ศัตรูที่คาดไม่ถึง

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษโบราณและคราบเขม่าจากตะเกียงเวทมนตร์ระดับต่ำ คือสิ่งที่คริสเตียนเกลียดที่สุดในการใช้ชีวิตช่วงสัปดาห์ที่สามที่สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะที่สายตาคู่คมกำลังจดจ้องอยู่กับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—หน้าต่างระบบที่แสดงผลช่องโหว่ของโครงสร้างวงแหวนเวทมนตร์บทที่สี่ ซึ่งถูกสลักไว้บนผนังหินของหอสมุดใต้ดินชั้นสาม [ตรวจพบความไร้ประสิทธิภาพในวงแหวนเวทมนตร์ "เกราะอัคคีพิทักษ์": ค่าความหนาแน่นของมานาสูญเสียไปถึง 31.4% บริเวณจุดตัดลำดับที่เจ็ด หากใช้นิ้วชี้กดลงไปที่จุดดังกล่าวด้วยแรงดัน 15 นิวตัน วงแหวนจะเกิดการยุบตัวและสลายไปในทันที] "ช่างเป็นโครงสร้างที่โบราณและสิ้นเปลืองพลังงานเสียจริง... คนที่คิดค้นเวทย์นี้ขึ้นมาตอนนั้นคงกำลังง่วงนอนอยู่สินะครับ" คริสเตียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางหยิบลูกอมรสมิ้นต์เข้าปากเพื่อแก้ความเบื่อหน่าย เขานั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้พนักพิงตัวโปรด มุมอับสายตาของห้องสมุดที่แทบจะไม่มีใครเดินผ่าน เป้าหมายในวันนี้ของเขาช่างเรียบง่ายเหลือเกิน นั่นคือการหลบเลี่ยงคาบเรียนประวัติศาสตร์เวทมนตร์ที่น่าเบื่อ และแอบมางีบหลับอย่างสงบสุข แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะไม่ค่อยเข้าข้างคนขี้เกียจเท่าไหร่นัก ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาอย่างเป็นจังหวะสะท้อนก้องไปตามทางเดินหินแปรสภาพ มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของบรรณารักษ์ผู้ชรา หรือเสียงเดินงุ่มง่ามของนักเรียนปีหนึ่งทั่วไป แรงสั่นสะเทือนจางๆ ที่ส่งผ่านมาทางพื้นห้องบอกให้รู้ว่า ผู้มาเยือนกำลังควบคุมการไหลเวียนของมานาในระดับสูงเพื่อกดดันสภาพแวดล้อมรอบตัว คริสเตียนไม่ได้ขยับตัวลุกขึ้นทันที เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปล่อยให้สายตาจดจ้องอยู่ที่หน้าต่างระบบต่อไป แต่โสตประสาทกลับเริ่มทำงานอย่างเต็มพิกัด *มานาธาตุดินผสมความมืด... ความบริสุทธิ์อยู่ที่ระดับเกรดสามขั้นปลาย... มีคนจงใจสะกดรอยตามเรามาตั้งแต่ตอนที่เดินออกจากโรงอาหารสินะครับ* กรอบประตูไม้โอ๊กเก่าแก่ถูกผลักออกอย่างช้าๆ เงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมนักเรียนสีดำสนิทขลิบทอง—สัญลักษณ์บ่งบอกถึงสถานะสมาชิกสภานักเรียนระดับสูงหรือกลุ่มอภิสิทธิ์ชน ปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกความมืดอำพรางไว้ครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ดูเยือกเย็นและดصرกเร้า "ไม่นึกเลยนะครับว่า 'นักเรียนทุน' ผู้เงียบขรึมและทำตัวไร้ตัวตนในห้องเรียน จะมาแอบซ่อนตัวอยู่ในมุมอับสายตาของหอสมุดใต้ดินแห่งนี้... คริสเตียน" น้ำเสียงนั้นทุ้มนุ่ม แต่มันกลับแฝงไปด้วยกระแสจิตกดดันที่พยายามทดสอบความนิ่งของเด็กหนุ่ม คริสเตียนค่อยๆ หันกลับมามองผู้มาเยือน ดวงตาสีนิลคู่สวยฉายแววเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้แสดงอาการตกใจหรือหวาดกลัวแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของแขกไม่速เชิญชะงักไปเล็กน้อย "ถ้าคุณมีธุระเรื่องการยืมหนังสือ คู่มือเวทมนตร์พื้นฐานอยู่ทางปีกซ้ายนะครับ แต่ถ้ามาเพื่อรบกวนเวลานอนของผม... เกรงว่าผมคงต้องขอปฏิเสธการสนทนา" คริสเตียนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน ชายในชุดคลุมหัวเราะในลำคอเบาๆ "ปากกล้าดีนี่... สมกับที่เป็นคนที่ทำให้ 'อาคิราห์' ประธานนักเรียนผู้หยิ่งผยองคนนั้น ถึงกับยอมเสียเวลาเดินตามตื๊อทุกวันไม่ห่าง" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องสมุดใต้ดินก็เปลี่ยนไปทันที ความอึดอัดพุ่งสูงขึ้นราวกับอากาศถูกสูบออกไปจากปอด กลุ่มอิทธิพลมืดในโรงเรียน... หรือที่เหล่านักเรียนเรียกกันลับๆ ว่า "สภาเงา" ขยับตัวเคลื่อนไหวแล้ว คริสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย สมองเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มอิทธิพลต่างๆ ในโรงเรียนไหลผ่านเข้ามาในหัว เขารู้ดีว่าความโดดเด่นจากการสอบปฏิบัติครั้งก่อน แม้เขาจะพยายามออมมือและทำคะแนนให้อยู่ในระดับ 'กลางๆ' แล้วก็ตาม แต่มันก็ยังเตะตาพวกกลุ่มอำนาจเก่าเข้าจนได้ "ผมก็แค่คนธรรมดาที่อยากเรียนให้จบและนอนหลับอย่างสงบสุขเท่านั้นเองครับ ทำไมพวกคุณถึงชอบคิดว่าคนอื่นเขาอยากจะไปแย่งชิงอำนาจอะไรกับพวกคุณด้วยล่ะครับเนี่ย" คริสเตียนถอนหายใจยาวเหยียด "คนธรรมดาเขาไม่สามารถมองทะลุโครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูงของศาสตราจารย์ลูคัสได้หรอกนะ..." แขกผู้มาเยือนก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับสะบัดข้อมือเบาๆ เกิดเป็นกลุ่มก้อนมานาสีดำทมิฬรวมตัวกันเป็นมีดสั้นโปร่งแสงในมือ "ความสามารถของเธอมันอันตรายเกินไป... และกลุ่มของเรา 'โอโรโบรอส' มีนโยบายที่ชัดเจนมากในการจัดการกับตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้แบบเธอ" เปรี้ยง! ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะทันได้ขว้างมีดสั้นมานาทิ้ง ประตูห้องสมุดด้านหลังก็ถูกระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงลมมหาศาล! ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับร่างของบุคคลคุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาด้วยก้าวเท้าอันทรงพลัง ไอมานาสีเงินยวดยวงแผ่ขยายออกไปกดทับแรงกดดันสีดำมืดจนสลายหายไปในพริบตา "ใครอนุญาตให้พวกแก... เข้ามาเหยียบเขตหวงห้ามของสภานักเรียน และมารังแก 'คนของฉัน' กันครับ?" น้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงขั้วหัวกระดูกดังขึ้น พร้อมกับประกายตาสีฟ้าครามที่จ้องเขม็งไปยังชายในชุดคลุม อาคิราห์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าคริสเตียน ร่างกายสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันระดับที่ทำให้โครงสร้างหอสมุดสั่นสะเทือน ชายชุดคลุม "โอโรโบรอส" ถึงกับหน้าถอดสี ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "อาคิราห์! แกมาทำอะไรที่นี่..." "ฉันควรจะเป็นคนถามแกมากกว่านะ..." อาคิราห์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "กล้าดียังไงถึงมาขู่คนที่ฉันกำลังจีบ... เอ๊ย กำลังจับตามองอยู่?" คริสเตียนที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่ด้านหลังถึงกับมุมปากกระตุกเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ กับความตรงไปตรงมาของรุ่นพี่คนนี้ แต่ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด และการปะทะกันระหว่างสภานักเรียนกับกลุ่มอิทธิพลมืดกำลังจะปะทุขึ้นนั้นเอง... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนแปลกประหลาดที่ไม่ใช่ระบบปกติของสถาบัน กลับดังขึ้นในโสตประสาทของคริสเตียนโดยตรง มันเป็นเสียงใสๆ ที่ฟังดูไม่เข้ากับสถานการณ์อันตรายเบื้องหน้าเลยแม้แต่น้อย [ระบบตรวจพบการแทรกแซงจาก 'รหัสลับภายนอก': ▚▚▚▚▚] [คำเตือนระดับวิกฤต: บุคคลที่ท่านกำลังสนทนาด้วย ไม่ใช่สมาชิกของกลุ่มโอโรโบรอส... แต่เป็นร่างอวตารของ 'ผู้สังเกตการณ์นอกมิติ' ที่ถูกส่งมาเพื่อเก็บกวาดข้อมูลของท่าน] ดวงตาสีนิลของคริสเตียนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองชายในชุดคลุมอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้าของอีกฝ่ายก็บิดเบี้ยวผิดรูป ดวงตาทั้งสองข้างกลายเป็นสีดำสนิทไม่มีตาขาว และเสียงที่เปล่งออกมาไม่ได้มาจากลำคอของมนุษย์อีกต่อไป หากแต่เป็นเสียงก้องกังวานที่ซ้อนทับกันนับร้อยเสียง "เจอตัวแล้ว... เจ้าสิ่งแปลกปลอมในสมการแห่งทวีปนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเปลี่ยนอันน่าตื่นเต้นนี้ครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์