รุ่นพี่สายเปย์

"ถ้าเธอปฏิเสธ... ฉันจะเหมาตึกการค้าเวทมนตร์ฝั่งตะวันออกแล้วเปลี่ยนเป็นห้องเก็บเอกสารสภานักเรียนเสียให้หมด" น้ำเสียงเรียบนิ่งที่เจือกระแสเอาแต่ใจอย่างเงียบเชียบนั้น ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของร้าน 'โครโนสเฟียร์' ร้านขายอุปกรณ์เวทมนตร์เก่าแก่ที่สุดในเขตกaldron คริสเตียนที่กำลังก้มหน้าก้มตาคำนวณโครงสร้างวงแหวนมานาของคทาแกนนำระดับสาม ชะงักมือที่กำลังถือปากกาเวทเวกเตอร์ทันที เขากะพริบตาปริบๆ หันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดยูนิฟอร์มประธานนักเรียนไร้ที่ติ ซึ่งกำลังยืนกอดอกพิงชั้นวางคริสตัลโบราณด้วยใบหน้าบึ้งตึงปนความคาดหวังแบบเนียนๆ อาคิราห์ไม่ได้ล้อเล่น สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาอย่างจริงจัง ชนิดที่ว่าหากคริสเตียนปฏิเสธที่จะเลือกซื้ออุปกรณ์ชิ้นใหม่เพื่อใช้ในการทดลองเวทมนตร์ครั้งต่อไป ประธานนักเรียนผู้ทรงอิทธิพลคนนี้คงจะทำตามคำขู่จริงๆ แน่ "รุ่นพี่ครับ นี่มันเกินคำว่าสนับสนุนทุนการศึกษาของสภานักเรียนไปไกลโขแล้วนะครับ..." คริสเตียนถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับวางปากกาลง เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ พลางมองป้ายราคาหกหลักที่ห้อยอยู่บนคทาในมือ [ ตรวจพบอุปกรณ์เวทมนตร์: 'แท่งชนวนมานาอัคคีทมิฬ' (ระดับสูง) ] [ สถานะ: มีความไม่เสถียรของโครงสร้างแกนกลางร้อยละ 14.2 หากใช้ร่วมกับเวทมนตร์ธาตุแสงของเป้าหมาย จะเกิดปฏิกิริยาต้านกันเอง ] [ คำแนะนำจากระบบ: ไม่ควรซื้อเว้นแต่ท่านต้องการระเบิดห้องทดลองเล่นอีกรอบ ] หน้าจออินเทอร์เฟซสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา ทำให้มุมปากของคริสเตียนกระตุกเล็กน้อย เขารู้ดีว่าต่อให้เขาจะขี้เกียจแค่ไหน แต่ระบบตรรกะในหัวสมองและหน้าต่างสถานะนี้ก็มักจะคอยเตือนสติเขาเสมอว่าอะไรคือของดี และอะไรคือขยะราคาแพงที่พวกพ่อค้าหน้าเลือดเอามาหลอกขายเด็กนักเรียน "ฉันไม่ได้ให้เธอปฏิเสธ" อาคิราห์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นอายจางๆ ของชาขาวและกลิ่นกระดาษตำราเวทมนตร์โบราณลอยแตะจมูก ร่างสูงยื่นมือเรียวยาวไปหยิบแท่งชนวนมานาอัคคีทมิฬออกจากมือของคริสเตียนอย่างไร้ความลังเล ก่อนจะโยนมันกลับคืนบนชั้นวางด้วยท่าทางราวกับมันเป็นแค่ก้อนกรวดข้างทาง "ของเกรดต่ำแบบนี้ ไม่คู่ควรกับมือที่เขียนสมการปฏิกรณ์มานาหรอก เจ้าของร้าน! เอาชิ้นที่อยู่หลังร้านออกมาให้หมด" ชายแก่เจ้าของร้านอ้วนท้วนที่กำลังนั่งงีบอยู่หลังเคาน์เตอร์ สะดุ้งตื่นขึ้นมาแทบไม่ทันเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจนั้น เขารีบกวาดสายตามองชุดเครื่องแบบของอาคิราห์ ก่อนจะรีบโค้งศีรษะจนแทบชิดโต๊ะด้วยความหวาดกลัวและตื่นเต้น "อ... โอ้! ท่านประธานนักเรียน! สำหรับท่าน... ทางเรามี 'แกนกลางแห่งดาราจักร' ชิ้นสุดท้ายที่เพิ่งนำเข้ามาจากอาณาจักรใต้พิภพ..." เจ้าของร้านลนลานควานหากล่องไม้บุผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทออกมากางไว้ตรงหน้า คริสเตียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อฝากล่องเปิดออก แสงสีม่วงครามประกายระยิบระยับราวกับห้วงอวกาศก็สาดส่องขึ้นมาสะท้อนกับแว่นตาของเขา ภายในกล่องนั้นคือแหวนเงินลวดลายประหลาดที่สลักอักขระโบราณนับพันตัวอัดแน่นอยู่ในพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งนิ้ว [ ตรวจพบสิ่งประดิษฐ์โบราณ: 'แหวนดาราจักรนิรันดร์' (ระดับ SSS - บูรณะได้) ] [ โครงสร้าง: สมบูรณ์ร้อยละ 89.5 / มีพลังงานเวทมนตร์สถิตอยู่เป็นอนันต์ แต่ถูกผนึกไว้ด้วยตรรกะโบราณที่ไม่สอดคล้องกับมานารุ่นปัจจุบัน ] [ เงื่อนไขการปลดล็อก: ต้องใช้สมการการไหลเวียนของมานา 3 มิติ เพื่อปรับโครงสร้างวงแหวนภายในใหม่ ] หัวใจของคริสเตียนเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย ภายใต้ความขี้เกียจสันหลังยาวที่เขามักจะแสดงออกให้คนอื่นเห็น แท้จริงแล้วในฐานะนักวิเคราะห์ตรรกะเวทมนตร์ ไม่มีสิ่งใดที่จะดึงดูดใจเขาได้มากไปกว่า 'ปัญหาทางคณิตศาสตร์เวทมนตร์ที่ซับซ้อน' อีกแล้ว และเจ้าระบบแหวนวงนี้... มันคือโจทย์เลขชั้นยอดที่ซ่อนอยู่ในรูปของวัตถุโบราณชัดๆ! แต่ทว่า... "ราคาเท่าไหร่ครับเนี่ย" คริสเตียนเหลือบมองป้ายราคาที่ซ่อนอยู่ใต้กล่อง และตัวเลขเจ็ดหลักก็เกือบทำให้เขาสำลักอากาศหายใจ "ห้าแสนเหรียญทอง" เจ้าของร้านกลืนน้ำลายเอื้อมมือไปปิดกล่องด้วยความเสียดาย "แต่มันใช้การไม่ได้หรอกครับท่าน มันเป็นแค่เครื่องประดับโบราณที่ไม่มีใครปลดผนึกได้มาสามร้อยปีแล้ว..." "ห้าแสน..." คริสเตียนถอนหายใจยาว "เห็นไหมครับรุ่นพี่ มันแพงเกินกว่าที่นักเรียนทุนอย่างผมจะ..." "ห่อให้ด้วย" เสียงทุ้มของอาคิราห์เอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย มือหนาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองสลักตราสภานักเรียนโยนลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง *กริ๊ง* เจ้าของร้านอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน รีบคว้าบัตรนั้นด้วยมือที่สั่นเทา "ร-รุ่นพี่อาคิราห์! เดี๋ยวสิครับ! นั่นมันเงินตั้งครึ่งล้านเลยนะ!" คริสเตียนรีบคว้าแขนเสื้อของประธานนักเรียนไว้ ดวงตาสองสีฉายแววตกใจอย่างปิดไม่มิด "คุณเอาเงินงบประมาณสภานักเรียนมาละลายกับของเล่นที่ใช้ไม่ได้แบบนี้ไม่ได้นะครับ!" อาคิราห์หันกลับมามองรุ่นน้องตัวเล็กกว่าที่กำลังทำหน้ายุ่ง ใบหน้าคมคายนั้นเผยรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูและความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวราวกับอุ่นขึ้นเล็กน้อย "ใครบอกว่าใช้งบสภานักเรียนกันล่ะ" อาคิราห์โน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มชิดริมหูจนคริสเตียนต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "นี่คือเงินส่วนตัวของฉัน... และฉันยินดีจะจ่ายให้มากกว่านี้อีกเป็นร้อยเท่า ถ้ามันแลกกับการได้เห็นรอยยิ้มตอนที่เธอเจอโจทย์ยากๆ แบบเมื่อครู่นี้" คริสเตียนนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาที่ใบหูโดยไม่ทราบสาเหตุ เขารีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น พลางพึมพำเบาๆ "คนบ้าอะไร... เปย์ของแพงขนาดนี้แถมยังพูดจาชวนเข้าใจผิดอีก..." อาคิราห์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขารับกล่องบรรจุแหวนจากเจ้าของร้านที่จัดการห่ออย่างดีด้วยกระดาษเวทมนตร์กันกระแทกมาถือไว้เอง ก่อนจะยื่นมืออีกข้างไปยีผมสีเข้มของคริสเตียนเบาๆ อย่างถือวิสาสะ "ถือซะว่าเป็นค่าจ้างล่วงหน้า... ในการช่วยฉันแก้ปัญหาโครงสร้างมานาของหอคอยกลางในสัปดาห์หน้าก็แล้วกัน" อาคิราห์กล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย "ไปเถอะ ฉันจะพาไปเลี้ยงมื้อค่ำ ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยงเพราะมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับสมุดบันทึกเล่มนั้น" คริสเตียนกะพริบตาปริบๆ เขาอยากจะเถียงว่าเขามีสติและดูแลตัวเองได้ แต่ท้องที่ส่งเสียงร้องโครกคราออกมาเบาๆ ดันทรยศเขาเสียดื้อๆ ทำให้อาคิราห์ยิ่งยกยิ้มกว้างขึ้นไปอีก "โอเคๆ ยอมแพ้ครับรุ่นพี่" คริสเตียนถอนหายใจยอมจำนน พลางยื่นมือไปรับกล่องแหวนมาถือไว้ น้ำหนักของมันเบาหวิว แต่พลังงานลึกลับภายในกลับเต้นเร้าอยู่ในฝ่ามือราวกับมีชีวิต ทั้งสองก้าวออกจากร้าน 'โครโนสเฟียร์' ท่ามกลางบรรยากาศยามเย็นที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสงไฟเวทมนตร์ตามเสาหินริมถนนเริ่มสว่างไสวขึ้นทีละดวง อาคิราห์เดินนำอยู่เคียงข้างคริสเตียนด้วยระยะห่างที่พอดี ไม่ใกล้ไม่ไกลจนเกินไป แต่ก็อบอุ่นพอที่จะทำให้ความเหนื่อยล้าจากการเรียนตลอดทั้งวันมลายหายไป คริสเตียนเหลือบมองแหวนในมือ แล้วเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าอยู่เล็กน้อย ในหัวของเขากำลังคำนวณสูตรคณิตศาสตร์เวทมนตร์เพื่อเตรียมปลดผนึกแหวนดาราจักรวงนี้ แต่ทว่า... ลึกๆ ในใจ ระบบความรู้สึกบางอย่างที่นอกเหนือจากตรรกะและเหตุผล กลับกำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ [ ตรวจพบสถานะหัวใจเต้นผิดจังหวะ: เกินอัตรามาตรฐานร้อยละ 30 ] [ คำเตือนจากระบบ: โปรดระวังผู้ใช้งานรหัส 'อาคิราห์' เนื่องจากมีค่าเสน่ห์และความอันตรายต่อสภาพจิตใจของท่านเกินระดับควบคุม ] คริสเตียนรีบปิดหน้าต่างระบบในหัวทันทีด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงเรื่อ ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากแซวอะไรประธานนักเรียนหนุ่ม... *ตึง! บูมมม—!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากเขตหวงห้ามใจกลางโรงเรียนเวทมนตร์ดังขึ้นขัดจังหวะ แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนร้านค้าข้างทางสั่นคลอน ท้องฟ้ายามเย็นที่เคยสงบสุข พลบกลายเป็นสีแดงฉานดั่งเลือดในพริบตา พร้อมกับเสาพลังงานสีดำมืดทมิฬที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุโดมป้องกันของสถาบัน! อาคิราห์หยุดเดินทันที รอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาคมกริบทอประกายความเยือกเย็นและดุดันขึ้นมาแทนที่ ร่างสูงแผ่รังสีมานาอันทรงพลังออกมาโดยไม่รู้ตัวจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่ากำหนดสินะ" อาคิราห์เอ่ยเสียงต่ำ พลางหันมามองคริสเตียนที่เก็บแหวนเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็วและหยิบปากกาเวทเวกเตอร์ขึ้นมาถือแทนอาวุธ "รุ่นพี่ครับ..." คริสเตียนดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย แววตาสองสีทอประกายความคมกราบและตื่นเต้นอย่างประหลาด ภายใต้ความโกลาหลนั้น สายตาของเขามองเห็นช่องโหว่ของม่านพลังงานที่กำลังพังทลายลงมาเป็นแถบๆ "ดูเหมือนว่าแผนดินเนอร์ของเราจะต้องเลื่อนออกไปก่อน... เพราะดูจากตรรกะการระเบิดเมื่อกี้แล้ว เจ้าพวกที่บุกมา... ตั้งใจจะมาพังหอคอยวิจัยของผมโดยเฉพาะเลยล่ะครับ" อาคิราห์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความดุดันแต่น่าเกรงขาม "งั้นก็แสดงว่า... พวกมันเลือกตายผิดที่แล้วล่ะนะ" *บทที่ 18 จบลง ณ จุดนี้* *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะอันลุ่มลึกและมิตรภาพที่เติบโตขึ้นทุกขณะ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์*