ความลับของสหพันธ์

เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ไอออนระดับสามดังสะท้อนผ่านโครงสร้างเหล็กกล้าของห้องควบคุมแรงโน้มถ่วงจำลอง แรงสั่นสะเทือนระดับความถี่ต่ำนั้นไม่ได้ทำให้โครงสร้างสั่นไหว แต่มันสั่นสะเทือนเข้าไปถึงเยื่อหุ้มประสาทของมนุษย์ ไซรัส เวนน์ ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหน้าจอสถานะพลังงานที่กะพริบเตือนสีส้ม เขายังคงปล่อยให้ปลายนิ้วสวมถุงมือไนลอนสีดำกดทับลงบนแผงวงจรไมโครชิปด้วยน้ำหนักที่แม่นยำระดับไมครอน กลิ่นฉุนจางๆ ของสารละลายบัดกรีระเหยอยู่ในอากาศปิดทึบ ผสมผสานกับกลิ่นอับของระบบกรองอากาศที่ใช้งานมานานเกินมาตรฐาน "คุณกำลังซ่อมแซมสิ่งที่ต่อให้ประกอบเสร็จ มันก็ไม่มีวันพาเราออกไปจากวงโคจรนี้ได้หรอกครับ... ไซรัส" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เอเลน่า วาเลนไทน์ ยืนกอดอกพิงแผงควบคุมระบบระบายความร้อน แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอหลักสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเธอ ซ่อนแววตาที่กำลังคำนวณทุกความเป็นไปได้เอาไว้ภายใต้รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ชุดทูตสันถวไมตรีสีขาวสะอาดของเธอยับยับเล็กน้อย ตรงข้ามกับความเนี้ยบอย่างไร้ที่ติในวันแรกที่ก้าวขึ้นมาบนสถานีอวกาศร้างแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง ไซรัสหยุดมือ นิ้วชี้ที่เปื้อนคราบน้ำมันเครื่องค้างอยู่เหนือแผงวงจร เขาไม่ได้หันกลับไปทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความรำคาญที่หญิงสาวคนนี้มักจะอ่านเกมของเขาได้ทะลุปรุโปร่งเสมอ "ถ้าคุณมีเวลาว่างมาเดินตรวจงานอย่างไร้สาระในโซนวิศวกรรมระดับสาม ทำไมไม่เอาเวลาไปทบทวนสุนทรพจน์ที่คุณเตรียมไว้โกหกสภาสหพันธ์ล่ะครับ เอเลน่า" ไซรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ขัน "งานของผมคือการทำให้กองเหล็กพวกนี้ขยับได้ งานของคุณคือการทำให้พวกเบื้องบนเชื่อว่าเรายังมีชีวิตอยู่ ทั้งสองอย่างต่างก็เป็นเรื่องโกหกเหมือนกัน" "เราไม่ได้กำลังโกหก เรากำลังซื้อเวลา" เอเลน่าก้าวเท้าเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอหยุดยืนห่างจากเขาเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นวานิลลาผสมโอโซนตัดกับกลิ่นเหม็นอับของเครื่องจักรอย่างสิ้นเชิง "และเวลาที่ว่ากำลังจะหมดลงแล้ว... เมื่อสามนาทีที่แล้ว ฉันเพิ่งส่งสัญญาณรหัสผ่านระดับเจ็ดเข้าสู่ระบบสื่อสารสำรองของสหพันธ์" ไซรัสชะงัก ปลายนิ้วที่ถือประแจเลื่อนสะดุดกึก เขาหันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาคมกราบกวาดมองใบหน้าที่เรียบเฉยแต่เด็ดเดี่ยวของหญิงสาว แววตาของเขาเปลี่ยนจากความรำคาญเป็นความเย็นชาอันตราย "คุณทำอะไรลงไป..." เสียงของไซรัสต่ำลงจนแทบกลายเป็นกระซิบ "ระบบสื่อสารสำรองถูกตัดขาดจากภายนอกตั้งแต่ก่อนที่สถานีนี้จะประกาศภาวะฉุกเฉิน การส่งสัญญาณออกไปตอนนี้เท่ากับการจุดพลุบอกตำแหน่งให้พวกกองกำลังอิสระรู้ว่าเราซ่อนอยู่ที่ไหน" "พวกเขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเราอยู่ที่นี่ ไซรัส" เอเลน่าตอบสวนกลับทันที น้ำเสียงของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เธอยื่นแท็บเล็ตข้อมูลสีดำสนิทที่ถอดรหัสออกมาจากชั้นความลับสุดยอดของสหพันธ์ให้เขาดู หน้าจอแสดงแผนผังโครงสร้างของสถานีอวกาศ พร้อมจุดสีแดงกะพริบที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ทุกที "สหพันธ์ไม่ได้ส่งฉันมาเพื่อเจรจาสันติภาพ... และคุณก็ไม่ได้ถูกจ้างมาแค่ซ่อมสถานีนี้ตั้งแต่แรก" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างไร้ความหมาย หน้าจอสีฟ้าสาดแสงกระทบใบหน้าของทั้งสองคน ไซรัสจ้องมองข้อมูลบนแท็บเล็ต รูม่านตาของเขาหดแคบลงเมื่อเห็นรหัสโค้ดที่คุ้นเคย—รหัสเดียวกับที่พรากครอบครัวของเขาไปในโศกนาฏกรรมเมื่อห้าปีก่อน "โปรเจกต์ 'โอเมก้า โคบอลต์'..." ไซรัสพึมพำออกมา ชื่อนั้นหลุดจากริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้กองซากปรักหักพังพรั่งพรูขึ้นมาในสมองราวกับคลื่นสึนามิ "ถูกต้องครับ" เอเลน่าขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเขาสามารถสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเธอ "ข้อมูลการทดลองอาวุธชีวภาพที่ถูกปกปิดโดยสภาสหพันธ์ ถูกซ่อนไว้ในแกนกลางของระบบระบายความร้อนที่คุณกำลังซ่อมอยู่นี้ และภารกิจที่แท้จริงของฉัน... คือการมากู้ข้อมูลชิ้นนั้นกลับไป ก่อนที่สหพันธ์จะสั่งทำลายล้างสถานีนี้ทิ้งพร้อมกับเราทั้งคู่" ไซรัสหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความหยันหยาม เขายกมือขึ้นถอดถุงมือช่างที่เปื้อนคราบน้ำมันออกโยนลงบนโต๊ะทำงานอย่างไม่ใยดี "เยี่ยมจริงๆ ทูตสันถวไมตรีผู้สูงส่ง" ไชรัสจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอ "คุณใช้คำว่าสันติภาพบังหน้า เพื่อเข้ามาขโมยหลักฐานความผิดพลาดของรัฐบาล แล้วดึงผมเข้ามาพัวพันกับเกมการเมืองสกปรกนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? ตั้งแต่แรกที่คุณก้าวขึ้นมาบนยาน หรือตั้งแต่ตอนที่เราติดอยู่ในลิฟต์ขนส่งตัวนั้น?" "ตั้งแต่ตอนที่ฉันรู้ว่า คุณคือวิศวกรคนเดียวที่ยังมีสิทธิ์เข้าถึงห้องควบคุมหลักของสถานีนี้ได้โดยไม่ต้องผ่านระบบยืนยันตัวตน" เอเลน่าตอบกลับอย่างไม่หลบสายตา เธอไม่มีทีท่าหวาดกลัวต่อท่าทีคุกคามของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาสีน้ำตาลคู่นั้นกลับฉายประกายความท้าทายที่ดึงดูดใจอย่างประหลาด "เราต่างก็มีเป้าหมายของตัวเองไม่ใช่หรือครับ ไซรัส? คุณอยากซ่อมแซมสถานีนี้เพื่อพิสูจน์ว่าระบบจะไม่ผิดพลาดอีก... ส่วนฉัน อยากเปิดโปงความจริงเพื่อไม่ให้มีใครต้องสูญเสียครอบครัวแบบที่คุณเคยเจออีก" คำพูดนั้นราวกับลูกกระสุนที่เจาะทะลวงเกราะป้องกันอันหนาเตอะของไซรัส เขาชะงักไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ความโกรธที่เคยคุกรุ่นถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย—ความรู้สึกของการถูกมองทะลุปรุโปร่งโดยคนที่เขาเพิ่งรู้จักได้ไม่นาน "คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความสูญเสียเลย เอเลน่า" ไซรัสกล่าวเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังของหญิงสาวเกือบชิดติดกับแผงควบคุม ร่างกายของทั้งสองห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของกันและกัน "ฉันรู้มากกว่าที่คุณคิดครับ..." เอเลน่ากระซิบเบาๆ ดวงตาของเธอพินิจพิเคราะห์ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้าและบาดแผลทางใจของเขา "และถ้าคุณยังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นระบบที่พรากทุกอย่างไปจากคุณ จงส่งรหัสผ่านถอดถอนระบบระบายความร้อนให้ฉันซะ... ตอนนี้" ก่อนที่ไซรัสจะได้ตอบโต้อะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตก็ดังลั่นขึ้นทั่วทั้งสถานี ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องควบคุมแทนที่แสงสีฟ้าเดิม เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งกรูเข้ามาตามทางเดินเหล็กด้านนอก ใกล้เข้ามาทุกที... ทุกที เอเลน่าหน้าซีดลงเล็กน้อย เธอหันไปมองประตูทางเข้าที่ปิดสนิท ก่อนจะหันกลับมาสบตาไซรัสที่นิ่งค้างไป "ดูเหมือนว่า... มีคนไม่อยากให้เราคุยกันจนจบเรื่องนะครับ" เอเลน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความนิ่งสงบได้อย่างน่าทึ่ง ไซรัสไม่พูดอะไร เขาคว้าปืนพกเลเซอร์รุ่นเก่าออกจากซองใต้โต๊ะทำงาน ปลดเซฟด้วยเสียงคลิกหนักแน่น แล้วดึงร่างของเอเลน่าให้หลบมาอยู่ด้านหลังแผงควบคุมหนาทึบ ทันใดนั้น ประตูเหล็กกล้าหน้าห้องก็ถูกระเบิดออกด้วยแรงดันพลาสมา ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับเงาร่างของบุคคลในชุดเกราะรบสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ—และสัญลักษณ์ที่ติดอยู่บนอกเสื้อเกราะนั้น ทำให้หัวใจของไซรัสดิ่งวูบลงสู่เหวลึก มันไม่ใช่คนของกองกำลังอิสระ... แต่มันคือหน่วยปฏิบัติการพิเศษเงาของสหพันธ์เอง ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ