การประลองที่ไม่เป็นธรรม

"กฎข้อที่สิบสองแห่งสภาคณาจารย์... ห้ามใช้เวทมนตร์ธาตุรบกวนการตัดสินใจในลานประลองเด็ดขาด" เสียงประกาศก้องของกรรมการคุมสนามดังก้องกังวาน ทว่ามันกลับเบาหวิวราวกับขนนกเมื่อเทียบกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าคริสเตียน "นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร... เจ้าเด็กทุนหน้าปลาตาย" เรย์มอนด์ วอล์คเกอร์ ทายาทตระกูลดยุคผู้ครอบครองเวทมนตร์ศาสตราเพลิงกัลป์ ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว ผสมผสานกับความอับอายที่ถูกคริสเตียนหักหน้าในคาบเรียนปฏิกรณ์เวทมนตร์เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา สนามประลองกลางแจ้งของสถาบันอคาเดมี่เวทมนตร์เซนต์ลูเมียเวลานี้ถูกล้อมรอบด้วยเหล่านักเรียนมุงนับร้อยที่ส่งเสียงฮือฮากระซิบกระซาบกันอย่างตื่นเต้น คริสเตียนถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่งอย่างเบื่อหน่าย มือขวายังคงถือตำราเวทมนตร์หนาเตอะเล่มเดิมไว้หลวมๆ ดวงตาสนิมเหล็กกวาดมองคราบเขม่าควันจางๆ ที่ลอยกรุ่นอยู่บนพื้นสนาม ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบเฉย "ผมก็เป็นแค่นักเรียนทุนคนหนึ่งที่อยากจะกลับไปนอนงีบที่หอพักครับ... คุณวอล์คเกอร์ ถ้าคุณจะกรุณา ช่วยเลิกทำตัวเป็นเด็กทารกที่แย่งของเล่นกัน แล้วหลีกทางให้ผมสักหน่อยจะได้ไหมครับ" คำพูดที่เอ่ยออกมาด้วยน้ำสุภาพเรียบเรื่อยแต่มันกลับเสียดแทงจิตใจของเรย์มอนด์ยิ่งกว่าศาสตราเวทใดๆ เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากกลุ่มผู้มุงดู ยิ่งทำให้ใบหน้าของเรย์มอนด์บิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาล "สามหาว! วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้นายรู้ว่าช่องว่างระหว่างชนชั้นมันคืออะไร!" เรย์มอนด์สะบัดมือขวาอย่างรุนแรง แหวนเวทมนตร์ระดับสี่บนนิ้วมือเปล่งประกายสีแดงฉาน อุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน อากาศบิดเบี้ยวจากความร้อนระอุ ทว่าในสายตาของคริสเตียน โครงสร้างเวทมนตร์ที่ถูกปลดปล่อยออกมานั้นกลับเต็มไปด้วยช่องโหว่และรอยต่อที่เปราะบางราวกับใยแมงมุม [ระบบตรวจจับโครงสร้างเวทมนตร์ทำงาน] [เป้าหมาย: เพลิงทัณฑ์อัคคีพิโรธ (ระดับ 4)] [จุดอ่อน: วงจรมานาบริเวณฐานข้อศอกขวาเกิดความหน่วง 0.4 วินาที เนื่องจากการไหลเวียนของธาตุไฟไม่เสถียร] [คำแนะนำ: ก้าวเท้าซ้ายเฉียง 45 องศา แล้วสะกิดมานาเบาๆ ที่จุดศูนย์ถ่วง ก็เพียงพอที่จะทำให้วงเวทล่มสลายโดยไม่ต้องออกแรง] คริสเตียนกวาดสายตาอ่านหน้าต่างโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นในหัวอย่างรวดเร็ว เขายังคงยืนนิ่ง ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน ราวกับว่ามหันตภัยกำลังจะแผดเผาตรงหน้าเป็นเพียงแค่สายลมอ่อนๆ ในยามบ่าย "ระวังตัวด้วยนะ คริสเตียน!" เสียงตะโกนก้องด้วยความห่วงใยดังมาจากอัฒจันทร์ฝั่งประธานนักเรียน อาคิราห์ในชุดเครื่องแบบเนียบกริบยืนขึ้นเต็มความสูง มือเรียวกำราวเหล็กแน่นจนข้อต่องอขาว แววตาคมกริบฉายประกายความกังวลอย่างปิดไม่มิด แม้เธอจะรู้ดีว่าอัจฉริยะผู้นี้มีวิสัยทัศน์ที่เหนือกว่าคนทั่วไปเพียงใด แต่การรับมือกับผู้ใช้เวทมนตร์สายโจมตีโดยตรงอย่างเรย์มอนด์ด้วยมือเปล่ายังเป็นเรื่องที่อันตรายเกินไป "ฮ่าๆๆ รับมือ!" เรย์มอนด์คำรามลั่น พุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วสูง เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนห่อหุ้มหมัดขวาจนกลายเป็นหัวอสูรเพลิงคำรามเข้าใส่หน้าอกของคริสเตียน เสี้ยววินาทีนั้น เวลาในความรู้สึกของคริสเตียนราวกับเดินช้าลง เขาก้าวเท้าซ้ายออกไปตามวิถีที่ระบบแนะนำอย่างแม่นยำ ปลายนี้วเรียวยาวแตะเบาๆ ลงบนจุดศูนย์ถ่วงของวงเวทที่กำลังพุ่งเข้ามา ตูมมมม! แรงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ควันไฟพวยพุ่งตลบอบอวลจนบังทัศนียภาพรอบด้าน นักเรียนหลายคนส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ บางคนถึงกับเอามือปิดตาเพราะคิดว่าคริสเตียนคงกลายเป็นจุลไปแล้ว แต่อาคิราห์กลับหรี่ตาลง เธอยังคงจับจ้องผ่านม่านควันนั้นด้วยความเชื่อมั่น เมื่อควันจางลง ภาพที่ปรากฏต่อสายตากลับทำให้ทั่วทั้งสนามประลองตกอยู่ในความเงียบงันสนิท เรย์มอนด์คุกเข่าลงกับพื้น แขนขวาของเขาห้อยต่องแต่งเนื่องจากวงเวทตีกลับอย่างรุนแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬและรอยเขม่าควัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่คริสเตียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม เสื้อผ้าไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย ตำราในมือยังคงเปิดค้างอยู่ที่หน้าเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อ่า... น่ารำคาญชะมัด" คริสเตียนพึมพำเบาๆ กับตัวเองด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า "แบบนี้ผมก็อดนอนกลางวันอีกตามเคยสินะครับเนี่ย" ความเงียบถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาจากทางเข้าสนาม อาคิราห์เดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เธอปรายตามองเรย์มอนด์ที่กำลังหอบหายใจอย่างหมดสภาพ ก่อนจะหันมามองคริสเตียนด้วยแววตาที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ภายใต้ท่าทีดุดัน "การประลองนอกเวลานี้ ผิดกฎระเบียบข้อที่แปดของสถาบัน..." อาคิราห์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้กรรมการคุมสนามต้องก้มหน้าหลบตา "เรย์มอนด์ วอล์คเกอร์ ถูกกักบริเวณเป็นเวลาหนึ่งเดือน ส่วนนาย..." เธอหันมามองคริสเตียน "ตามฉันมาที่ห้องประธานนักเรียนเดี๋ยวนี้ คริสเตียน" คริสเตียนทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยอย่างขัดไม่ได้ แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวขาตามรุ่นพี่สาวไป เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ดังขึ้นในหัวก็ทำให้ฝีเท้าของเขาต้องชะงักกึก [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: การเอาชนะผู้ใช้เวทมนตร์ตระกูลขุนนางด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว] [ระบบทำการประเมินสถานะเสร็จสิ้น... ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: "เงาที่ซ่อนอยู่ใต้รากแก้วแห่งเซนต์ลูเมีย"] [คำเตือนจากระบบ: สิ่งที่คุณเพิ่งทำไป ได้ไปสะกิดความสนใจของ 'บุคคลที่สาม' ที่จับตาดำเนินการทดลองบางอย่างอยู่ใต้ดินลึกสามร้อยเมตร และเวลานี้... มันกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วครับ] ************************************************** ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในบทนี้ด้วยกันนะครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์