ตบหน้าด้วยความเงียบ

กลิ่นอายของโอโซนผสมผสานกับเศษละอองมานาที่แตกสลายยังคงลอยเค្វ้งอยู่ในอากาศ ราวกับหมอกควันจางๆ หลังพายุฝนกระหน่ำ ภายในลานประลองเวทมนตร์กลางแจ้งของสถาบันเซนต์ลูเมีย เวลานี้ตกอยู่ในความเงียบงันชนิดที่เรียกว่า "เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ" บรรดานักเรียนที่เบียดเสียดกันอยู่บนอัฒจันทร์ต่างอ้าปากค้าง ดวงตาทุกคู่เบิกwideด้วยความตื่นตะลึงจนแทบถลนออกมานอกเบ้า ภาพของวอร์ดป้องกันเวทระดับสูงที่แตกร้าวละเอียดราวกับกระจกเปราะบางเมื่อครู่ ยังคงติดตาตรึงใจทุกคนอย่างไม่เสื่อมคลาย "เป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากของ ลูคัส แห่งตระกูลเวทมนตร์โบราณวาลคิรี ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งทะนงบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาของเขาจับจ้องไปยังร่างของเด็กหนุ่มผมดำผู้ยืนเอามือซ้ายล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างไร้ความเร่งรีบ คริสเตียนไม่ได้ขยับตัวไปไหนเลยตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ลูคัสร่ายเวทมนตร์โจมตีวงกว้างที่อัดแน่นด้วยมานากว่าร้อยหน่วย ทว่า... ในสายตาของคริสเตียน สิ่งที่เรียกว่า 'มหาเวททำลายล้าง' นั้น กลับเป็นเพียงแค่โค้ดโปรแกรมที่มีบรรทัดคำสั่งผิดพลาดอย่างมหันต์ "[แจ้งเตือนจากระบบ: กระบวนการวิเคราะห์เสร็จสิ้น 100% ตรวจพบช่องโหว่ทางโครงสร้างที่จุดเชื่อมต่อมานามาตราฐานที่ 4 ของบทสวดเป้าหมาย ทำการส่งแพตช์แก้ไขข้อมูลย้อนกลับ...]" เสียงแจ้งเตือนเรียบเฉยดังขึ้นในหัวของคริสเตียน พร้อมๆ กับที่เขาเพียงแค่ดีดนิ้วมือขวาออกไปเบาๆ ครั้งเดียว แป๊ก! เสียงดีดนิ้วนั้นเบาหวิวราวกับเสียงดีดกิ่งไม้แห้ง แต่ผลลัพธ์ที่ตามมากลับสั่นสะเทือนราวกัมปนาท เวทมนตร์อัคคีประสานน้ำแข็งที่ลูคัสภาคภูมิใจ เกิดการหักเหของกระแสมานาภายในเสี้ยววินาทีเนื่องจากโค้ดถูก "แก้บั๊ก" กลางอากาศ พลังงานมหาศาลจึงเกิดการตีกลับเข้าหาตัวผู้ใช้ทันที ส่งผลให้วงเวทระเบิดใส่เจ้าของโดยไม่ต้องมีใครลงมือซ้ำ ลูคัสทรรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน เสื้อผ้าขาดวิ่นและมีรอยเขม่าดำตามเนื้อตัว ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไม่ใช่การพ่ายแพ้ด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า แต่มันคือการพ่ายแพ้ด้วยตรรกะที่ถูกฉีกกระชากจนไม่เหลือชิ้นดี "นาย... นายทำอะไรลงไป?" ลูคัสเค้นเสียงถามด้วยความเคียดแค้นผสมความหวาดกลัว เขาไม่เข้าใจเลยว่าเวทมนตร์ที่สืบทอดกันมาในตระกูลนับร้อยปี ไฉนจึงถูกทำลายลงได้ด้วยการเคลื่อนไหวที่แทบจะเรียกได้ว่า 'ขี้เกียจ' ขนาดนั้น คริสเตียนถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาเหลือบสายตาคมปลาบมองคู่ต่อสู้ที่กำลังหมดสภาพ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ดังฟังชัดไปทั่วลานประลอง "เวทมนตร์ของคุณ ไม่สิ... ตำราโบราณที่คุณท่องจำมา มันมีข้อผิดพลาดทางตรรกะในส่วนของการจัดการแรงดันมานาอิสระครับ" คริสเตียนก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ชิดอีกนิด ดวงตาสสีนิลสะท้อนภาพของความจริงเบื้องหลังเวทมนตร์ "เมื่อปริมาณมานาเกินจุดอิ่มตัว แต่วิถีการไหลกลับถูกบังคับด้วยกฎเกณฑ์ที่ล้าสมัย มันก็ย่อมเกิดอาการคอขวดและระเบิดย้อนกลับเป็นธรรมดา... พูดง่ายๆ คือ ระบบมันรันต่อไม่ได้ ถ้าคุณไม่แก้โค้ดบรรทัดนั้นตั้งแต่วันแรก" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกระลอก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงขัดจังหวะ คำอธิบายที่เต็มไปด้วยศัพท์แสงทางตรรกะและโครงสร้างระบบเวทมนตร์นั้น แม้คนส่วนใหญ่จะฟังไม่เข้าใจอย่างลึกซึ้ง แต่ผลลัพธ์ที่เห็นคาตาคือ "การล้มยักษ์ด้วยคำพูดและการกระทำเพียงนิดเดียว" มันคือการตบหน้าด้วยความเงียบอย่างแท้จริง บนอัฒจันทร์ฝั่งประธานนักเรียน อาคิราห์ยกมือขึ้นกอดอก รอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนมุมปากของเธอ นัยน์ตาคู่สวยเป็นประกายระยิบระยับด้วยความทึ่งและความพึงพอใจ *‘เด็กคนนี้นี่นะ... ทำให้ฉันเซอร์ไพรส์ได้ทุกครั้งจริงๆ’* อาคิราห์คิดในใจ พลางมองแผ่นหลังของคริสเตียนด้วยความรู้สึกที่เกินกว่าคำว่าประทับใจไปไกลโขแล้ว [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับ: การเอาชนะผู้ใช้เวทมนตร์ตระกูลขุนนางด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว] [ระบบทำการประเมินสถานะเสร็จสิ้น... ปลดล็อกภารกิจระดับ SSS: "เงาที่ซ่อนอยู่ใต้รากแก้วแห่งเซนต์ลูเมีย"] [คำเตือนจากระบบ: สิ่งที่คุณเพิ่งทำไป ได้ไปสะกิดความสนใจของ 'บุคคลที่สาม' ที่จับตาดำเนินการทดลองบางอย่างอยู่ใต้ดินลึกสามร้อยเมตร และเวลานี้... มันกำลังลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วครับ] ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายเงียบลง บรรยากาศรอบตัวก็พลันแปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในลานประลองลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ คล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาพลิกตัวตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน เสียงคำรามต่ำทุบสะท้อนขึ้นมาจากใต้พิภพ ลึกลงไปสามร้อยเมตรใต้รากแก้วของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้... มีบางสิ่งที่ทรงพลังและเก่าแก่เกินกว่าจะจินตนาการกำลังลืมตาขึ้นจ้องมองมายังเบื้องบน คริสเตียนขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก รอยยิ้มระอาใจหายไปจากใบหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองพื้นสนามที่เริ่มมีรอยร้าวสีม่วงเรืองแสงแผ่ขยายออกมา *ดูท่าว่า... ความสงบสุขในเทอมนี้ของผมคงจบลงแค่ตรงนี้จริงๆ สินะครับ* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ