สอบเข้า? ผมขอนอนได้ไหม

“หากการทดสอบนี้คือการวัดระดับความสามารถในการควบคุมมานา ผมว่าผมสอบตกตั้งแต่เริ่มแล้วล่ะครับ เพราะดูเหมือนผมจะลืมวิธีหายใจให้เป็นจังหวะเวทมนตร์ไปเสียสนิทเลย” เสียงพึมพำเรียบเรื่อยของผมดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันภายในโถงสอบคัดเลือกแห่งสถาบันเวทมนตร์อาร์คาน่า ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ รอบข้างต่างยืนตัวเกร็ง ขับพลังเวทออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเพื่อแสดงศักยภาพให้คณะกรรมการเห็น แต่ผมกลับนั่งยองๆ ลงกับพื้นพลางจ้องมอง ‘อักขระสลายพลัง’ ที่พื้นด้วยสายตาอ่านตำรา “คริสเตียน เลิกทำตัวเป็นจุดสนใจด้วยการนั่งเอกเขนกได้แล้วครับ” น้ำเสียงเข้มงวดแต่แฝงไปด้วยความกังวลจางๆ ของ ‘อาคิราห์’ ประธานนักเรียนผู้สง่างามดังมาจากด้านหลัง เธอเดินตรงเข้ามาหาผม รองเท้าบูทหนังของเธอกระทบพื้นหินเป็นจังหวะที่เด็ดขาด สายตาคู่คมกริบกวาดมองผู้เข้าสอบคนอื่นๆ ก่อนจะกลับมาจดจ้องที่ผม “นี่คือการทดสอบภาคปฏิบัติ การที่คุณนั่งว่างงานแบบนี้ กรรมการจะมองว่าคุณไม่มีค่าพอที่จะอยู่ในสถาบันแห่งนี้” ผมเงยหน้าขึ้นมองเธอพลางยักไหล่ “คุณอาคิราห์ครับ ถ้าผมบอกว่าโครงสร้างอักขระที่คุณอาจารย์เป็นคนเขียนขึ้นมานี้มันมี ‘ช่องโหว่’ ที่ทำให้ผลการทดสอบแสดงค่าผิดพลาด คุณจะเชื่อผมไหมครับ?” อาคิราห์ชะงักไป เธอขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะก้มลงมองพื้นตามที่ผมชี้ “ช่องโหว่? นี่คือมหาเวทระดับตำนานที่ถูกวางไว้เพื่อคัดกรองอัจฉริยะ มันไม่มีทางมีข้อผิดพลาดทางตรรกะหรอกนะ” ผมไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่ใช้นิ้วชี้แตะเบาๆ ลงบนจุดเชื่อมต่อที่ดูไม่สะดุดตานัก “จุดหักเหมานาตรงนี้ครับ ถ้าเรากระตุ้นด้วยจังหวะที่ขัดแย้งกันเพียงนิดเดียว ตัวระบบจะตีความเป็นค่า ‘สูงสุด’ เพราะมันหาจุดอ้างอิงเทียบเคียงไม่ได้” อาคิราห์มองตามนิ้วผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเคร่งขรึมกลายเป็นความสนเท่ห์ เธอเองก็เป็นอัจฉริยะในสายเลือด เธอเข้าใจทันทีว่าระบบที่ซับซ้อนเกินไป มักมีรอยแยกเสมอ แต่การจะมองเห็นรอยแยกนั้นในเสี้ยววินาที... มันไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปทำได้ “อย่าทำอะไรแผลงๆ นะคริสเตียน” เธอเตือนเสียงเบา แต่นัยน์ตาของเธอกลับมีความคาดหวังบางอย่างซ่อนอยู่ เสียงสัญญาณเริ่มต้นการทดสอบดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว ผู้เข้าสอบคนอื่นๆ เริ่มร่ายเวทมนตร์โจมตีเป้าหมายหุ่นเชิดมานา แต่ผมกลับทำเพียงเดินไปที่กลางวงเวทย์ แล้วทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิเหมือนคนเตรียมจะจำศีล “หมอนั่นทำอะไรน่ะ?” เสียงซุบซิบดังขึ้นจากกลุ่มกรรมการบนแท่นสูง “ไร้สาระสิ้นดี คงถอดใจแล้วสินะ” ท่ามกลางสายตาดูแคลน ผมหลับตาลงสัมผัสกระแสมานาที่ไหลเวียนในอากาศ ระบบที่ติดตัวผมมาตั้งแต่เกิดส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นในมโนภาพ [วิเคราะห์โครงสร้าง: ระบบทดสอบการไหลเวียนมานา (รุ่น 4.2)] [สถานะ: พบจุดเปราะบาง (Critical Error) ที่จุดตัดพิกัด (X:12, Y:45)] [คำแนะนำ: ปล่อยกระแสมานาแบบ ‘ย้อนศร’ ด้วยความเข้มข้นต่ำสุด เพื่อทำลายความสมดุลของวงจร] ผมถอนหายใจยาว “ขอโทษทีนะครับ พอดีผมแค่อยากนอนต่ออีกนิด ถ้าการทดสอบมันจบเร็ว ผมจะได้ไปหาที่เงียบๆ งีบ” ผมสะบัดข้อมือเบาๆ เหมือนปัดฝุ่นออกโดยไม่ได้ใช้เวทมนตร์รุนแรงอะไรเลย ทว่าในจังหวะที่มานาหยดเล็กๆ ของผมกระทบกับจุดที่ผมเล็งไว้ แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกกะทันหัน! วงเวทย์ทั้งโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวหุ่นเชิดมานาทุกตัวหยุดชะงัก ก่อนจะพังทลายลงเหมือนโดมิโน่ เสียง ‘ปิ๊บ’ ดังขึ้นรัวๆ จากเครื่องวัดพลังทั่วทั้งหอประชุม เข็มวัดพลังดีดทะลุเพดานจนทุกตัวพังเสียหายในคราวเดียว ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ทุกสายตาจ้องมองมาที่ร่างผมที่ยังคงนั่งกอดอกพิงเสาหินอย่างสบายอารมณ์ อาคิราห์อ้าปากค้างเล็กน้อย พลางมองสลับไปมาระหว่างผมกับซากระบบทดสอบ ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง เสียงหนึ่งที่ดูผิดปกติก็ดังขึ้นในหัวของผม มันไม่ใช่ระบบปกติที่เคยใช้งาน [ตรวจพบการแทรกแซงจากแหล่งพลังงานภายนอก] [ระบบนิรภัยของสถาบันถูกกระตุ้น] [คำเตือน: บอสลับระดับตำนานที่ถูกผนึกใต้ดิน กำลังตอบสนองต่อ ‘มานาบริสุทธิ์’ ของท่าน] พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของผมเริ่มแตกร้าว แรงสั่นสะเทือนไม่ได้มาจากวงเวทย์ แต่มาจากสิ่งที่อยู่ลึกลงไปภายใต้สถาบันนี้... บางสิ่งที่ตื่นจากการหลับใหลเพราะการกระทำของผม มือของอาคิราห์คว้าแขนผมไว้แน่น “คริสเตียน... คุณทำอะไรลงไป? ผนึกใต้ดินนั่น... มันกำลังคลายตัว!” ผมมองลงไปที่รอยแยกที่กำลังขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ดังก้องออกมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง มันไม่ใช่แค่การทดสอบเข้าเรียนอีกต่อไปแล้ว แต่ดูเหมือนผมจะเพิ่งปลุก ‘หายนะ’ ที่อาจารย์ใหญ่ปิดตายไว้ขึ้นมาด้วยความง่วงแท้ๆ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในครั้งนี้ครับ อาร์เธอร์มนตราสวรรค์