สวนกลับอย่างสาสม

"เวทมนตร์ระดับสามัญที่ร่ายด้วยความเร็วระดับนี้... น่าผิดหวังกว่าที่คิดนะครับ รุ่นพี่วาเลน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันสีเทาที่เกิดจากการปะทะกันของอณูมานากลางลานประลองปิดตาย เสียงฝีเท้าของคริสเตียนกระทบลงบนพื้นหินอ่อนอย่างเชื่องช้า สายตาสีรัตติกาลของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันคือความว่างเปล่าที่สะท้อนภาพของคู่ต่อสู้ผู้กำลังหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน วาเลน สมาชิกสภาวินิจฉัยผู้ทรงอิทธิพลและเป็นผู้ชักใยแผนการสกปรกทั้งหมดในเงา กัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือที่ถือคทาเวทมนตร์สั่นเทา "แก... แกทำลายวงแหวนเวทของฉันได้อย่างไร! นั่นคือโครงสร้างที่สืบทอดมาจากตระกูลขุนนางเก่าแก่ มันไม่มีทางมีช่องโหว่!" "ทุกอย่างบนโลกนี้ล้วนมีตรรกะและจุดอ่อนของมันครับ ยิ่งเวทมนตร์ของคุณพยายามซับซ้อนมากเท่าไหร่ รอยต่อระหว่างโครงสร้างมานาก็ยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้น" คริสเตียนยกมือขึ้น แสงสีฟ้าจางๆ จากระบบอัจฉริยะในดวงตาฉายภาพโฮโลแกรมสามมิติที่มองเห็นเฉพาะเขา แสดงโครงสร้างเวทมนตร์ของวาเลนที่แตกละเอียดราวกับใยแมงมุมที่ถูกตัดขาดในจุดศูนย์กลาง ย้อนกลับไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว วาเลนเปิดฉากด้วยเวทมนตร์สายฟ้าทำลายล้างสูงเพื่อปิดเกมอย่างรวดเร็ว แต่สำหรับคริสเตียน ผู้มองเห็น "รหัสต้นทาง" ของมานาผ่านระบบเนตรสวรรค์ การบล็อกหรือหลบหลีกนั้นเสียเวลาเกินไป เขาเพียงแค่ดีดนิ้วส่งกระแสมานาความถี่ต่ำเข้าไปแทรกแซงจุดเชื่อมต่อที่อ่อนแอที่สุดในเสี้ยววินาทีที่เวทมนตร์กำลังถูกร่าย ผลลัพธ์คือการสะท้อนพลังกลับเข้าหาตัวผู้ใช้ ส่งผลให้เวทมนตร์ย้อนกลับและทำลายวงแหวนเวทภายในร่างกายของวาเลนจนหมดสิ้น "อึก... แค่ก!" วาเลนกระอักเลือดสีเข้มออกมาคำโต เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น แรงกดดันจากมานาที่เคยคุกคามสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ว่า ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นอัจฉริยะขี้เกียจและมักถูกมองข้ามคนนี้ ได้จัดการศัตรูคนแรกของแผนการใหญ่นี้ลงอย่างราบคาบและงดงามโดยแทบไม่ต้องออกแรงเหงื่อตก ที่มุมหนึ่งของลานประลอง อาคิราห์ ประธานนักเรียนผู้ยืนกอดอกพิงเสาหินเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบของเธอฉายแววความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด สมแล้วที่เป็นเด็กหนุ่มที่เธอเลือกเฝ้าดู การจัดการปัญหาความขัดแย้งระดับโครงสร้างอำนาจด้วยความเด็ดขาดและตรรกะอันเย็นชาเช่นนี้ ทำให้เธอมั่นใจยิ่งขึ้นว่าเส้นทางในอนาคตของสถาบันแห่งนี้จะไม่มีวันน่าเบื่ออีกต่อไป "จบเรื่องแล้วสินะครับ" อาคิราห์ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับโยนกุญแจผนึกมานาลงไปตรงหน้าวาเลนที่นอนแผ่หลา "ส่งตราสัญลักษณ์และบันทึกคำสั่งทั้งหมดที่คุณใช้ติดสินบนคณะกรรมการมาซะ ไม่เช่นนั้น ฉันเกรงว่าบทลงโทษจากสภาสูงอาจจะไม่ใช่แค่การไล่ออกจากสถาบัน แต่อาจหมายถึงการถูกเนรเทศออกจากอาณาจักรเวทมนตร์" วาเลนเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขาตระหนักแล้วว่าตนเองเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ที่ถูกเขี่ยทิ้งในกระดานอันซับซ้อนนี้ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากสารภาพอะไรเพิ่มเติม บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน อุณหภูมิในลานประลองลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว เงาสะท้อนบนพื้นหินอ่อนที่เคยเป็นสีใส กลับกลายเป็นสีดำมืดสนิทราวกับน้ำมันดิบ คริสเตียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ระบบในหัวส่งเสียงเตือนแหลมสูงด้วยความถี่ที่ไม่อเคยเกิดขึ้นมาก่อน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติกำลังแทรกแซงพื้นที่]* *[คำเตือน: มานาภายนอกกำลังถูกควบคุมโดยบุคคลที่สาม โครงสร้างเวทมนตร์รอบตัวถูกล็อกเป้าหมาย]* "ไม่ใช่ฝีมือของเขา..." คริสเตียนพึมพำเบาๆ ก่อนจะหันไปคว้าแขนของอาคิราห์ให้ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวังสูงสุด กลางอากาศเหนือร่างของวาเลน รอยแยกสีดำขนาดเท่าฝ่ามือค่อยๆ ปริแตกออก เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อยดังแว่วออกมาจากรอยแยกนั้น ก่อนที่มืออันเหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยอักขระเวทมนตร์สีเลือดจะพุ่งทะลวงออกมา กระชากร่างของวาเลนหายลับเข้าไปในความมืดมิดในชั่วพริบตาเดียว! ไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ของลานประลองก็ปิดกระแทกดังสนั่น พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันเย็นเยียบที่ดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทางราวกับกระซิบข้างใบหู *“จัดการเบี้ยตัวแรกได้งดงามมาก... หนุ่มน้อยแห่งตรรกะ แต่เกมกระดานจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ