วิศวกรผู้ถือไพ่ตาย

เสียงคำรามต่ำทุ้มของตัวกรองอากาศแรงดันสูงในห้องควบคุมส่วนกลาง ดังก้องกลบความเงียบงันที่น่าอึดอัดระหว่างคนทั้งสอง ไซรัส เวนน์ ไม่ได้ขยับเขยื้อนกายออกจากเก้าอี้ไฮดรอลิก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอบนโต๊ะคอนโซลโฮโลแกรม แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งประกายความหวัง มีเพียงความเย็นชาและคำนวณแบบเครื่องจักร ตรงกันข้ามกับเอเลน่า วาเลนไทน์ ที่ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า เธอพยายามควบคุมจังหวะการหายใจไม่ให้สะดุด แม้เหงื่อกาฬจะซึมอยู่ตามไรผม ทูตสันถวไมตรีสาวผู้ยึดมั่นในชีวิตเพื่อนมนุษย์หลายล้านชีวิตบนสถานีโคจร กำลังเผชิญหน้ากับมนุษย์ที่อันตรายที่สุดในระบบสุริยะ—มนุษย์ผู้ไม่เหลือสิ่งใดให้สูญเสียอีกแล้ว "คุณกำลังเล่นกับไฟ ไซรัส" เสียงของเอเลน่าราบเรียบ ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา "ข้อมูลพิกัดของแกนปฏิกรณ์ระบายความร้อนไม่ได้เป็นสมบัติส่วนตัวของคุณ มันคือลมหายใจของคนนับล้าน หากสภาวะวงโคจรดิ่งลงอีกสามองศา แรงเสียดทานจะฉีกสถานีนี้ออกเป็นเสี่ยงๆ ภายในสิบสองชั่วโมง" ไซรัสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหברי้วและไร้ความสนุกสนานอย่างสิ้นเชิง เขายืดตัวขึ้นช้าๆ ปลดล็อกรหัสความปลอดภัยระดับโอเมก้าบนข้อมือ แสงสีแดงวาบขึ้นขับเน้นใบหน้าครึ่งซีกที่อยู่ในเงาดำ "สิบสองชั่วโมงเหรอครับ คุณวาเลนไทน์?" ไซรัสทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเยียบเย็นเสียจนน่าขนลุก "ช่างเป็นตัวเลขที่ใจกว้างเสียจริง... สำหรับคนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมสภาและรอคอยปาฏิหาริย์ แต่สำหรับผม ตัวเลขนั้นหมดความหมายไปตั้งแต่วันที่ครอบครัวของผมกลายเป็นละอองดาวในอุบัติเหตุระบบระบายความร้อนเมื่อสิบปีก่อนแล้วล่ะครับ" เอเลน่าขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะคอนโซลอีกก้าว แววตาของเธอฉายแววความเจ็บปวดลึกซึ้งที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดนักการทูต "ฉันรู้ว่าคุณเจ็บปวด ไซรัส แต่การเอาคืนระบบราชการด้วยการกุมความลับนี้ไว้ ไม่ได้ทำให้คนที่ตายฟื้นขึ้นมา มันมีแต่จะลากทุกคนลงไปตายกับคุณด้วย" "ใครว่าผมจะเอาคืน?" ไซรัสสบตาเธอนิ่ง ขρดคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แววตาดุดันคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเอเลน่าไว้อย่างชัดเจน "คุณมองโลกผ่านกรอบอุดมการณ์และการเจรจา จนลืมมองความจริงข้อหนึ่งไป... องค์กรที่คุณรับใช้ต่างหากที่เป็นคนออกแบบความล้มเหลวตั้งแต่วันแรก ข้อมูลพิกัดแกนปฏิกรณ์ที่พวกคุณตามหา มันไม่ได้ถูกเก็บไว้ในเซิร์ฟเวอร์กลางของสถานีนี้หรอกครับ" เอเลน่าชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุด "หมายความว่ายังไง?" ไซรัสโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงกระซิบของเขาต่ำทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำในความเงียบสงบของห้องควบคุม "เพราะมันอยู่ในหัวของผมครับ... รหัสถอด32บิตที่ซิงค์เข้ากับคลื่นสมองของผมโดยตรง และทางเดียวที่จะดึงข้อมูลนั้นออกมาได้ คือการถอดมันออกพร้อมกับชีวิตของผม หรือไม่... คุณก็ต้องโน้มน้าวใจผมให้ยอมมอบมันให้ด้วยความสมัครใจ ซึ่งผมบอกไว้ก่อนเลยนะครับว่า มันไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างแน่นอน" บรรยากาศในห้องราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว เอเลน่าจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ราวกับเพิ่งตระหนักว่าเขามิได้เป็นเพียงวิศวกรอัจฉริยะผู้ควบคุมระบบ แต่เขาได้กลายเป็น "ตัวนิรภัย" (Fail-safe) ที่มีชีวิต และเป็นไพ่ตายเพียงใบเดียวที่เหลืออยู่บนกระดานหมากรุกมรณะนี้ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานถึงจุดสูงสุดจนแทบได้ยินเสียงเส้นประสาทตึงตัว แสงไฟฉุกเฉินสีส้มทั่วทั้งสถานีก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก้าว ที่ไม่ได้มาจากระบบอัตโนมัติของสถานี กำลังดังขึ้นอย่างเร่งรีบตรงทางเดินด้านนอก และมุ่งตรงมายังห้องควบคุมแห่งนี้อย่างแม่นยำ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันหนาวเหน็บนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ