รอยร้าวในกำแพงน้ำแข็ง

กลิ่นไอน้ำอุ่นจากห้องอาบน้ำยังคงลอยวนอยู่ในห้องนอนชุดใหญ่ของคฤหาสน์วินเซนต์ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเยียบเย็นราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำมือของเจ้าของห้อง รินรดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะดึงสาบเสื้อคลุมอาบน้ำผ้าไหมเนื้อหนาให้กระชับเข้าหากัน รอยแดงจางๆ บริเวณลำคอระหงและลาดไหล่ที่เกิดจากแรงอารมณ์อันดุเดือดเมื่อหลายชั่วโมงก่อน เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าเธอกำลังพ่ายแพ้... ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่เป็นหัวใจที่เคยตั้งกำแพงไว้อย่างแน่นหนา ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม หยดน้ำเกาะพราวบนเรือนผมสีดำสนิทและลู่ลงตามกรอบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อราวกับรูปสลักของเทพเจ้ากรีก คาร์ลอส ก้าวออกมาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น สายตาดุดันคู่นั้นกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สะท้อนอยู่ในกระจกก่อนจะหยุดนิ่งที่แผ่นหลังบางที่กำลังสั่นน้อยๆ ของเธอ "ยืนเหม่ออะไรตรงนั้น ริน" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้อง รินรดาสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เธอกำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ คาร์ลอสเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เงาสูงใหญ่ของเขาแผ่ขยายทาบทับร่างของเธอในกระจกเงาจนมิด ไอร้อนจากตัวเขาปะทะเข้ากับความเย็นเยียบของผิวเธอยามที่แผ่นอกกว้างหยุดยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลังอย่างแนบชิด "ฉันไม่ได้เหม่อค่ะ... ฉันแค่กำลังคิดว่าคุณควรจะปล่อยฉันไปได้เสียที" รินรดาเลือกใช้คำพูดที่คมคายและแข็งกร้าวเพื่อปกปิดความสั่นไหวในน้ำเสียง แต่มีหรือที่คนอย่างคาร์ลอสจะไม่รู้ทัน ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ซอกคอหอมกรุ่นจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้ออ่อน สัมผัสที่ใกล้ชิดจนเกินพิกัดนี้ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก "ปล่อยเหรอ? ทั้งๆ ที่ร่างกายของเธอกำลังโหยหาฉันอยู่ทุกค่ำคืนเนี่ยนะ ริน" คาร์ลอสกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากร้อนผ่าวแตะลงเบาๆ บนลาดไหลเนียนจนรินรดาเผลอหลุดเสียงครางประท้วงในลำคอด้วยความสั่นสะท้าน "คนฉวยโอกาส..." เธอเม้มปากแน่น พยายามจะขยับตัวหนี แต่ท่อนแขนแข็งแรงดั่งเหล็กกล้ากลับตวัดโอบรอบเอวบางไว้แน่น พร้อมกับดึงรั้งเข้ามาชิดแนบเนื้อจนแทบไม่เหลือช่องว่าง คาร์ลอสมองภาพสะท้อนในกระจก แววตาดุดันที่เคยมีแต่ความแข็งกระด้างและระแวดระวังภัย บัดนี้กลับฉายประกายบางอย่างที่ลึกล้ำและอ่อนโยนขึ้นอย่างน่าประหลาด มือหนาข้างหนึ่งละจากเอวบาง เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่เคลียคลออยู่ข้างแก้มใสอย่างเบามือ เป็นสัมผัสที่ไร้ซึ่งความรุกเร้า ทว่ากลับสั่นคลอนความมั่นคงในใจของหญิงสาวได้มากกว่าการใช้อำนาจขู่เข็ญเสียอีก "เจ็บมากไหม..." เสียงทุ้มเอ่ยถามแผ่วเบา ดวงตาคมกริบก้มมองร่องรอยสีสواهที่เขาเป็นคนฝากฝังไว้บนเรือนร่างของเธอด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวก็ยากจะอธิบาย รินรดาชะงักงัน เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาผ่านเงากระจก ความอ่อนโยนที่แฝงมากับความดุดันและเอาแต่ใจของมาเฟียหนุ่ม ทำให้กำแพงน้ำแข็งที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายสัปดาห์เริ่มแตกร้าวลงทีละน้อย... หัวใจที่เคยด้านชาและหวาดกลัว กลับเต้นผิดจังหวะให้กับความใส่ใจที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้รับจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในวงการมาเฟีย "ทำไม... ถึงทำดีกับฉัน ทั้งๆ ที่คุณเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ" รินรดากลั้นใจถามออกไป ความสงสัยและความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก คาร์ลอสไม่ตอบทันที เขาพลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่าง มือหนาสองข้างประคองใบหน้าหวานไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างหาได้ยากยิ่ง "ฉันไม่เคยเกลียดเธอ ริน..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและจริงจังจนน่าใจหาย "สิ่งที่ฉันเกลียด คือการที่ฉันต้องมาสนใจผู้หญิงคนหนึ่งมากจนเกินควบคุมต่างหาก... และเธอก็คือคนคนนั้น" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของรินรดาจนแหลละเอียด ความหวั่นไหวพรั่งพรูเข้ามาถมช่องว่างในหัวใจที่อ้างว้างอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันมหาศาล สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือที่ประคองแก้มนวลทำให้เธอเผลอเอามือขึ้นไปแตะทาบอร์ดอกกว้างของเขา รับรู้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักหน่วงไม่แพ้กัน เพลิงปรารถนาที่มอดไหม้อยู่ใต้เถ้าถ่านแห่งความหวาดระแวงถูกจุดขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักเข้ากับริมฝีปากนุ่มของเธออย่างโหยหา รสจูบในครานี้ไม่ได้ดิบเถื่อนหรือเร่าร้อนจนขาดสติ หากแต่ลึกซึ้ง นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความเรียกร้องต้องการที่ผูกพันธนาการพวกเขาทั้งสองไว้ด้วยกันอย่างไม่มีวันหลุดพ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาครางอือในลำคออย่างเคลิบเคลิ้ม วงแขนเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ ร่างกายแนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว คาร์ลอสช้อนตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดาย ร่างบางเกี่ยวรัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นโดยไม่มีการขัดขืน ปลายเท้าก้าวเดินไปยังเตียงนอนกว้างใหญ่ใจกลางห้องด้วยแรงปรารถนาที่ถาโถมเข้ามาอีกระลอก ผ้าคลุมอาบน้ำเนื้อบางถูกปลดเปลื้องออกอย่างไร้ความหมาย ผิวเนื้อเนียนนุ่มสัมผัสกับความเย็นของผ้าปูที่นอนเนื้อดีก่อนจะถูกทับถมด้วยความอบอุ่นและน้ำหนักกายที่หนักแน่นของชายหนุ่ม คาร์ลอสทาบทับลงมา ร่างกายกำยำบดเบียดแนบชิดกับเรือนร่างอรชร ทุกสัมผัส ปลายจมูกที่คลอเคลียข้างแก้ม และริมฝีปากที่ไล้จูบไปตามลำคอระหง ล้วนทำให้รินรดาล่องลอยไปในห้วงเสน่หาอันลึกล้ำที่เขาเป็นผู้รังสรรค์ "ริน... เธอเป็นของฉัน" เสียงกระซิบพร่าข้างใบหูพร้อมกับแรงขยับกายที่สอดประสานเข้าหากันอย่างเนิบนาบแต่ลึกซึ้ง ทำให้โลกทั้งใบของรินรดาดับวูบเหลือเพียงสัมผัสและลมหายใจของเขา ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามและสุขสมจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นมา คาร์ลอสเคลื่อนไหวจังหวะรักด้วยความเร่าร้อนและลึกซึ้ง ราวกับต้องการหลอมรวมวิญญาณของเธอให้เป็นหนึ่งเดียวกับเขา เสียงหอบหายใจและเสียงครางกระ ทั่งเคล้าคลอไปกับเสียงลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านกระจกหน้าต่าง ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการบังคับและพันธะแก้แค้น บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงเสน่หาที่ร้อนแรงและไม่อาจย้อนคืน ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขสมกำลังจะพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบงันจากด้านนอกประตูห้องนอนก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวที่ทำให้ทั้งสองคนต้องชะงักกุน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณมาร์คัส... ส่งคนบุกเข้ามาล้อมคฤหาสน์แล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับห้วงอารมณ์อันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ