คู่แข่งจากต่างคณะ

เสียงฝ่ามือกระแทกอัดลงบนเบาะหนังเทียมของม้านั่งข้างสนามดังปั้ง สะท้อนก้องไปทั่วโรงยิมอเนกประสงค์ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและฝุ่นผงจากพื้นยางปาเกต์ “พาย... ผมบอกแล้วไงว่าข้อต่อหัวเข่าข้างซ้ายของผมมันไม่ได้ลั่นเพราะอากาศเปลี่ยน แต่เพราะไอ้ท่าฟุตเวิร์กบ้านั่นของคณะวิศวะฯ ต่างหาก คุณเป็นนักกายภาพบำบัดนะ ไม่ใช่หมอเดา อย่ามาวินิจฉัยส่งเดชสิครับ” ธันวาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาเข้มจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของนักศึกษากายภาพบำบัดปี 2 ที่กำลังยืนกอดอกพิงเสาเหล็กด้วยสีหน้านิ่งสนิท พายไม่ได้สะท้านสะเทือนกับท่าทีเกรี้ยวกราดของผู้เล่นเบอร์ 7 ประจำทีมมหาวิทยาลัยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นิ้วเรียวยาวกลับเคาะเบาๆ ลงบนแฟ้มประวัติคนไข้ในมือ ราวกับกำลังประเมินอาการของเด็กดื้อที่ต้องถูกทำโทษสถานหนัก “ถ้าคุณยังใช้ข้ออ้างเรื่องความดุเดือดในสนามมากลบเกลื่อนอาการอักเสบเรื้อรังแบบนี้อีกรอบ ฉันจะทำเรื่องยื่นคาดโทษตัดสิทธิ์คุณจากการลงแข่งแมตช์อินเตอร์ยูนิเวอร์ซิตี้สัปดาห์หน้าจริงๆ ด้วยนะกัปตันธันวา” พายสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมจนคนฟังถึงกับขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา “จำไว้ว่านักกีฬาที่ฉลาดเขาไม่เอาอนาคตสี่ปีมาทิ้งไว้กับการกระโดดรีบาวด์บ้าบิ่นลูกเดียวหรอกค่ะ เอ๊ย... หรอกครับ” พายเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นเคยก่อนจะรีบปรับเสียงให้เข้มขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าเมื่อเห็นสายตาดุๆ ของอีกฝ่ายพุ่งตรงมา ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ในชุดยูนิฟอร์มบาสเกตบอลชุ่มเหงื่อก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนพายต้องเงยหน้าขึ้นมอง ปลายจมูกโด่งรั้นของทั้งคู่แทบจะชนกันหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งขยับเข้ามาอีกเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นกายปะปนกลิ่นสปอร์ตโคโลญจน์และหยาดเหงื่อจางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนพายต้องกั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “ใกล้เกินไปแล้วนะ...” พายพึมพำเสียงเบา พยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่ธันวากลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับเสาเข็ม ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ระหว่างความหงุดหงิดระคนความโหยหาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดกัปตันจอมเฮี้ยบ “กลัวเหรอครับ?” ธันวาโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าข้างใบหูขาวสะอาดที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ “หรือกลัวว่าหัวใจตัวเองจะเต้นดังเกินกว่าเสียงลูกบาสกระทบพื้นกันแน่” “เพ้อเจ้อ!” พายสะบัดหน้าหนี ใจเต้นรำพันจนแทบจะกระโจนหลุดออกมานอกอก รีบดึงมือถือขึ้นมาเพื่อเลี่ยงสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ ทว่าก่อนที่นิ้วเรียวจะได้กดปลดล็อกหน้าจอ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางประตูทางเข้าโรงยิมเสียก่อน “อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณพาย หมอนวดประจำตัวคนเก่งของทีมนี้เองนี่นา มิน่าล่ะถึงได้เห็นยืนเถียงกันคอเป็นเอ็นอยู่ตรงนี้” น้ำเสียงทุ้มนุ่มกวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็กเก็ตวอร์มสีน้ำเงินเข้มสกรีนตรามหาวิทยาลัยคู่ปรับตลอดกาล ‘วิน’ กัปตันทีมบาสเกตบอลจากคณะบริหารธุรกิจก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสามก้าว รอยยิ้มมุมปากและแววตากรุ้มกริ่มที่ส่งตรงมายังพายทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหติลงจนติดลบในพริบตา ธันวาหุบยิ้มฉับพลัน รังสีความไม่พอใจแผ่พุ่งออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบตัวรอบข้างแทบจะลุกเป็นไฟ เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อบังร่างของพายเอาไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุดันราวกับเสือที่กำลังถูกล้ำอาณาเขต “ที่นี่สนามซ้อมของพวกเรา คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องเชิญออกไปทางเดิมครับ” ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหินห่างและเป็นปฏิปักษ์อย่างชัดเจน วินยักไหล่อย่างไม่ยี่ห้อ เขาส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้พายที่ยืนอยู่ด้านหลังธันวาโดยไม่สนใจสายตากล่าวโทษของกัปตันทีมเจ้าถิ่นแม้แต่น้อย มือเรียวควักกระป๋องเครื่องดื่มเกลือแร่เย็นเฉียบยื่นออกไปตรงหน้าพาย “พอดีผมผ่านมาแถวนี้แล้วเห็นคุณพายดูท่าทางเครียดๆ กับการดูแลนักกีฬาจอมดื้อแถวนี้ ก็เลยกะว่าจะแวะซื้อน้ำมาฝาก เผื่อจะช่วยให้สดชื่นขึ้นบ้าง... สนใจไปนั่งคุยกันสักหน่อยไหมครับ คุณพาย” พายกะพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือตอบรับอะไร ร่างสูงใหญ่ของธันก็นิ่งงันไปชั่ววินาที ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปปัดกระป๋องเครื่องดื่มในมือของวินร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น น้ำสีฟ้ากระฉอกเปรอะเปื้อนพื้นยางปาเกต์เป็นวงกว้าง “เฮ้ย! ทำบ้าอะไรของคุณวะธันวา!” วินชักสีหน้าใส่ทันที ความหงุดหงิดฉายชัดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “ผมเตือนคุณแล้วนะวิน ว่าอย่ามาล้ำเส้นแถวนี้” ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัววินด้วยท่าทีคุกคาม กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเกร็งพร้อมปะทะตลอดเวลา “ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ไสหัวออกไปจากโรงยิมของผมซะ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วซัดหน้าคุณคาพื้นนี่จริงๆ” พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเข้ามาดึงแขนเสื้อของธันวาไว้แน่น “ธันวา! หยุดบ้าได้แล้วนะ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องใช้กำลังด้วยเล่า!” “คุณไม่ต้องมายุ่งเรื่องนี้เลยพาย!” ธันวาหันมาเอ็ดใส่พายเสียงดังลั่นจนคนตัวเล็กชะงักไป ดวงตาคู่คมแดงก่ำด้วยความหึงหวงและอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกินควบคุม “คุณเห็นไอ้หมอนี่ดีกว่าผมหรือไง ถึงได้ทำหน้าตาตื่นเต้นตอนมันเอาของมาให้หะ!” “นี่คุณประสาทกินไปใหญ่แล้วนะธันวา! ฉันไปทำอะไรให้คุณไม่พอใจนักหนาฮะ!” พายตวาดกลับด้วยความโกรธ ความหวังดีที่อุตส่าห์อดทนอดกลั้นมาตลอดถูกสาดทิ้งอย่างไร้ความหมาย มือบางสะบัดออกจากแขนแกร่งทันทีด้วยความน้อยใจ วินยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างชอบใจ “ดูท่าทางกัปตันทีมสิงห์คะนองนาของเราจะสติหลุดไปซะแล้วสิครับคุณพาย แบบนี้ถ้าปล่อยให้อยู่ดูแลตัวเอง สงสัยคงได้พาไปโรงพยาบาลบ้าเร็วกว่าสนามแข่งแน่ๆ สนใจย้ายค่ายมาดูแลทีมผมแทนไหมล่ะครับ งานเบากว่าแถมไม่มีใครมาอาละวาดใส่ด้วยนะ” “แก...” ธันวาเงื้อมือขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของวิน แต่พายไวกว่า คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนหนาของธันวาแล้วออกแรงดึงสุดชีวิตเพื่อห้ามปราม “พอได้แล้วทั้งคู่! ถ้ายังไม่หยุดฉันจะเรียกอาจารย์ฝ่ายปกครองมาเคลียร์เดี๋ยวนี้แหละ!” พายตะโกนลั่น หน้าตานิ่วด้วยความโมโหสุดขีด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดจนแทบระเบิด เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากความมืดบริเวณมุมอับใกล้ประตูทางออกด้านหลังโรงยิม พร้อมกับร่างสูงโปร่งอีกร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าคมคายของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในเวลานี้ “ว้าว... น่าสนุกดีนี่ครับ บรรยากาศเข้มข้นยิ่งกว่าตอนซ้อมยุทธวิธีซะอีก” ธันวา พาย และวิน ชะงักกึกพร้อมกัน หันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว และเมื่อเงาแสงไฟสาดกระทบใบหน้านั้นชัดเจน พายก็ถึงกับลมหายใจสะดุดกึก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ...เพราะคนๆ นั้นคือน้องชายแท้ๆ ของวิน ผู้กุมความลับอันดำมืดทั้งหมดเกี่ยวกับอาการบาดเจ็บของธันวาเมื่อปีก่อนเอาไว้บนกำมือ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดพล่านนี้นะครับ