ระบบบ้าอะไรเนี่ย?

กลิ่นอับของตำราเวทมนตร์เก่าเก็บนับร้อยปีเคล้ากับกลิ่นหมึกเวทสีครามจางๆ บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ คือสิ่งแรกที่คริสเตียนสัมผัสได้ ไม่ใช่เพราะเขาตื่นจากการนอนหลับ หากแต่เป็นเพราะสมองส่วนหน้าของเขากำลังประมวลผลข้อมูลปริมาณมหาศาลที่ถูกยัดทะนานเข้ามาในกระแสประสาทราวกับมีใครกำลังเทฮาร์ดดิสก์ความจุสิบเทราไบต์ใส่กะโหลกศีรษะ นิ้วเรียวยาวที่ปกติมักจะใช้ควงปากกาหมึกซึมราคาแพง ตอนนี้กำลังเคาะลงบนพื้นโต๊ะเป็นจังหวะสามช่าอย่างเบื่อหน่าย สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทรง 8 เหลี่ยมกวาดมองไปรอบห้องสมุดหลวงประจำสถาบันเวทมนตร์เซนต์ลูเมน สถานที่แห่งนี้ควรจะเป็นสถานที่อันเงียบสงบสำหรับการแอบงีบหลับในคาบประวัติศาสตร์เวทมนตร์ขั้นสูง ทว่าภาพเบื้องหน้าของเขากลับไม่ใช่ชั้นหนังสือสูงตระหง่านแบบเดิมอีกต่อไป "ถอดรหัสโครงสร้างมานาล้มเหลว... ตรวจพบความผิดปกติในกระแสจิต 99.4%" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยดังขึ้นในหัว พร้อมกับการปรากฏตัวของหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสเรืองแสง ซึ่งลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศในระดับสายตา ตัวอักษรสีทองวิ่งรัวเป็นพืดราวกับโค้ดโปรแกรมในภาพยนตร์ไซไฟยุคเก่า ทั้งที่นี่คือโลกแห่งเวทมนตร์ที่ขับเคลื่อนด้วยวงแหวนคาถาและไม้กายสิทธิ์ คริสเตียนถอนหายใจยาวเหยียด เขาใช้มือซ้ายคางท้าวโต๊ะ ดวงตาสีนิลเหลือบมองหน้าต่างประหลาดนั้นด้วยความรู้สึกรำคาญใจเสียมากกว่าความตกใจ "ระบบบ้าอะไรเนี่ย?" เขารำพึงออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ สมกับที่เป็นนักเรียนทุนอัจฉริยะผู้มองโลกด้วยตรรกะและความน่าจะเป็น สำหรับคริสเตียนแล้ว การข้ามมิติหรือการเกิดใหม่ไม่ใช่เรื่องเหลวไหลในทางทฤษฎี มันเป็นเพียงการเคลื่อนย้ายมวลสารผ่านรอยแยกมิติที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยินดีต้อนรับระบบปัญญาประดิษฐ์น่ารำคาญนี่เข้ามาในชีวิตประจำวันอันแสนขี้เกียจของเขา [ยินดีต้อนรับสู่ 'ระบบสถาปนิกแห่งสัจธรรม' ผู้ใช้งาน: คริสเตียน โวหารเวทย์] [สถานะ: นักเรียนทุนปี 1 (ผู้มีความเสี่ยงในการถูกไล่ออกสูงเนื่องจากขาดเรียน 45%)] [ภารกิจเฉพาะหน้า: เอาชีวิตรอดจากการทดสอบภาคสนามในอีก 15 นาทีข้างหน้า] "ให้ตายสิ..." คริสเตียนขมวดคิ้วมุ่น ปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ "ฉันแค่อยากมานอนอ่านหนังสือเงียบๆ ในห้องสมุด ทำไมต้องส่งภารกิจอะไรพวกนี้มาขัดจังหวะการพักผ่อนอันมีค่าด้วยนะ" เขายังจำเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ได้ดี ในโลกเดิมเขาเป็นถึงนักวิจัยด้านปัญญาประดิษฐ์และฟิสิกส์ควอนตัมระดับหัวกะทิที่ทำงานหามรุ่งหามค่ำจนเส้นเลือดในสมองแตกคาโต๊ะทำงาน พอตื่นขึ้นมาอีกทีเขาก็กลายเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดี ดีกรีนักเรียนทุนของสถาบันเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักร แต่เจ้าของร่างเดิมกลับเป็นพวกหัวทึบเรื่องเวทมนตร์จนเกือบจะเรียนไม่จบ ทว่า ทันทีที่ระบบนี้เปิดใช้งาน วิสัยทัศน์ของคริสเตียนก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อเขากวาดสายตากลับไปมองตำราเวทมนตร์บนโต๊ะอีกครั้ง หน้าต่างระบบไม่ได้แสดงแค่ตัวอักษรธรรมดา แต่มันกำลังวิเคราะห์ 'ช่องโหว่' ของวงแหวนคาถาที่ถูกจารึกไว้ในหน้ากระดาษอย่างละเอียดถี่ถ้วน [ตรวจพบคาถา 'เปลวเพลิงทมิฬ' ระดับ 3] [ข้อบกพร่อง: การไหลเวียนของมานาบริเวณจุดศูนย์กลางมีความหนาแน่นต่ำเกินไป 14%] [ทางแก้: หากร่ายเวทโดยลดการใช้มานาลง 20% แล้วดีดนิ้วแทนการใช้ไม้กายสิทธิ์ ประสิทธิภาพจะเพิ่มขึ้น 300% และใช้พลังงานลดลงครึ่งหนึ่ง] ดวงตาของคริสเตียนเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ความขี้เกียจในตัวถูกกระตุ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นในเชิงตรรกะ หากทฤษฎีนี้ถูกต้อง มันหมายความว่าเวทมนตร์ทั้งหมดในโลกนี้เต็มไปด้วย "บั๊ก" ที่เขาสามารถแก้ไขมันได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องท่องคาถาบ้าๆ ให้เปลืองน้ำลาย "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูกระจกใสของห้องอ่านหนังสือส่วนตัวดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ขัดจังหวะการวิเคราะห์ระบบของเขา คริสเตียนเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกใส และพบกับร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดเครื่องแบบนักเรียนกึ่งชุดทหารสีขาวบริสุทธิ์ เรือนผมสีเงินยาวสลวยรับกับใบหน้าคมคายดั่งรูปสลัก ดวงตาสสีอเมทิสต์คู่นั้นมองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความกดดันในเวลาเดียวกัน อาคิราห์ ประธานนักเรียนแห่งสถาบันเซนต์ลูเมน หญิงสาวผู้ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะรอบด้าน และเป็นบุคคลที่นักเรียนทุกคนต่างหวาดกลัวเมื่อเธอเดินตรวจความเรียบร้อย คริสเตียนแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่อยากเจอเธอตอนนี้เลยจริงๆ เพราะทุกครั้งที่อาคิราห์ปรากฏตัว มันมักจะมาพร้อมกับปัญหาชวนปวดหัวเสมอ ประธานนักเรียนสาวผลักประตูเปิดเข้ามา กลิ่นอายความกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของแข็ง เธอยืนกอดอก มองเด็กหนุ่มที่กำลังทำหน้าเซ็งชีวิตอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะคาดเดา "คริสเตียน... ฉันตามหาเธอทั่วสถาบัน" น้ำเสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น "คาบเรียนประจัญหน้ากับอาจารย์ใหญ่กำลังจะเริ่มในอีกสิบนาที แต่ดูเหมือนว่า 'นักเรียนทุนอัจฉริยะ' ของเราจะยังนั่งสบายใจเฉิบอยู่ในห้องสมุดสินะคะ" (อ๊ะ ไม่ใช่... สินะครับ) คริสเตียนแก้คำพูดในใจอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงบุคลิกของเธอ "รุ่นพี่อาคิราห์... บังเอิญจังเลยนะครับ ลมอะไรหอบท่านประธานคนสวยมาถึงนี่ได้ล่ะเนี่ย?" คริสเตียนแสร้งทำเป็นยิ้มแย้ม ท่าทางเกียจคร้านถูกงัดออกมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนความรำคาญ อาคิราห์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอโน้มตัวลงมาใช้มือทั้งสองข้างค้ำขอบโต๊ะไว้ ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบเดียว ดวงตาสีอเมทิสต์จ้องลึกเข้าไปในดวงตานิลของเขา ราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ นั้น "ลมหนาวจากห้องพักอาจารย์ใหญ่ไงล่ะ" อาคิราห์กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "อาจารย์สเตฟานกำลังหัวเสียมากที่เธอสอบตกวิชาควบคุมมานาเมื่อวาน และเขาก1ำลังรอทดสอบเธอเป็นกรณีพิเศษด้วยตัวเอง... หวังว่าเธอคงจะเตรียมใจมาแล้วนะ" คริสเตียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขารู้ดีว่าการทดสอบของอาจารย์สเตฟานขึ้นชื่อเรื่องความโหดหินขนาดไหน นักเรียนปีหนึ่งหลายคนถึงกับต้องเข้าห้องพยาบาลมาแล้ว ทว่า ก่อนที่คริสเตียนจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือหาข้ออ้างหลีกเลี่ยง เสียงแจ้งเตือนจากระบบโฮโลแกรมที่ไร้เสียงก็ดังขึ้นอีกครั้งตรงหน้า พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ทำให้หัวใจของเขาต้องเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบเจตంటุคุกคามระดับสูงจากบุคคลเบื้องหน้า] [ภารกิจเสริมบังคับ: จงโน้มน้าวอาคิราห์ให้ร่วมมือกับคุณภายใน 3 นาที มิฉะนั้นคุณจะถูกลบความทรงจำทั้งหมดและถูกส่งกลับไปยังโลกเดิมทันที] คริสเตียนเบิกตากว้างเล็กน้อยเป็นครั้งแรก ระบบบ้าพรรค์นี้บังคับให้เขาต้องหาทางรอดด้วยวิธีที่บ้าบิ่นที่สุด เขาสบตากับประธานนักเรียนสาวที่กำลังจ้องเขาอยู่พอดิบพอดี ก่อนจะยิ้มมุมปากแล้วเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของอาคิราห์ไว้โดยไม่ทันตั้งตัว อาคิราห์สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีอเมทิสต์เบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกสัมผัสโดยไม่คาดฝัน "ทะ... ทําอะไรของเธอน่ะ คริสเตียน!" "รุ่นพี่ครับ..." คริสเตียนกระซิบเสียงต่ำ ใบหน้าเข้าใกล้เธอเข้าไปอีกนิดจนลมหายใจรดกัน "ถ้าไม่อยากให้อาจารย์สเตฟานขายหน้าทั้งสถาบันในอีกสิบนาทีข้างหน้า... สนใจมาเป็น 'ผู้ช่วย' ในการทดสอบของผมหน่อยไหมครับ?" ในวินาทีที่อาคิราห์กำลังจะอ้าปากปฏิเสธด้วยความเกรี้ยวกราด บรรยากาศรอบตัวก็พลันบิดเบี้ยว เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบันเวทมนตร์ พร้อมกับม่านพลังสีดำสนิทที่พุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดินล้อมรอบห้องสมุดไว้ทั้งหมดในพริบตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนนี้นะครับ - อาร์เธอร์มนตราสวรรค์