อาคิราห์ปกป้องคริสเตียน

"ถ้าก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว วงจรมานานาธาตุในร่างของเจ้าจะแหลกสลายกลายเป็นผุยผง... เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้ขู่" เสียงทุ้มต่ำกังวานดังก้องขึ้นท่ามกลางเศษซากหินปูนและประกายไฟเวทมนตร์ที่ยังคงคุกรุ่น ความกดดันระดับมหาอำนาจแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงสง่าของอาคิราห์ ประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในรอบทศวรรษ แววตาคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองตรงไปยังกลุ่มผู้รุกรานสวมหน้ากากเหล็กด้วยความเย็นเยียบ มือขวากระชับดาบยาวเคลือบออร่าสีครามเข้มที่สั่นระริกด้วยพลังงานเวทมหาศาล ตรงเบื้องหลังของอาคิราห์ คริสเตียนกำลังนั่งพิงซากเสาหินด้วยท่าทีสบายเกินกว่าจะเป็นสถานการณ์ความเป็นความตาย ดวงตาสองสีทอประกายระยับขณะที่ระบบตรงหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงกำลังรัวข้อความแจ้งเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน [ตรวจพบการแทรกแซงโครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูง...] [วิเคราะห์ความต้านทาน: 89.4%] [แนะนำ: ควรนอนพักผ่อนอย่างน้อย 8 ชั่วโมงหลังการต่อสู้สิ้นสุดลงเพื่อรักษาสมดุลมานา] "นี่... รุ่นพี่อาคิราห์ครับ" คริสเตียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย พลางยกมือขึ้นเกาแก้มเบาๆ "ผมว่าประโยคเมื่อกี้มันดูลิเกไปหน่อยนะ ใช้วิธีสะกิดจุดรวมมานาแล้วดีดกระเด็นออกไปแบบเรียบง่ายน่าจะประหยัดแรงกว่าตั้งเยอะ" อาคิราห์เหลือบสายตากลับมามองรุ่นน้องตัวแสบแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างระอาใจ "ถ้าข้าไม่ทำท่าขู่ให้พวกมันกลัว เจ้าก็คงนอนเคี้ยวลูกอมดูการแสดงสดอย่างไร้ความกังวลแบบนี้ต่อไปสินะ... คริสเตียน เจ้าชักจะติดนิสัยประมาทเกินไปแล้ว" "ผมไม่ได้ประมาทครับ แค่คำนวณความน่าจะเป็นแล้วว่ารุ่นพี่มาทันเวลาพอดีเป๊ะต่างหาก" คริสเตียนตอบหน้าตาย พลางปัดหน้าจอระบบทิ้งไป เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง ผู้นำกลุ่มผู้รุกรานสวมหน้ากากเหล็กแค่นเสียงหัวเราะลอดไรฟัน มันก้าวเท้าออกมาจากเงามืด แรงกดดันระดับจอมเวทขั้นสูงแผ่ขยายออกเป็นวงกว้างจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าปริร้าวเป็นทางยาว "ฮ่าๆๆๆ สมคำร่ำลือ ประธานนักเรียนอาคิราห์ผู้ไร้พ่าย... แต่คิดหรือว่าลำพังแค่ตัวคนเดียว จะปกป้องไอ้เด็กอัจฉริยะจอมขี้เกียจคนนี้จาก 'พิธีกรรมกลืนกินดารา' ได้!" สิ้นเสียงตวาด ร่างของผู้รุกรานก็สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีดำทมิฬ พุ่งทะยานเข้าหาทั้งคู่ด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบ พื้นที่รอบด้านบิดเบี้ยวจากแรงโน้มถ่วงที่ถูกบีบอัด อากาศรอบตัวกลายเป็นสุญญากาศชั่วขณะจนแทบหายใจไม่ออก อาคิราห์ก้าวเท้าขวาไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ดาบในมือวาดเป็นวงโค้งสมบูรณ์แบบ เกิดเป็นม่านพลังรูปทรงเรขาคณิตสีฟ้าครามซ้อนทับกันถึงเจ็ดชั้น ป้องกันการโจมตีพอดิบพอดี เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วห้องโถงใต้ดิน แรงปะทะทำให้เศษหินกระเด็นว่อน แต่ทว่า... ม่านพลังของอาคิราห์กลับไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย "ช้าไป" อาคิราห์กล่าวเรียบๆ ดาบสีครามตวัดสวนกลับในเสี้ยววินาที รวดเร็วจนมองตามแทบไม่ทัน คลื่นดาบพลังเวทอัดแน่นถูกซัดเข้าที่กลางลำตัวของผู้รุกรานอย่างจัง ร่างในชุดคลุมสีดำกระเด็นทะลุกำแพงหินหนาเตอะจนเกิดเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ ทว่า ในจังหวะนั้นเอง คริสเตียนที่นั่งอยู่ด้านหลังกลับหรี่ตาลงเล็กน้อย ระบบในหัวส่งเสียงเตือนดังลั่นด้วยโทนเสียงที่แหลมสูงผิดปกติ [คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติของอนุภาคเวทมนตร์เบื้องล่าง!] [เป้าหมายมิใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่เป็นการกระตุ้น "ผนึกมารโลหิต"] "รุ่นพี่! ถอยหลังสองก้าว!" คริสเตียนตะโกนขึ้นทันที น้ำเสียงที่เคยเรื่อยเปื่อยแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังเฉียบขาดเป็นครั้งแรก อาคิราห์ผู้มีความเชื่อมั่นในตัวรุ่นน้องคนนี้อย่างไร้เงื่อนไข ไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ ถอยหลังตามคำสั่งทันทีโดยไม่ต้องหันไปมอง ตูมมมม! พื้นศิลาบริเวณที่อาคิราห์ยืนอยู่เมื่อครู่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เสาพลังงานสีเลือดพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุกรอบหลังคาหอคอยเวทมนตร์ กลายเป็นม่านบาตรสีแดงฉานครอบ คริสเตียนลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าเบาๆ ดวงตาสองสีจดจ้องมองลวดลายอักขระเวทมนตร์ที่กำลังเรืองแสงรอบตัว พวกมันไม่ใช่เวทมนตร์ของสถาบัน และไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือโครงสร้างเวทต้องห้ามที่มีอายุมากกว่าพันปี "ทำได้ดีนี่ เจ้าหนู... มองออกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าข้าไม่ได้กะจะใช้กำลังปะทะตรงๆ" เสียงแหบพร่าดังมาจากซากกำแพง ร่างของผู้รุกรานก้าวเดินออกมาอีกครั้ง คราวนี้หน้ากากเหล็กแตกละเอียด เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกที่มีรอยสักประหลาดกำลังเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต อาคิราห์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าคริสเตียน แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่พร้อมปกป้องทุกสิ่ง ดาบในมือยังคงเปล่งประกายแสงสีครามเจิดจ้า "เจ้าไม่มีวันแตะต้องเขาได้... ถ้าข้ายังยืนอยู่ตรงนี้" "หึๆๆ น่าประทับใจในความผูกพันของรุ่นพี่รุ่นน้อง... แต่เสียดายที่พวกเจ้า ประเมิน 'กุญแจ' ดอกนี้ต่ำเกินไป" สิ้นคำพูดของผู้รุกราน พื้นที่ใต้เท้าของคริสเตียนก็พลันเรืองแสงสีทองสว่างวาบ อักขระโบราณนับพันตัวผุดขึ้นจากพื้นดิน ล้อมรอบตัวเขาไว้ในวงเวทปริศนาที่แม้แต่ระบบของคริสเตียนเองก็ยังขึ้นข้อความเตือนรัวเป็นพายุ [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: บัญชีผู้ใช้ถูกล็อกเป้าหมายจากพลังงานภายนอกระบบ] [กำลังดาวน์โหลดข้อมูลต้นกำเนิด...] [คำเตือนสูงสุด: ผู้ดูแลระบบนิรนามกำลังพยายามเชื่อมต่อเข้าสู่จิตสำนึกของท่าน!] คริสเตียนขมวดคิ้วแน่น ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในสมองเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ร่างกายรู้สึกชาหนึบจนแทบขยับไม่ได้ อาคิราห์สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ รีบหันกลับมามองด้วยความตกใจ "คริสเตียน! เกิดอะไรขึ้น!" ก่อนที่คริสเตียนจะทันได้เอ่ยปากตอบ ท้องฟ้าเหนือหอคอยเวทมนตร์ก็มืดครึ้มลงฉับพลัน เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเป็นเกลียวพายุ และจากใจกลางพายุนั้นเอง... ดวงตาสีทองขนาดมหึมาคู่หนึ่งก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองลงมายังเบื้องล่างด้วยสายตาที่เย็นชาและไร้ซึ่งความรู้สึก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ (อาร์เธอร์มนตราสวรรค์)