สายตาที่มองทะลุเกม

เสียงรองเท้าผ้าใบเบอร์หนาบดขยี้พื้นสนามยางสังเคราะห์ดังเอี๊ยดอ๊าด เป็นจังหวะเดียวกับที่ลูกบาสเกตบอลหนังสีส้มสาดกระแทกห่วงเหล็กเสียงดังสนั่น ท่ามกลางบรรยากาศการซ้อมเข้มข้นในโรงยิมร่มของมหาวิทยาลัย ปลายสัปดาห์นี้ศึกอินter-varsity รอบรองชนะเลิศกำลังจะเปิดฉากขึ้น ความกดดันแผ่ซ่านอยู่ในอากาศจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นน้ำได้ ธันวายืนหายใจหอบโยน เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ไหล่กว้างกระเพื่อมไหวตามจังหวะปอดที่สูบฉีดอากาศ เขาเพิ่งจะดังก์ลูกปิดท้ายเซสชันด้วยความรุนแรงระดับที่ทำให้รุ่นน้องปีหนึ่งถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกาหัวด้วยความเกรงขาม แต่มีเพียงสายตาคู่หนึ่งเท่านั้นที่ไม่ได้มองความเท่ของกัปตันทีมด้วยความชื่นชมเลยแม้แต่น้อย "เล่นบ้าอะไรของนายวะธันวา" เสียงหวานห้าวแต่ติดจะหงุดหงิดดังขึ้นข้างสนาม พายในชุดเสื้อเชื้อมือสองตัวโคร่งทับด้วยกาวน์สั้นสีขาวเดินดุ่มๆ เข้ามากลางสนามโดยไม่สนสายตาใคร เขายื่นแฟ้มประวัติการซ้อมกระแทกอกอีกฝ่ายเบาๆ สีหน้าเรียบตึงจนน่ากลัว "อยากให้เข่าพังก่อนวันแข่งจริงรึไง ถึงได้กระโดดรับรีบาวด์ด้วยขาข้างเดิมซ้ำๆ สองรอบติดแบบนั้น" ธันวาปรายตามองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนเท้าสะเอวจ้องเขาเขม็ง รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นมากลบเกลื่อนความตึงเครียดตามสไตล์กัปตันทีมผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ "สนามนี้มันสนามซ้อม ไม่ใช่ห้องพยาบาลครับคุณนักกายภาพบำบัดฝึกหัด อีกอย่าง... ถ้าผมไม่เล่นเต็มที่ ทีมจะเอาฟอร์มไหนไปชนะแมตช์วันเสาร์" "ฟอร์มที่ยังมีขาครบสองข้างเดินลงไปเล่นไงครับ!" พายสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความฉุนเฉียว "อย่ามาทำเป็นเก่งกลบเกลื่อนหน่อยเลยธันวา นายคิดว่าฉันตาบอดหรือไง ถึงมองไม่เห็นว่าตอนนายลงพื้นเมื่อกี้ หน้าตานายมันเหเกร็งไปหมดน่ะหะ?" บรรยากาศรอบสนามเงียบกริบลงทันที บรรดานักกีฬาคนอื่นๆ ต่างพากันชะงักมือจากการเลี้ยงลูกแล้วหันมามองคู่กัดประจำสนามที่กำลังเปิดศึกปะทะคารมกันกลางคอร์ท วิน คู่แข่งตัวฉกาจจากมหาวิทยาลัยคู่ปรับที่แวะมาดูลาดเลาะถึงถิ่น ยืนกอดอกพิงเสาโรงยิมพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก แต่วินาทีนี้ไม่มีใครสนใจวินอีกต่อไปแล้ว เพราะสายตาของพายกำลังล็อกเป้าอยู่ที่กัปตันทีมหนุ่มอย่างเอาเป็นเอาตาย ธันวาขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาพยายามขยับขาข้างขวาที่เริ่มส่งสัญญาณปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดระดับที่เหมือนมีเข็มนับพันเล่มมาทิ่มแทงใต้สะบ้าหัวเข่าถูกกดทับไว้ภายใต้ความนิ่งสนิท เขาส2ะบัดหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาไหววูบ "ผมปกติสุขดี เลิกทำเป็นตื่นตูมเกินหน้าที่สักทีพาย" "เกินหน้าที่เหรอ?" พายก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยไม่เกรงกลัวส่วนสูงที่ต่างกันแม้แต่น้อย นิ้วเรียวชี้ตรงไปที่หัวเข่าภายใต้กางเกงวอร์มสีดำของอีกฝ่าย "ในฐานะนักกายภาพที่ต้องรับผิดชอบดูแลสังขารพวกนายไม่ให้พิการไปข้างหนึ่ง... นี่มันคือหน้าที่โดยตรงของฉัน!" พายไม่พูดเปล่า มือเรียวคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนแข็งแรงของธันวาแล้วออกแรงดึง "ตามมานี่เลย นายต้องไปห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้ ไปให้ฉันเช็กข้อต่อและเอ็นหัวเข่าให้รู้เรื่อง ไม่งั้นฉันจะเซ็นชื่อแบนนายออกจากทีมในแมตช์วันเสาร์นี้จริงๆ ด้วย!" ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะ แรงดึงจากมือเล็กๆ นั้นไม่ได้มากมายอะไรเลยสำหรับผู้ชายตัวโตอย่างเขา เขาสามารถสะบัดออกได้ในเสี้ยววินาที แต่ความเด็ดเดี่ยวในแววตาคู่สวยที่กำลังมองมาด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด กลับทำให้หัวใจที่ด้านชาจากการซ้อมหนักมาตลอดหลายเดือนกระตุกวูบอย่างแรง ผู้ชายบ้าพลังอย่างเขา ไม่เคยยอมให้ใครเห็นมุมอ่อนแอ... แต่กับพาย เขามักจะจนมุมเสมอ ธันวาถอนหายใจยาวพรืด ยอมปล่อยให้คนตัวเล็กดึงจูงเดินออกมาจากสนามท่ามกลางสายตาแซวระRะของเพื่อนร่วมทีมที่เริ่มส่งเสียงโห่แซวเบาๆ พายพาเขาเดินเลี่ยงมาจนถึงห้องพยาบาลเงียบสงบกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ก่อนจะผลักประตูให้ธันวาเดินเข้าไปแล้วปิดล็อกกลอนทันที "นั่งลงตรงเตียง" พายสั่งเสียงเข้ม พร้อมกับเปิดตู้หยิบอุปกรณ์ประคบเย็นและสเปรย์บรรเทาปวดออกมาวางกระแทกบนโต๊ะเสียงดัง ธันวานั่งลงบนขอบเตียงตามคำสั่ง สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่กำลังงלוนอยู่กับการเตรียมอุปกรณ์ ความโกรธขึงเมื่อครู่แปลเปลี่ยนเป็นความรู้สึกประหลาดลึกซึ้งในอก เขามองแผ่นหลังของคนที่ปากบอกว่ารำคาญนักหนา แต่กลับวิ่งวุ่นคอยตามเช็ดตามล้างอาการบาดเจ็บให้เขาตลอดเวลา "นายดื้อด้านแบบนี้ตั้งแต่เด็กเลยรึเปล่าธันวา" พายหันกลับมาพร้อมกับย่อตัวลงคุกเข่าลงตรงหน้าเพื่อตรวจสอบหัวเข่าของเขาโดยไม่ต้องรอให้ขออนุญาต มือเรียวค่อยๆ ปลดเชือกกางเกงวอร์มของอีกฝ่ายออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยเขียวช้ำจางๆ บริเวณรอบสะบ้าหัวเข่าที่บวมเป่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด พายสูดหายใจเข้าลึกเมื่อเห็นสภาพความจริง "เห็นไหมล่ะ... เอ็นอักเสบเรื้อรังแถมยังมีรอยช้ำจากการกระแทกซ้ำซ้อน ถ้านายยังดึงดันลงแข่งแบบไม่พักฟื้น ปิดฉากอาชีพนักกีฬาได้เลยนะธันวา นายคิดอะไรอยู่หะ ถึงเอาอนาคตตัวเองมาเสี่ยงกับเกมบาสแค่เกมเดียว" น้ำเสียงของพายสั่นเครือนิดๆ ด้วยความโมโหปนสงสาร ดวงตากลมโตเงยขึ้นสบตากับคนตัวโตที่นั่งอยู่บนเตียง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนหัวใจของธันวาเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนวิ่งฟูลคอร์ท ธันวาเงียบไป เขาก้มมองคนตรงหน้า มือใหญ่เอื้อมออกไปโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ ที่เรือนผมนุ่มของพายแล้วเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนผิดจากวิสัยของกัปตันทีมสายโหด ทำเอาพายชะงักค้างไปทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ "ถ้าผมไม่ลงแข่ง... ทีมเราก็จะไม่มีวันชนะ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของพาย ถ่ายทอดความรู้สึกอัดอั้นทั้งหมดออกมาตรงๆ "และถ้าผมไม่ได้ลงสนาม... ผมก็คงไม่มีโอกาสได้ยืนอยู่ข้างๆ นายในฐานะผู้ชนะ... พาย" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่ง ทำให้ห้องพยาบาลทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามแข่งกัน พายเม้มริมฝีปากแน่น แก้วเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของคนทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันและใบหน้าค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้กันทีละน้อยเพื่อลดช่องว่างนั้นเอง *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่ประตูห้องพยาบาลจะถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้อذنุญาต ร่างสูงโปรดของวินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก "อ้าว... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่า พอดีผมมาตามหมอนวดประจำทีมตัวจริงหน่อย พอดีหัวไหล่ผมเคล็ด... เอ๊ะ หรือว่าที่นี่เขารับรักษาเฉพาะหัวใจกันแน่ครับเนี่ย?" ธันวาตวัดสายตาดุดันมองผู้มาใหม่ทันที มือที่ถือวิสาสะลูบผมพายเมื่อครู่รีบชักกลับอย่างรวดเร็ว บรรยากาศหวานละมุนเมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยไฟแห่งความหึงหวงและแรงปะทะที่กำลังจะปะทุขึ้นในวินาทีถัดไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดขอบสนามคอยลุ้นและฟินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของสองคนนี้นะครับ