ลับฝีมือในห้องปิดตาย

"เวทมนตร์บทนี้ของคุณมีช่องโหว่อยู่สิบเอ็ดจุดครับ อาคิราห์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องฝึกซ้อมพิเศษใต้ดินของสภานักเรียน บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือกของสนามพลังเวทที่ถูกผนึกไว้หนาแน่นถึงสามชั้น แสงไฟสีนวลจากคريสตัลเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าคมคายของเด็กหนุ่มผู้สวมชุดนักเรียนเรียบร้อย คริสเตียนยืนไขว้หลัง มองตรงไปยังร่างของประธานนักเรียนหญิงผู้เลื่องชื่อด้วยสายตานิ่งสงบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ อาคิราห์หยุดชะงักดาบคาตานะเคลือบออร่าสีครามในมือ ร่างเพรียวระหงที่มักจะดูน่าเกรงขามในสายตานักเรียนค่อนโรงเรียน บัดนี้กลับมีหยดเหงื่อกาฬผุดขึ้นที่ขมับ ดวงตาสีอเทตย์คมกริบกวาดมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องปีหนึ่งตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความทึ่งและความหงุดหงิดเล็กน้อย "สิบเอ็ดจุดภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที..." อาคิราห์ทวนคำ เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อยจากการใช้มานาปริมาณมหาศาลไปกับการโจมตีเมื่อครู่ "เธอนี่มัน... ปีศาจชัดๆ คริสเตียน ทั้งที่ยืนอยู่เฉยๆ แท้ๆ แต่กลับมองทะลุทะลวงค่ายกลเวทระดับสูงที่ฉันร่ายขึ้นมาได้" "ไม่ใช่ปีศาจหรอครับ ผมแค่อ่านตรรกะของมันออก" คริสเตียนถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นเกาผมสีดำสนิทของตนเองอย่างเกียจคร้าน "เวทมนตร์ของคุณทรงพลังมากครับ ปริมาณมานาและความหนาแน่นอยู่ในระดับที่ต่อให้เป็นอาจารย์บางท่านก็ยังต้องยอมแพ้ แต่ปัญหาคือคุณมักจะละเลย 'จุดบอดทางเรขาคณิต' ในวินาทีที่สามของการร่ายเวท การไหลเวียนของมานาจะเกิดการสะดุดเล็กน้อยเนื่องจากองศาการยืนของคุณเอียงไปทางขวา 4.5 องศา... ซึ่งถ้ามีใครสักคนจงใจโจมตีสวนกลับเข้ามาในจุดนั้น แกนกลางเวทของคุณจะพังทลายลงทันทีจากปฏิกิริยาลูกโซ่ครับ" คำวิเคราะห์ที่เฉียบคมและแม่นยำราวกับผ่าเหล่า ทำให้อาคิราห์ถึงกับนิ่งอึ้ง เธอไม่ได้โกรธที่จุดอ่อนถูกเปิดโปง ตรงกันข้าม หัวใจภายใต้เครื่องแบบประธานนักเรียนกลับเต้นระส่ำอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจที่ยากจะอธิบาย ผู้ชายคนนี้... มักจะดึงดูดสายตาและหัวใจของเธอให้จมดิ่งลงไปทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ชิดกันตามลำพังเช่นนี้ "ถ้ารู้ขนาดนั้น ทำไมเธอถึงไม่ลองโจมตีฉันดูล่ะ?" อาคิราห์หรี่ตาลง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เรียวปากอิ่มเอิบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยท้าทาย "ไหนๆ ก็มาลับฝีมือกันในห้องปิดตายตามคำขอของเธอแล้ว ฉันอยากรู้นักว่า 'อัจฉริยะที่ไม่ได้ตั้งใจจะเด่น' อย่างเธอ จะซ่อนคมเขี้ยวไว้ลึกแค่ไหนกันเชียว" คริสเตียนกะพริบตาปริบๆ สีหน้าฉายแววความเหนื่อยหน่ายอย่างไม่ปิดบัง "ผมแค่อยากมาขอใช้สนามฝึกซ้อมที่มีระบบป้องกันแรงกระแทกดีๆ เพื่อทดลองสูตรโพชั่นใหม่เฉยๆ นะครับ ประธาน... ส่วนเรื่องฝึกซ้อมเนี่ย เป็นคุณต่างหากที่ลากผมเข้ามาแจมด้วยตั้งแต่แรก" "ปฏิเสธไม่ได้หรอกน่า คริสเตียน" อาคิราห์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์โชยเข้าจมูก ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีอเทตย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเขา "การที่นักเรียนทุนอันดับหนึ่งสามารถหลบเลี่ยงการตรวจสอบของสภาได้ตลอดเทอม แสดงว่าเธอมีฝีมือมากกว่าที่แสดงออก... วันนี้ไม่มีใครอื่น นอกจากเราสองคน จงแสดงพลังที่แท้จริงออกมาซะ" คริสเตียนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังของเขากลับชนเข้ากับกำแพงเวทมนตร์ของห้องฝึกซ้อมเสียแล้ว เส้นทางถอยร่นถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์ ดวงตาคู่คมของประธานนักเรียนหญิงสะท้อนเงาของเขาอยู่ภายในนั้น ชัดเจนและแน่วแน่ ภายในห้วงความคิดของคริสเตียน หน้าต่างระบบสีฟ้าใสพลันปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [ ตรวจพบสถานการณ์กดดันระดับสูง: ประธานนักเรียน 'อาคิราห์' กำลังใช้พลังเวทกดดันเพื่อบังคับให้ผู้ใช้ปลดปล่อยศักยภาพที่แท้จริง ] [ เงื่อนไขพิเศษ: ทำการต่อสู้ระยะประชิดโดยใช้ตรรกะเวทมนตร์สวนกลับภายใน 30 วินาที ] [ รางวัลหากสำเร็จ: ปลดล็อกทักษะเนตรตรรกะขั้นที่ 2 / แต้มสะสม +5,000 แต้ม ] เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างจำยอม ในเมื่อระบบออกโรงบังคับแถมสถานการณ์ยังไม่ยอมให้ปฏิเสธ ดูท่าว่าเขาคงจะแกล้งทำเป็นเฉื่อยชาไม่ได้เสียแล้ว "ก็ได้ครับ..." คริสเตียนพึมพำ ดวงตาที่เคยดูง่วงงุนและไร้พิษภัยเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นคมกลาบราวกับใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก บรรยากาศรอบตัวของเขาเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที แรงกดดันมหาศาลที่เกิดจากการบีบอัดมานาอย่างสมบูรณ์แบบแผ่ขยายออกจนอาคิราห์ต้องชะงักฝีเท้า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของคริสเตียน "ถ้าประธานยืนกรานจะให้ผมสอนวิธีอุดรอยรั่วด้วยตัวเองล่ะก็... ผมคงต้องขออนุญาตสอนแบบ 'ภาคปฏิบัติ' ให้เห็นภาพชัดเจนขึ้นแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวของคริสเตียนก็ยกขึ้นแตะเบาๆ ที่อากาศว่างเปล่าตรงหน้า *เปรี๊ยะ!* เสียงคล้ายกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องปิดตาย มานาสีทองอร่ามพุ่งทะยานออกจากปลายนิ้วของเขา ร้อยเรียงกันเป็นโครงสร้างเรขาคณิตที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ตำราเวทมนตร์เล่มไหนในสถาบันจะบันทึกไว้ โครงสร้างนั้นพุ่งเข้าประกบวงเวทของอาคิราห์อย่างแม่นยำ ราวกับช่างฝีมือผู้ชำนาญกำลังซ่อมแซมนาฬิกาเรือนทองที่กำลังจะพังทลาย อาคิราห์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อพบว่ากระบวนท่าเวทที่เธอภาคภูมิใจกำลังถูก 'เขียนทับ' และ 'จัดระเบียบใหม่' ภายในพริบตาเดียวโดยฝีมือของเด็กหนุ่มปีหนึ่ง ทว่า ในวินาทีที่การประลองกำลังดำเนินไปถึงจุดสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสภานักเรียน แสงไฟสีนวลในห้องเปลี่ยนเป็นสีแดงกะพริบถี่ๆ พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนจากชั้นบนที่ส่งตรงลงมาถึงห้องใต้ดิน *ตูมมม!* ประตูกลอนเวทมนตร์หนาเตอะของห้องฝึกซ้อมระเบิดออกเป็นจุล พร้อมๆ กับร่างของใครบางคนที่ถูกซัดกระเด็นทะลุกำแพงเข้ามานอนสลบไพว่คาพื้นห้อง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ อาคิราห์ชักดาบกลับมาตั้งท่าป้องกันโดยสัญชาตญาณทันที เช่นเดียวกับคริสเตียนที่หรี่ตามองผ่านกลุ่มควันหนาทึบด้วยความประหลาดใจ ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของพวกเขากลับไม่ใช่ผู้บุกรุกจากภายนอก แต่เป็นร่างของอาจารย์ประจำชั้นฝ่ายวินัยที่นอนหายใจรวยริน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือร่างนั้น [ แจ้งเตือนภัยระดับ SSS: ตรวจพบการปลุกชีพของ 'สิ่งแปลกปลอม' ในเขตหวงห้ามชั้นใต้ดินระดับ 4 ระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมดถูกควบคุมโดยบุคคลนิรนาม ] คริสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้ามลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความจริงจังที่ทำให้อาคิราห์ถึงกับขนลุกซู่ "ดูท่าทาง..." คริสเตียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยือกที่น่าสะพรึงกลัว "วันนี้พวกเราคงไม่ได้กลับหอพักง่ายๆ แล้วล่ะครับ ประธาน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านตรรกะอันลุ่มลึกและมิตรภาพที่เติบโตขึ้นทุกขณะ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์