เกมกระชับมิตรที่ดุเดือด

เสียงรองเท้าผ้าใบเบียดเสียดกับพื้นยางมะตอยในสนามร่ม เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นดังปึ้กๆ เป็นจังหวะหนักหน่วงสลับกับเสียงหอบหายใจของชายหนุ่มนับสิบชีวิต บรรยากาศในสนามปิดของมหาวิทยาลัยตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและอدرينาลีนที่พุ่งพล่านจนแทบจะจุดประกายไฟได้ "ส่งมาทางนี้!" เสียงตะโกนทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้น ธันวาในชุดเสื้อกล้ามสีดำหมายเลข 10 กระโดดสูงขึ้นรับลูกบาสที่ลอยตัดอากาศ กล้ามเนื้อแขนและแผ่นหลังเกร็งนูนรับกับแรงกระแทก เขามองไม่เห็นใครอื่นในสนามนอกจากห่วงเหล็กปลายสนามและตัวบล็อกที่พุ่งเข้ามาขวาง เปรี้ยง! เสียงรองเท้าเบรกหยุดกะทันหันจนเกิดรอยสีดำจางบนพื้น ธันวาหลอกล่อด้วยไหล่ก่อนจะพลิกตัวหมุน 360 องศาหลบการบล็อกของคู่แข่งได้อย่างเฉียดฉิว ลูกบาสในมือถูกส่งออกไปด้วยปลายนิ้วอย่างแม่นยำ มันโค้งผ่านอากาศเป็นรูปพาราโบลาสวยงามก่อนจะสวบลงห่วงตาข่ายไปอย่าง干净利落 เสียงเฮดังลั่นจากฝั่งทีมเจ้าบ้าน แต่ธันวาไม่มีเวลาแม้แต่จะยกยิ้มมุมปาก เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่ไหลย้อยเข้าตา ก่อนจะกวาดสายตาคมกริบไปยังข้างสนาม ที่ตรงนั้น... มีร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดสีครีมยืนกอดอกพิงรั้วตาข่ายเหล็กอยู่ พายกำลังหรี่ตามองเขาด้วยแววตานิ่งสนิท มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นกอดอก อีกข้างถือกระดานคลิปบอร์ดจดบันทึกสถิติ แวบหนึ่งที่สายตาของเราประสานกัน พายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณเตือนเป็นนัยๆ ว่า *'อย่าหักโหมนักนะ กัปตัน'* ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ยอมรับเลยว่าสายตาคู่สวยนั้นมีอิทธิพลต่อจังหวะการเต้นของหัวใจเขามากกว่าเสียงนกหวีดของกรรมการเสียอีก "เฮ้ย ธันวา ระวังหน่อยเพื่อน เล่นเอาจริงเกินเบอร์ไปหรือเปล่า" เสียงกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของ วิน กัปตันทีมมหาวิทยาลัยคู่ปรับที่เดินเข้ามาตบไหล่เขาแรงๆ วินส่งยิ้มยกมุมปากแบบที่เห็นแล้วชวนหมั่นไส้ ดวงตาเรียวรีพราวระยับมองเลยไปที่ข้างสนามเช่นกัน "นักกายภาพบำบัดส่วนตัวเธอนี่ขยันขันแข็งดีแทค... ว่าแต่ อาการข้อเท้าเมื่อวานซืน ดีขึ้นจนพร้อมให้ฉันอัดลงสนามหรือยังล่ะ" ธันวาปัดมือวินออกด้วยความรำคาญ นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "เรื่องของฉัน... ห่วงเกมของนายเถอะ วิน ระวังจะแพ้คาบ้านตัวเอง" "ปากดีแบบนี้ค่อยน่าสนุกหน่อย" วินหัวเราะในลำคอ ดวงตาเจ้าเล่ห์กวาดมองธันวาตั้งแต่หัวจรดเท้า "หวังว่าเธอจะยืนระยะได้จนจบเกมนะ กัปตัน... เพราะฉันไม่ได้กะจะออมมือให้เหมือนตอนซ้อมหรอกนะ" เสียงนกหวีดดังขึ้นอีกครั้งเป็นสัญญาณเริ่มควอเตอร์ที่สาม เกมกระชับมิตรนัดนี้ไม่ใช่แค่อุ่นเครื่องธรรมดา แต่มันคือการเดิมพันศักดิ์ศรีที่ไม่มีใครยอมใคร บรรยากาศบนสนามเดือดพล่านขึ้นเป็นทวีคูณเมื่อทั้งสองทีมต่างฝ่ายต่างโถมเข้าใส่กันแบบไม่มีใครยอมหลบ ธันวารับหน้าที่คุมเกมรุก เขาสลัดการประกบของวินด้วยสเต็ปเท้าที่รวดเร็ว หัวใจเต้นโครมครามตามจังหวะการเคลื่อนไหว ความเจ็บแปล๊บเรื้อรังที่ข้อเท้าขวาเริ่มส่งสัญญาณเตือนจางๆ แต่เขากัดฟันกรอด ปิดกั้นความเจ็บปวดนั้นออกไปจากสมอง เปรี้ยง! ธันวากระโดดทะยานขึ้นสูงเพื่อดังค์ลูกลงห่วง แต่วินที่รอจังหวะอยู่แล้วพุ่งเข้ามาชนกลางอากาศอย่างจัง แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่เสียหลัก ธันวาร่วงลงกระแทกพื้นสนามเสียงดังตุ้บ! "ธันวา!" เสียงหวานที่คุ้นเคยหวีดร้องลั่น พายทิ้งกระดานคลิปบอร์ดในมือแล้ววิ่งปรี่เข้ามาสนามทันทีโดยไม่สนใจกฎระเบียบใดๆ ความกังวลฉายชัดเจนบนใบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเผือดลงถนัดตา ธันวานอนแผ่หลาอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งกุมข้อเท้าขวาแน่น ใบหน้าคมคายเหเกร็งด้วยความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า เขากัดริมฝีปากจนห่อเลือดเพื่อสะกดกลั้นเสียงร้อง "นายบ้าหรือเปล่า!" พายคุกเข่าลงข้างตัวเขา มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมไปแตะที่ข้อเท้าของเขาอย่างเบามือที่สุด "ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เพลาๆ ลงบ้าง ดื้อด้านจริงๆ นักกีฬานี่มันพันธุ์เดียวกันหมดหรือไง!" ธันวาเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่กำลังดุเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตคู่นั้นคลหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่พยายามกลั้นไว้ ความห่วงใยที่เอ่อล้นออกมาจากท่าทางปากแข็งทำให้หัวใจที่กำลังเจ็บปวดของเขากลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง "เป็นห่วงฉันเหรอ..." ธันวาเค้นเสียงแหบพร่าออกมา พร้อมกับยิ้มมุมปากทั้งที่เหงื่อท่วมหน้า "เจ็บนะเนี่ย... เป่าคาถาให้หน่อยสิ" "ยังมีหน้ามาเล่นอีกนะธันวา!" พายฟาดมือลงบนต้นแขนแกร่งของเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ แต่ดวงตากลับแดงก่ำ "ลุกขึ้นมาเลยนะ ฉันจะพาไปห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้!" ระหว่างที่พายกำลังพยายามพยุงร่างสูงของธันวาให้ลุกขึ้นยืน โดยมีวินยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไม่ไกลด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย จู่ๆ ไฟแสงสว่างภายในโรงยิมก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัว บรรยากาศรอบตัวเงียบกริบลงทันchìaขณ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่ขอบสนาม พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นก้องกังวานในความมืด "เล่นกันสนุกดีนี่... ขอฉันแจมด้วยคนสิครับ" เสียงทุ้มต่ำที่ไม่คุ้นเคยแต่แฝงไปด้วยความคุกคามดังขึ้นจากเงาดำตรงทางเข้าโรงยิม ธันวาชะงักกุนซือในใจ ดวงตาคมหรี่ลงเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากความมืด ใบหน้าของแขกไม่ได้รับเชิญคนนั้นแย้มยิ้มเยือกเย็น ชวนให้สันหลังวาบหวิวอย่างประหลาด และที่สำคัญที่สุด... ในมือของชายคนนั้นถือซองเอกสารสีน้ำตาลปริศนา ที่ประทับตราลับของสมาคมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยเอาไว้เด่นชัด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดพล่านนี้นะครับ