ระยะห่างที่หายไป

"ถ้าคุณยังดื้อดึงขยับข้อเท้าแบบนั้นอีกแค่น้ำหนักเดียว ผมจะเอาเทปพันสายไฟมัดคุณติดไว้กับเก้าอี้โซฟาตัวนี้จริงๆ ด้วยนะฃครับ ธันวา" น้ำเสียงของพายไม่ได้ติดตลกแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องเขม็งมายังกัปตันทีมบาสเกตบอลหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความบ้าพลัง แต่ในเวลานี้กลับนั่งหน้าซีดอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มกลางห้องพักขนาดกะทัดรัดของเขาเอง กลิ่นอายความดุดันที่มักใช้ข่มขู่คู่แข่งในสนามหายวับไปกับตา เหลือเพียงความดื้อรั้นระดับพรีเมียมที่กำลังท้าทายขีดความอดทนของนักศึกษากายภาพบำบัดปี 2 อย่างเขา เหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นที่สนามซ้อมยังคงติดอยู่ในโสตประสาท ธันวาฝืนกระโดดรีบาวด์ลูกสุดท้ายทั้งที่อาการบาดเจ็บเรื้อรังส่งสัญญาณเตือน ผลลัพธ์คือข้อเท้าพลิกทรุดฮวบคาคอร์ตท่าاصความตกใจของทุกคน แต่คนที่เดือดร้อนที่สุดกลับไม่ใช่ใครที่ไหน—พาย ซึ่งบังคับให้ร่างสูงใหญ่คนนี้ต้องมานั่งสงบเสงี่ยมอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดที่หอพักของธันวาเอง เนื่องจากเจ้าตัวปฏิเสธหัวชนฝาที่จะไปโรงพยาบาลและยืนกรานว่าจะรักษาตัวเงียบๆ คนเดียว "ผมไม่ได้ดื้อ พาย แค่จะเอื้อมหยิบรีโมตแอร์..." ธันวาแก้ตัวด้วยเสียงแหบพร่า ใบหน้าคมคายหันหนีสายคาดโทษเล็กน้อย แต่รอยย่นตรงหว่างคิ้วก็ฟ้องชัดว่าความเจ็บปวดกำลังเล่นงานเขาอยู่ไม่น้อย "รีโมตแอร์มันอยู่ห่างจากมือคุณแค่คืบเดียว แต่ตัวคุณโยกไปครึ่งซีก นั่นเรียกความพยายามฆ่าตัวตายทางออร์โธปิดิกส์ครับ ไม่ใช่การเอื้อมหยิบของ" พายวางกล่องอุปกรณ์ปฐมพยาบาลลงบนโต๊ะเสียงดังปัง ถือวิสาสะขยับเข้าไปใกล้ร่างที่นั่งเกร็งอยู่บนโซฟา มือเรียวบางเอื้อมไปจับข้อเท้าหนาที่บวมเป่งขึ้นมาอย่างระมัดระวัง สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของพายทำให้ธันวาชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ ดวงตาคมดุที่มักมองคู่ต่อสู้ด้วยความกระหายชัยชนะ ตอนนี้กลับหลุบมองมือนุ่มที่กำลังนวดคลายกล้ามเนื้อรอบข้อเท้าให้อย่างเบามือ ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องพักชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกัน "เจ็บไหมครับ" พายเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบผิดปกติ "ถ้าร้องว่าเจ็บ... จะมีรางวัลอะไรปลอบใจไหมล่ะครับ" ธันวาถามกลับด้วยน้ำเสียงเจือรอยยเจ้าเล่ห์ แม้ใบหน้าจะซีดเซียว แต่แววตาแพรราวนั้นกลับสว่างวาบขึ้นมาเสียดื้อๆ "มีครับ เป็นยาคลายกล้ามเนื้อเม็ดใหญ่สีเขียวขี้ม้า รับรองว่าขมติดคอไปสามวัน แถมด้วยการงดซ้อมบาสยาวสองสัปดาห์ สนใจรับโปรโมชันนี้เลยไหมครับกัปตัน" พายสวนกลับทันควันโดยไม่หลบสายตา รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายทำให้เขาต้องรีบดึงสติแล้วกดนิ้วลงบนจุดเจ็บเบาๆ เป็นการลงโทษกลายๆ "โอ๊ย! มือหนักเป็นบ้าเลย หมอนี่..." ธันวาซีดปากสูดลมเข้าปาก แต่ไม่ยอมถอดถอยสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้ใกล้เสียจนแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนพายรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรำอย่างผิดจังหวะในอกข้างซ้าย ให้ตายเถอะ... ธันวาคนนี้ต่อให้บาดเจ็บปางตาย เคมีอันตรายและความเจ้าเล่ห์ก็ไม่เคยลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว "อยู่นิ่งๆ ครับ ผมจะพันผ้าล็อกข้อเท้าให้ ถ้าคุณยังดื้อขยับอีกรอบนี้ ผมจะไม่ใช้แค่เทปพันสายไฟแน่ๆ" พายพยายามบังคับน้ำให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าใบหูทั้งสองข้างจะเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ถ้าเปลี่ยนจากเทปพันแผล... มาเป็นกอดแน่นๆ ของคุณ ผมอาจจะยอมอยู่นิ่งๆ ก็ได้นะครับพาย" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบแผ่วเบarข้างหูทำเอาพายมือแข็งค้างกลางอากาศ ร่างกายชะงักงันราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนต์สะกด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ของความเป็นนักกีฬาบำบัดด้วยความใกล้ชิดยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ นี้อัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจหลบหลีก พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำปฏิเสธเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวในอก ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกะทันหันดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันทำลายความเงียบงันและสลายมนต์สะกดทั้งหมดในทันที ธันวาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ขณะที่พายสะดุ้งสุดตัวผุกลุกขึ้นยืนถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจ "ใครมาดึกดื่นป่านนี้..." พายพึมพำกับตัวเอง ก่อนที่ธันวาจะทันได้เอปากห้าม ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของคนภายนอก ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่พายจำได้แม่นจากสนามแข่ง "ได้ข่าวว่ากัปตันทีมเสือดาวบาดเจ็บหนัก จนลุกไม่ไหว ผมเลยแวะเอาซุปไก่มาเยี่ยมในฐานะ 'คู่แข่ง' ที่มีน้ำใจนักกีฬาซะหน่อย... เอ๊ะ หรือว่าผมมารบกวนเวลา 'ส่วนตัว' อะไรของพวกคุณหรือเปล่าครับเนี่ย วิน" วินยืนกอดอกพิงกรอบประตู สายตาคมกริบกวาดมองสภาพอันน่าสงสัยของธันวาบนโซฟาและพายที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ข้างๆ รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดพล่านนี้นะครับ