บั๊กในดันเจี้ยน

"ถ้าหากตรรกะการไหลเวียนของมานาในชั้นที่สี่นี้ถูกเขียนขึ้นด้วยโค้ดชุดเดียวกับระบบป้องกันประตูโรงเรียน... นั่นก็หมายความว่าเราไม่ได้กำลังเดินอยู่ในดันเจี้ยนตามธรรมชาติเลยสักนิดครับ" เสียงพึมพำของคริสเตียนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของผนังหินสีนิลกาฬ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นอายของซากมอนสเตอร์ระดับสูงลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเด็กหนุ่มผมดำกลับไม่ใช่ความน่ากลัวของบรรยากาศรอบตัว หากแต่เป็นเส้นแสงสีฟ้าจางๆ ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—หน้าต่างสถานะโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเฉพาะในสายตาของเขาเท่านั้น นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านอากาศเบาๆ ราวกับกำลังปัดหน้าจอโทรศัพท์มือถือ โครงสร้างโค้ดเวทมนตร์นับล้านบรรทัดถูกคลี่คลายออกมาเป็นภาพสามมิติในหัวสมองอันปราดเปรื่องของเขา "นายกำลังพูดเรื่องอะไรอีกแล้ว คริสเตียน" อาคิราห์ ประธานนักเรียนปีสามผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและฝีมือดาบอันไร้เทียมทานเอ่ยถาม เธอขยับดาบคาตานะในมือซ้ายเล็กน้อยเพื่อปรับมุมมองในความมืด ดวงตาสีอเทメラลดความระแวดระวังจากฝูงออร์คเงาเบื้องหน้า มาจดจ้องแผ่นหลังของรุ่นน้องปีหนึ่งผู้สร้างความประหลาดใจให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน "รุ่นพี่อาคิราห์ลองมองไปที่เสาหินต้นที่สามทางขวามือสครับ สังเกตการกระพริบของมานาสC-Rate ที่ความถี่ 0.4 วินาทีดูสครับ" คริสเตียนหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบที่มักจะทำให้คนมองรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างง่ายดายเหลือเกินสำหรับเขา "มันไม่ใช่ธรรมชาติของหินเวทมนตร์โบราณ... แต่มันคือ 'ค่าความหน่วง' ของระบบที่ถูกติดตั้งไว้เพื่อกลบเกลื่อนรอยต่อของพื้นที่" อาคิราห์หรี่ตาลง เธอยืมพลังเนตรเวทประจำตัวมาเพ่งพินิจตามคำบอกกล่าว และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้ลมหายใจของหญิงสาวสะดุดไปชั่วขณะ รอยต่อสีดำสนิทราวกับรอยปริแตกของกระจกปรากฏขึ้นเบื้องหลังเสาต้นนั้น มันไม่ใช่ผนังหิน แต่เป็นภาพลวงตาที่ซ้อนทับด้วยเวทมนตร์ระดับสูง "พื้นที่ซ้อนทับ..." อาคิราห์พึมพำด้วยความทึ่ง "ถ้าไม่มีเนตรพิเศษของนาย หรือถ้าไม่ได้วิเคราะห์โครงสร้างตรรกะแบบนั้น... ต่อให้เป็นอาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณก็ไม่มีทางมองออก" "ก็เพราะพวกเขาใช้ 'ความเชื่อ' ในการศึกษาเวทมนตร์ครับ แต่ผมใช้ 'ตรรกะ'" คริสเตียนยักไหล่เบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้รอยต่อนั้นมากขึ้น "และสิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็คือ... ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบนักเรียน แต่มันถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'ซ่อน' บางอย่างที่สถาบันไม่อยากให้ใครพบต่างหากครับ" บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะท้อนหยดน้ำจากเพดานถ้ำและเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะของคนทั้งสอง อาคิราห์ก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเด็กหนุ่ม กลิ่นกายจางๆ ของรุ่นพี่สาวและไอร้อนจากดาบเวทในมือทำให้ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงอย่างน่าประหลาด "แล้วนายคิดจะทำอะไรต่อล่ะ เจ้าอัจฉริยะขี้เกียจ" เสียงของอาคิราห์อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาที่มองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยม เธอรู้ดีว่าทุกย่างก้าวของคริสเตียนมีความหมาย และเขานี่แหละคือผู้ที่จะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์ของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ "ง่ายมากครับ..." คริสเตียนยกมือขึ้นแตะลงไปที่รอยแยกของมิติ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้โทนเสียงกลับไม่ใช่สีฟ้าใสแบบปกติ หากแต่เป็นสีแดงฉานที่กระพริบถี่ระรัว [คำเตือนระบบ: ตรวจพบความพยายามในการเข้าถึงรูטระบบหลัก (Root Access)] [คุณกำลังทำการ 'เจาะข้อมูล' (Exploit) ดันเจี้ยนระดับตำนาน: หุบเขาเงาบรรพกาล] [คำสั่ง: บายพาส (Bypass) การป้องกันชั้นที่ 13 สำเร็จ] พริบตาandนั้น พื้นเบื้องล่างของพวกเขาก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมอากาศสีดำสนิท แรงดึงดูดมหมศาลฉุดกระชากร่างทั้งสองให้ดิ่งพสุธาลงไปสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ไร้ก้นบึ้ง ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิว อาคิราห์คว้าแขนของคริสเตียนไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณ ขณะที่เด็กหนุ่มกลับมีรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความตื่นเต้นฉายชัดบนใบหน้า ก่อนที่สติของทั้งคู่จะจมดิ่งลงสู่ความเวิ้งว้าง หน้าต่างสีแดงฉานนับร้อยก็ระเบิดออกมากลางอากาศ พร้อมกับข้อความขนาดมหึมาที่สลักด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม [ยินดีต้อนรับผู้เล่นเข้าสู่... พื้นที่ลับที่ไม่อยู่ในสารบบของสถาบัน] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้บุกรุกคนที่ 001 - "คริสเตียน"] [และในขณะนี้... สิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ก้นบึ้งของระบบ กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานนับพันปี...] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตรรกะอันลุ่มลึกและมิตรภาพอันงดงามนี้ พบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์