ในห้วงอวกาศไร้แรงโน้มถ่วง

สัญญานเตือนภัยระดับสีแดงกะพริบสะท้อนบนม่านตาเทียมของไซรัส เวนน์ เป็นจังหวะเดียวกับที่แรงโน้มถ่วงประดิษฐ์ภายในห้องเครื่องยนต์เซกเตอร์เจ็ดดับวูบลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ร่างของเขาลอยเคว้งขึ้นจากพื้นเหล็กเย็นเฉียบในเสี้ยววินาที แต่ด้วยสัญชาตญาณดิบของวิศวกรผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน มือหนาคว้าขอบท่อระบายความร้อนไว้ได้ทันก่อนที่แรงเหวี่ยงจากการหมุนของสถานีจะเหวี่ยงร่างกระแทกเข้ากับผนังโลหะ "ระบบปรับแรงดันอากาศในเซกเตอร์นี้กำลังล่มสลาย เอเลน่า คุณอยู่ที่ไหน!" เสียงทุ้มต่ำของไซรัสตะโกนผ่านระบบสื่อสารภายใน แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่น้ำเสียงของเขายังคงไว้ซึ่งความเยือกเย็นและคำนวณทุกความเป็นไปได้ในหัวอย่างรวดเร็ว "ฉันติดอยู่ตรงทางเชื่อมท่อส่งพลังงานหลักครับ... แรงดันลมดันประตูนิรภัยปิดล็อกอัตโนมัติ ฉันเปิดมันด้วยรหัสผ่านไม่ได้!" เสียงของเอเลน่า วาเลนไทน์ ลอดผ่านเครื่องรับสัญญาณด้วยความหอบเหนื่อย แม้เธอจะเป็นนักการทูตผู้ทรงเกียรติและเจนจัดบนเวทีเจรจาระดับจักรวาล แต่ในห้วงอวกาศไร้แรงโน้มถ่วงที่ออกซิเจนกำลังลดฮวบลงเช่นนี้ ศักดิ์ศรีและคำพูดสวยหรูก็ไร้ความหมายสิ้นเชิง ไซรัสขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ข้อมูลในสมองประมวลผลทันที หากเขาเลือกที่จะซ่อมแซมแผงควบคุมหลักเพื่อกู้ระบบสถานีตามคำสั่งภารกิจของสภาสูง เขาจะต้องทิ้งเธอไว้เบื้องหลังเพื่อปิดผนึกกั้นห้อง แต่ถ้าเขาเลือกช่วยชีวิตเธอ... โอกาสที่สถานีอวกาศแห่งนี้จะระเบิดทำลายล้างตัวเองจากปฏิกิริยาลูกโซ่มีสูงถึงแปด puluh เจ็ดเปอร์เซ็นต์ *นี่คือบททดสอบระหว่างตรรกะแห่งเครื่องจักรกับมนุษยธรรมสินะครับ* ไตร่ตรองในใจชั่วเสี้ยววินาที ดวงตาสสีเข้มหม่นฉายประกายความดุดัน เขาไม่ลังเลที่จะเลือกทางที่ขัดแย้งกับหลักการทุกข้อของตนเอง "อย่าเพิ่งยอมแพ้เด็ดขาดนะครับ วาเลนไทน์" ไซรัสดีดตัวพุ่งไปตามผนังห้องเครื่องด้วยความเร็วสูง มือทั้งสองข้างคว้าจับโครงสร้างเหล็กเพื่อดึงร่างตัวเองฝ่าความไร้แรงโน้มถ่วง "เปิดช่องซ่อมบำรุงฉุกเฉินเบอร์สี่เหลี่ยม... แล้วถอดสายไฟเบอร์สีฟ้าที่เชื่อมต่อกับแผงวงจรสำรองออกซะ!" "คุณบ้าไปแล้วหรือไง! นั่นมันเส้นทางจ่ายไฟหลักของระบบหล่อเย็นนะ ถ้าถอดตอนนี้ สถานีอาจจะระเบิดได้ทั้งยวง!" เอเลน่าแย้งกลับมาทันที น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกแต่แฝงไว้ด้วยความฉลาดเฉลียวที่ประเมินสถานการณ์ได้ทันท่วงที "เชื่อใจผมสิครับ... หรือคุณอยากจะรอให้คาร์บอนไดออกไซด์ในปอดของคุณแทนที่ออกซิเจนจนหมดกันล่ะ?" ไซรัสตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มั่นคงอย่างประหลาด ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะผ่านคลื่นวิทยุ ในโลกที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์และการหักหลังทางการเมือง การฝากชีวิตไว้กับผู้ชายที่ไร้หัวใจและมองทุกอย่างเป็นตัวเลขอย่างไซรัส ดูจะเป็นการเดิมพันที่บ้าบิ่นที่สุดในชีวิตของทูตสาว แต่กระนั้น แววตาที่เด็ดเดี่ยวผ่านหน้าต่างกล้องวงจรปิดกลับทำให้เธอตัดสินใจ *แกร็ก!* เสียงสายไฟเบอร์ถูกกระชากขาดสะบั้นดังมาจากอีกฝากหนึ่งของผนัง แรงกระชากนั้นส่งผลให้แรงดันอากาศในห้องที่ไซรัสยืนอยู่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน ร่างของเขาถูกแรงอัดกระแทกเข้ากับแผงควบคุมจนจุก แต่เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวด นิ้วมือเรียวยาวรีบกดรหัสปลดล็อกประตูนิรภัยด้วยความรวดเร็วขั้นสุดยอด ประตูโลหะหนาหนักเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของเอเลน่าที่กำลังทรุดฮวบลงกับพื้น เธอสำลักอากาศเฮือกใหญ่ ใบหน้าเนียนซีดเผือดเนื่องจากขาดออกซิเจนไปชั่วขณะ ไซรัสพุ่งเข้าไปประคองร่างนั้นไว้ทันก่อนที่เธอจะลอยเคว้งออกไปในสุญญากาศ "คุณ... คุณมันคนไร้เหตุสิ้นเชิง ไซรัส" เอเลน่าหอบหายใจรวยริน ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่คืบ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขา สะท้อนภาพความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา "แต่ผมก็พาคุณกลับมาหายใจได้ไม่ใช่หรือครับ" ไซรัสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วท่ามกลางความเงียบงันของห้วงอวกาศ ทว่า ช่วงเวลาแห่งความเปราะบางนี้ก็ถูกขัดจังหวะลงทันที เมื่อหน้าจอฉุกเฉินที่ดับไปเมื่อครู่กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน *ระบบระบายความร้อนทำงานผิดปกติ... ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับจากภายนอกสถานี* ไซรัสขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง เหตุการณ์ระเบิดเมื่อครู่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิค แต่มันคือการ "จงใจ" วินาศกรรม และรหัสที่ใช้ในการเจาะระบบนั้น... เป็นรหัสส่วนตัวที่ถูกเข้ารหัสไว้ด้วยเทคโนโลยีระดับสูง ซึ่งมีเพียงบุคคลระดับสูงในสภาสหพันธ์ดวงดาวเท่านั้นที่ครอบครอง เอเลน่าค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยมีมือของไซรัสช่วยประคอง สายตาของเธอจ้องมองไปยังหน้าจอหลักด้วยความตกตะลึง เมื่อระบบแสดงแผนผังการเชื่อมต่อ และพบว่าสัญญาณการโจมตีนั้นไม่ได้มาจากภายนอกยาน แต่มาจาก "ห้องควบคุมนิรภัยชั้นใน" ซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครเข้าถึงได้ นอกจาก... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นอย่างแผ่วเบาจากทางเดินมืดสนิทเบื้องหลังพวกเขา ทั้งที่ในเซกเตอร์นี้ควรจะมีแค่เขากับเธอเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ