรอยแตกของพื้นห้องขึ้นมา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายจากระบบที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุด [ คำเตือน: บอสลับแห่งจุดเริ่มต้น "ผู้กล้าแห่งยุคบรรพกาล" ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว ] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตรรกะอันลุ่มลึกและมิตรภาพอันงดงามนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์